{{ message.message }}
{{ button.text }}

Een kaarsje voor Ellivrio

Een jaar geleden overleed plotseling een klasgenootje van Dunya. Hij was 6 jaar en net bij haar op school gekomen.

Afbeelding blog 'Een kaarsje voor Ellivrio'

Pufjes

“Alweer een jaar geleden” bedenk ik me met een schok. Ellivrio. Dunya’s klasgenootje vorig jaar. Hij zat sinds twee maanden ongeveer bij haar in de klas, toen hij plotseling overleed door een astma-aanval. Waarschijnlijk werkten de pufjes niet goed. Ellivrio was zes jaar. We waren sprakeloos, wisten niet goed wat te denken en te voelen. Wel wilden we perse naar de begrafenis. Indrukwekkend was dat en er vloeiden ook bij ons wel wat tranen. Je kind begraven, dat is het ergste wat je kan overkomen. Ellivrio had nog een heel leven voor zich, was net begonnen op een nieuwe school.

Begrafenis

Er zijn niet veel ouders en kinderen op de begrafenis. “Ze zijn nog te klein, dat begrijpen ze niet” zegt een moeder. “Ik denk dat Dunya het heel goed begrijpt. Ze wil ook graag, dus wij gaan wel” antwoord ik. Iedereen moet dat voor zichzelf bepalen, maar wij willen hier wel bij zijn. Net als een paar andere klasgenootjes die hem kenden omdat ze dichtbij elkaar woonden. Achterin het kerkje zag ik wat juffen van school. Dunya en een vriendinnetje legden een groot hart met kleine hartjes, van alle klasgenootjes, bij het witte kistje tussen de bloemen.

Opnieuw tranen

Nu zijn we een jaar verder. Een jaar! Het idee dat verdriet na een jaar wel verwerkt is, is echt een illusie. Natuurlijk kenden we hem nauwelijks, ik eigenlijk helemaal niet. Maar als ik mijn blog van vorig jaar nog eens doorlees, krijg ik opnieuw tranen in mijn ogen. Samen met Dunya lees ik hem nog eens door. Ondertussen pak ik een tissue om mijn tranen te drogen. Dunya is er stil van. “Mooi” zegt ze dan. In de kerk branden we een kaars voor Ellivrio. Omdat we hem dan wel niet goed kenden, maar hij was er wel. En wij vergeten hem niet. Met zijn ouders gaat het nog niet zo goed begreep ik. Dat begrijp ik wel. Een jaar is bijna niks. Er kan veel gebeuren in een jaar, maar voor mijn gevoel is het nog maar heel kort geleden. Hij blijft voor altijd een plekje houden in onze gedachten. Helemaal weg is hij dus niet. We branden geregeld een kaars voor de mensen die we missen. Dat zijn er best veel. En Ellivrio hoort daar ook altijd bij.

Confronterend

Tijdens de toespraak en het lied daarna, krijg ik het wel even te kwaad. Waarom precies weet ik niet. Om allerlei redenen waarschijnlijk, maar ik veeg ongeduldig en onopvallend mijn tranen weg en niemand merkt iets. Opgelucht haal ik adem. Als nu iemand een arm om me heen slaat, dan breek ik echt en dat wil ik niet! Ellivrio, een jaar geleden wisten we nog niet eens dat hij overleden was. Ik troostte mijn buurvrouw, om haar overleden neefje en pas een dag later vertelde ze dat hij bij Dunya op school zat. Op school was de sfeer gelaten. Mensen die zijn ouders goed kennen waren erg emotioneel, andere ouders wisten niet zo goed wat ze ermee moesten. Omdat het zo onwerkelijk was en omdat het raar is als je iemand nauwelijks kent. Dan is het vooral de schrik, de confrontatie. Voor kinderen de schrik, het onbegrijpelijke: kinderen horen niet dood te gaan. Voor ouders de confrontatie met de angst die je als ouder altijd diep in je binnenste voelt. Je kind verliezen.... Natuurlijk wil je daar niet bij stilstaan, maar dat is onvermijdelijk als er zoiets gebeurt.

Als je gaat doe je dan voorzichtig.....

“Als je gaat, denk niet dat ik je vergeet. Als je gaat, doe je dan voorzichtig....Ik zal je missen, een leven lang.” Dit lied wordt afgespeeld als het witte kistje de kerk wordt uitgedragen en het laat me niet meer los. Zo’n rake tekst, zo mooi! Nu, een jaar later, zit het nog dagelijks in mijn hoofd. Het onmenselijke verdriet van de ouders en al die andere mensen die hem moeten missen, is niet voor te stellen. Ik hoop maar dat ze het op den duur een plekje kunnen geven. Vandaag hebben we een kaars aangestoken voor Ellivrio. Dunya kan dat heel goed, ze doet heel voorzichtig en met aandacht. Het is mooi om te zien hoe ze daarmee omgaat. Op school wordt er niet meer over gepraat. Ellivrio was maar zo kort op school dat er nauwelijks herinneringen zijn. Maar soms is er een moment dat we er even bij stilstaan met een andere moeder. Iedereen gaat er op zijn eigen manier mee om. En wij vinden het mooi om af en toe een kaars aan te steken en even aan hem te denken. Vandaag omdat het een jaar geleden is. Over een poosje omdat we gewoon aan hem denken. In december omdat het Wereldlichtjesdag is. Weinig herinneringen, maar aan hem denken kunnen we natuurlijk wel!

Tags: #Mom life

👋🏼  Heb je een vraag of een suggestie? Werkt er iets niet? Laat het ons weten!
Login bij Mamaplaats
Login

Nog geen account bij Mamaplaats?
Registreren
profiel aanmaken

Ik heb al een account.
Ja, dat wil ik

Nee, dank je