{{ message.message }}
{{ button.text }}

Een jaar na de miskraam... Hallo December!

"November maar gauw afsluiten. Hallo December! Dat je maar meer goeds mee mag brengen dan November..." - 1 december 2014

Afbeelding blog 'Een jaar na de miskraam... Hallo December!'

Het was vanochtend alweer veel te vroeg toen ik wakker werd. Ik had nog geen zin om mijn warme nest uit te komen dus pakte ik mijn telefoon en opende mijn facebook. En waar ik al bang voor was gebeurde natuurlijk; die heerlijke herinnering van een jaar terug die facebook graag met me wil delen :/ Om kwart voor tien had ik die ochtend op 1 december het plaatje geplaatst dat hier boven staat te pronken met de tekst "Hello December." We hadden een ontzettende rot maand gehad in November vol van overlijden, ruzie in de vriendenkring, een hoop gezeur met de politie en nog een hoop meer rotzooi. Blijkbaar wilde ik dit symbolisch op facebook delen met de tekst; 

"November maar gauw afsluiten. Hallo December! Dat je maar meer goeds mee mag brengen dan November..." 

Nog geen kwartier nadat ik dit gepost had, hield ik een positieve test in mijn handen. Oh ja, december zou een goede maand worden :) Well, that escalated quickly... December kreeg een hele andere wending... 

Ik lees de appjes terug die ik toen naar mijn man had gestuurd. De tekst begint heel charmant met "Shit!!!" Gevolgd door een positieve test en een reactie van mijn man; "Je was toch niet zwanger?" Geen wonder dat hij dit vraagt. We waren allebei behoorlijk verbaast en geschrokken. Een week eerder was ik bij de huisarts geweest. Ik bloedde toen al een week en voor dit alles had ik al een licht positieve test in handen gehad. Ik mocht toen bij de huisarts nog een test doen, maar die bleek negatief. Ik kreeg toen als advies om een hormoonpil te halen bij de apotheek om de "menstruatie" te stoppen. Daar heb ik maar vriendelijk voor bedankt. Toen ik een week later op 1 december weer begon te bloeden heb ik een test gedaan. Just in case... En ja, die was zo positief als positief maar kan zijn. 

Ik lees de appjes verder en hoe meer ik lees, hoe meer ik me nu pas bewust word van hoe verschrikkelijk bang ik toen ben geweest. Ik lees vooral een hoop gedachten als "Wat als het een miskraam is?" tot "Please laat het gewoon goed gaan" tot "Dit kindje is zo gewenst..." Ik word verdrietig. Vooral wanneer ik verder lees. Ik zie een foto van de echo voorbij komen, een paar dagen later gevolgd met een bericht dat ik blijkbaar weer bloed verlies en me een hoop zorgen maak die ik via de app uit. De momenten dat ik deze berichten stuurde was ik aan het werk. Ik zie regelmatig voorbij komen dat ik naar huis wil. Ik leg even mijn telefoon aan de kant. Tja... Waarom ben ik niet gewoon naar huis gegaan? Waarom ben ik door blijven denderen als een trein zonder rem? Zelfs toen we de echo kregen waarop niets meer te zien was en de miskraam duidelijk werd ben ik gewoon naar mijn werk gegaan. Of.... Nou ja... gewoon... Ik moest vreselijk huilen toen ik binnen stapte. Dus zo "gewoon" was het niet. Het word me weer pijnlijk duidelijk dat ik gewoon naar mijn gevoel had moeten luisteren. Ik had thuis moeten blijven...

Ik lees nog een klein stukje verder in de app. Het laatste bericht dat ik lees is een bericht van een dag na de echo. Ik had de kinderen naar school gebracht. Bij binnenkomst hoorde ik de gezellige kerstmuziek spelen door de gang van school. Er stond een prachtige kerstboom met cadeautjes eronder. "The most wonderfull time of the year" galmt de speakers uit. Bam... Daar stond ik, midden in de gang van school en daar kwam het. Mijn hart begon te huilen, de tranen kwamen opwellen in mijn ogen. Ik heb gauw mijn jongens een kus gegeven en gezegd dat ze zelf even de klas in moesten gaan. Ik rende naar de deur van de uitgang, klapte mijn paraplu open waar ik mijn emoties de vrije loop onder liet gaan. Wat moest ik huilen. Ik had geen zin meer in kerst. Kerst was stom. Ik had een kindje verloren. Nee, geen klompje cellen, maar het begin van een kindje. Een kindje dat zo gewenst was. Weggedoken onder mijn paraplu ben ik huilend naar huis gelopen. En daar ging mijn laatste berichtje over die ik vanochtend las.

KLAAR! Uit met die telefoon. Ik heb de hele week nog om alles rustig mijn geheugen door te laten spelen. Ik ken mezelf. Dat gaat deze week gebeuren. En misschien moet ik dat ook maar zo laten gaan. Wat ik vorig jaar geen ruimte heb gegeven zal ik dit jaar maar wel de ruimte geven; Verdriet.... Niet teveel natuurlijk, want er zijn genoeg leuke dingen om naar uit te kijken. Ik heb gister een prachtig cadeau gekregen als dank voor het maken van een portret. En gister kreeg ik een bericht van een vriendin dat ze kaarten heeft besteld voor het concert van Kensington volgend jaar in de Ziggo Dome. Genoeg blijdschap dat ik graag vast wil houden. 

Uiteindelijk ga ik toch zuchtend mijn bed uit, kleed me aan en strompel naar beneden. Mijn man vraagt hoe het gaat. "Wel goed hoor," antwoord ik zacht. Hij staat op en houd zijn armen wijd open. Ik duik er in weg en voel weer die tranen opkomen. Ik laat ze even gaan. Ach... eventjes dan. Eventjes laat ik mijn tranen de vrije loop gaan. En dan kan ik me klaar gaan maken voor een nieuwe werkdag.

Vanochtend kon ik het niet laten om toch die herinnering op facebook te delen. De volgende tekst erbij vermeld;

Hah! "Laten we november maar gauw afsluiten," was wat ik schreef. Ik geloof dat ik december vorig jaar nog veel liever af wilde sluiten dan November. Afijn, laat het dit jaar dan maar een mooie decembermaand worden...

"Hallo December :)"

Hallo... December... ;)


Mijn eerste blog bij Mamaplaats ging over de lange nasleep van de miskraam. Mocht je dit willen lezen, kun je hier klikken om doorgelinkt te worden naar die blog.

*Mamaplaats faciliteert een open en voor iedereen toegankelijk social platform. Zij is niet verantwoordelijk voor inhoud en authenticiteit van posts. Algemene voorwaarden.

Tags:

Login bij Mamaplaats
Login

Nog geen account bij Mamaplaats?
Registreren
profiel aanmaken

Ik heb al een account.
Ja, dat wil ik

Nee, dank je