{{ message.message }}
{{ button.text }}

Een lang verhaal.. weekendje gebroken vliezen (deel 1)

Het begin van mijn bevalling: 82 uur gebroken vliezen... maar daar bleef het dus niet bij

Afbeelding blog 'Een lang verhaal.. weekendje gebroken vliezen (deel 1)'

Een diepe zucht, nu komt mijn verhaal tijd om het op papier te zetten, zo vaak verteld en zo vaak herbeleefd. Het blijft moeilijk... echt heel moeilijk.

Maar laat ik beginnen bij het begin.

Zoals eerder te lezen, mijn zwangerschap kwam echt als een verrassing, en vol trots liet ik mijn zwangere buik zien. Niet altijd voelde ik me prettig, met mijn veranderende lichaam maar wat was ik trots op die buik. En wat kan je je soms toch sexy voelen.. ja ja echt niet altijd maar soms echt wel!

Mijn zwangerschap verliep zonder al te veel problemen. Of.. naja.. er waren natuurlijk wel dingen. De klassieke misselijkheid, bekkenpijn na een maand of 6, en toen kreeg ik er iedere 2 weken dingetjes bij, migraine lichtflitsen, hoofdpijn, maagzuur, benauwdheid, pijn bij liggen zitten staan.. wie kent het niet. Soms namen die dingen weer af.. vaak bleven ze tot het eind. Na 7 maanden was ik niet meer in de kerk te zien, na een half uur kon ik echt niet meer zitten en kreeg ik het spaansbenauwd. Ook werken was eerder dan verwacht al klaar en 2 keer bijna flauwgevallen doordat de baarmoeder een ader in mijn rug afklemde. Nee niet altijd voelde ik me sexy.. Maar eigenlijk ging het best goed.

Een paar dagen voor de uitgerekende datum verloor ik mijn slijmprop. Haast springend stond ik onder de douche, mijn kindje kwam er aan! Mispoes!!!!

 

Mijn uitgerekende datum kwam en ging. Nog niets, die avond ervoor liep ik bij een party met verkoop dingetjes. Mensen vroegen hoe lang ik nog moest. Schoten haast in de lach als ik zei dat ik nog maar een dag hoefde. Wat deed ik dan daar? Wel ik had al door dat ondanks dat mijn kindje zo een haast had gehad om in ons leven te komen, het nog wel even zou duren voordat ze ook echt kwam.

En dat dat nog veel langer zou duren, had niemand kunnen denken.

3 dagen na mijn uitgerekende datum, riep mijn man, of ik zin had de trekker terug naar het werk te brengen. (nee stil maar auto rijden kon ik al weken niet meer, hij reed in de trekker en ik bonkte mee) Leek me leuk (eindelijk er weer even uit) dus kwam ik uit bed. Toen draaide iemand een kraan open.. Tja heel veel anders kan ik het niet beschrijven, het was echt net kraanwater, geen geur geen kleur, helemaal niets, helder als wat. Verder niets.

En dus gezellig mee gebonkt in de trekker, samen het er nog over gehad, wel of niet de verloskundige bellen? Koppig als ik was besloten dat als dit inderdaad mijn vliezen waren, de weeën ook wel zouden komen, en ik daar maar even op zou wachten.

Flink stuk gewandeld daar, en terug in de auto ook niet echt voorzichtig gereden. Nog al niets, twijfel alom waren het wel de vliezen? Huis maar weer gepoetst en nog even die ene was weggedraaid. Man lief ging toch maar weer aan het werk en ik dook nog even terug het bed in.

Ik werd wakker van de jagers in het veld. En tot mijn verdriet, nog al niets, echt helemaal niets. Onrustig man opgebeld, of ik nu wel of niet naar de verloskundige moest bellen. Het was al vroeg in de avond.

Toen ik belde kreeg ik (natuurlijk) op mijn kop, had die ochtend al moeten bellen.. Bij aankomst van de verloskundige was er ook bij haar twijfel, ze verwachte niet dat het mijn vliezen waren, maar ga toch maar even naar het ziekenhuis.

Daar aangekomen kreeg ik eerst een ctg, wat ik toen nog heel spannend en bijzonder vond. De kleine ook, die had het heel druk met tegen de doppen te trappen waardoor er soms een soort weeen verschenen op de ctg. En een keer kreeg ze het zelfs voor elkaar de dop weg te trappen waardoor hij geen contact meer maakte. Haar missie was geslaagd, weg met dat ding. Jammer maar binnen 5 minuten zat hij weer op zijn plek.

Uitslag: ga maar naar huis, en je moet voor morgenochtend 10 uur bevallen zijn, anders moet je terug komen. Die ochtend maar met mijn tas met wat extra kleertjes voor haar (we moesten nu minimaal 12 uur onder controle in het ziekenhuis blijven na geboorte) terug naar het ziekenhuis. En na weer bijna een uur ctg en 3 gewonnen rondjes pesten van mij en 1 verloren kregen we de uitslag dat alles er nog goed uit zag, en dat we de volgende ochtend weer terug mochten komen.

Nog meer verbazing bij mij, ik dacht echt dat ze die dag zouden beginnen met inleiden, nu nog begrijp ik dat niet goed, bij eerder ingrijpen waren de gevolgen waarschijnlijk niet zo groot geweest....

En ik maak er maar even een vervolg verhaal van want ik ben nog even bezig.

👋🏼  Heb je een vraag of een suggestie? Werkt er iets niet? Laat het ons weten!
Login bij Mamaplaats
Login

Nog geen account bij Mamaplaats?
Registreren
profiel aanmaken

Ik heb al een account.
Ja, dat wil ik

Nee, dank je