{{ message.message }}
{{ button.text }}

Een dans voor het leven.

Een vooruitblik op hoe mijn lieve baby zijn moeder later herinnert. Wat een fijn moment.

Afbeelding blog 'Een dans voor het leven.' Achtergrond blur afbeelding

Baby, 35 jaar later.

"Een van mijn vroegste herinneringen is een prachtig plaatje. Mijn moeder zette mij even in de box, of aan de zijkant van de woonkamervloer. Er stond muziek aan. Later leerde ik dat dit Buena Vista Social Club was, deze magische, zwierige liederen. Mijn moeder leek dan even te zweven. Alsof ze betoverd was. Met een geweldige, rustgevende glimlach draaide ze door de kamer heen. Haar heupen zwiepten op de maat van de muziek. Haar schouders deden mee. Heel rhytmisch, en aanstekelijk. Ik probeerde haar na te doen, met mijn korte armpjes. Rondjes draaide ze, nog meer, nóg meer, nog een paar, nóg een keer. Tussen elk rondje door keek ze mij even aan. Haar ogen fonkelden naar mij. Als blijdschap in flesjes gevangen en verkocht kon worden, dan had men het juist toen van haar gezicht af moeten schrapen. Wist ik veel dat ze op die momenten in gedachten met allerlei begaafde dansers ronddwarrelde. De ene keer was het een zongebruinde macho uit Cuba. De andere keer een romantische dichter uit Spanje, zo eentje met een rieten hoedje. Dan een wijnverkoper uit Napa, die met dat grote landhuis. Een strandtenteigenaar uit Costa Rica. Een flamingo-fokker uit Peru. Sterke mannen met donkere, innige ogen. En haar inmiddels overleden Mexicaan uit Taiwan, die grappige. Degene waar ze echt de sterren mee gedeeld heeft. En toch, vaker dan niet, danste ze in gedachten met mijn vader. Dát vond ze het allerfijnst- dan ging ze even terug naar toen, toen alles nog zo goed was, en dan stond de tijd een minuutje stil. Hij, die haar met zijn unieke, brede glimlach stevig vasthield, zodat ze zich zo veilig en gewild voelde, dat het leek alsof ze de hele wereld aankon. Haar wilde, gouden haren vlogen gierend achter haar aan. Ik moest er door giechelen. Dat wist ze. Dus deed ze het nogmaals. Snel tilde ze mij op, knuffelde mij even, en danste mij dan de hele kamer door. Lachen dat ik deed! Duizenden kusjes volgden. Heerlijk. "Gelukkig heb ik jou nog," fluisterde ze ten slotte. "At least I've still got you."

Deze herinnering heeft mijn passie voor het leven altijd levendig gehouden. Zeker op moeilijke momenten. Dank je, mama, dat je me zo fijn door de kamer heen slingerde. Samen met mij in je armen. Ik zal het nooit vergeten."

Tags: #Baby & Zo

👋🏼  Heb je een vraag of een suggestie? Werkt er iets niet? Laat het ons weten!
Login bij Mamaplaats
Login

Nog geen account bij Mamaplaats?
Registreren
profiel aanmaken

Ik heb al een account.
Ja, dat wil ik

Nee, dank je