{{ message.message }}
{{ button.text }}

Een brief aan mijn vader

In deze blog een brief aan mijn vader. Ooit mijn grootste held.. Nu niks meer dan een nare herinnering.

Afbeelding blog 'Een brief aan mijn vader' Achtergrond blur afbeelding

In een eerdere blog liet ik een brief lezen die ik aan mijn moeder geschreven had. In dat blog schreef ik ook dat ik later een brief zou laten lezen die gericht zou zijn aan mijn vader en mijn broer.

Vanavond voelde ik dat ik een brief aan mijn vader wilde posten. Probleem was alleen dat ik die brief nog niet geschreven had. Een paar keer ben ik eraan begonnen maar nooit lukte het de juiste woorden te vinden. Zijn er überhaupt wel woorden voor om mijn gevoelens en gedachten richting deze man te verwoorden? 

Het voelde vreemd om mijn moeder 'moeder' te noemen, het voelt nóg vreemder om mijn vader 'vader' te noemen. Want ook al lijkt het praktisch onmogelijk, mijn vader was nog absenter dan mijn moeder.

Met dit in gedachte ga ik nu beginnen aan de brief aan deze man.

Hoi,

Na lang wikken en wegen ga ik toch mijn hart luchten en je vertellen hoe ik je zag, hoe ik je nu zie en alles wat er aan gevoelens boven komt drijven.

Want hoe zag ik jou eigenlijk? Toen ik nog een klein meisje was? Ik weet nog dat ik lang tegen je opkeek, je was mijn held! Maar ja, ik werd ook ouder en wijzer. Het duurde niet lang voor mijn oogkleppen af vielen en ik je ware aard zag.

Een held ben je namelijk niet, op zoveel vlakken niet. Voor de buitenwereld een hardwerkende, sympathieke vent. Achter gesloten deuren een dictator die leeft volgens het principe 'mijn wil is wet'. Geen discussie, geen volwassen gesprek, zoals jij het wilt zal het gebeuren.

Toen je vrouw psychisch niet in orde was bekommerde jij je niet om je kinderen. Nee, je rende weg naar je werk en al je hobby's waardoor ik je na een tijd meer zag als 'de man die op zondag het vlees komt snijden'. Jouw absentielijst van thuis zijn was nog langer dan die van mij op school. En geloof me, dat lijstje was lang! Maar hoe moest jij dat nou weten? Je had nog nooit een oudergesprek op mijn school bijgewoond. 

Terwijl jullie vooral met jezelf bezig waren was het voor mij tijd om te beslissen: blijf ik op de HAVO of ga ik naar het MBO? Een beslissing waar ik met jou over wilde praten maar zoals zo vaal had je geen tijd. Uiteindelijk baseerde ik mijn keus op hoeveel uren ik dan van huis zou zijn. Ik koos voor het MBO, daar wilde je dan nog net mee akkoord gaan. 

Maar mijn gekozen, en al jaren gekoesterde droom, opleiding stond jou niet aan. Het was te min, jouw goede naam bevuilen door bewust voor een laagopgeleide baan te koezen? Ik moest wel gek zijn. 

Je wilde er niks meer over horen en in mijn eentje besloot ik een opleiding te kiezen die verder van huis was. Zodoende zou ik minder thuis zijn, heerlijk leek me dat. 

Maar het MBO voel tegen, ik was vaker vrij dan dat ik les had en dus vaak vroeg weer thuis. Ik was nu ook wat ouder en moest meer doen in huis, nu was het immers voor de buitenwereld niet zo gek meer dat er verwacht werd dat wij, de kinderen, hielpen in huis.

Mijn broer kwam er altijd goed vanaf, die had lange dagen op school. Daarnaast een bijbaan en ach, hij is jullie oogappel dus wie doet hem wat? 

Maar goed, op het moment dat ik het niet meer trok en wat rust wilde besloot ik aan te dringen op een gesprek met jou. Daarvoor had ik je een email gestuurd met in grote lijnen waar ik het over wilden hebben. Blijkbaar viel dit niet in goede aarde want toen het gesprek plaatsvond werd je hels. 

Wat je allemaal geroepen en geschreeuwf hebt weet ik niet eens meer, maar die laatste woorden staan in mijn geheugen gegrifd. Dat ik weg moest gaan en je dochter niet meer was. En o ja, mijn sleutels mocht ik ook achterlaten. Die zou ik toch niet meer nodig hebben zei je. 

Dat zal ik nooit vergeten, net als dat ik zoveel dingen niet zal vergeten. Eigenlijk wil ik ze niet eens opschrijven want wat zal ik ermee bereiken?

Want ik voel, nee ik wéét dat jij zal vinden dat het allemaal aan mij lag. Ik heb jullie de rug toegekeerd, niet andersom. En ik weet ook dat jij heus niet de ware reden van ons verbroken contact verteld als mensen er naar vragen. 

Want dan valt je hele act in duigen. Dan ben je niet meer die sympathieke, vrolijke vent die voor iedereen klaarstaat (behalve voor de mensen die het dichtste bij staan). Je zou eigenlijk een lintje moeten krijgen, niet? Waarschijnlijk zit je nu 'ja' te knikken, ik zie het gewoon voor me.

Van superheld ben je naar beneden getuimeld tot een nare herinnering. Eentje die ik ver weg wil stoppen, het liefste vergeten. Net zoals jij mij vergeten bent.

Eigenlijk had ik al moeten weten dat ik echt uit jullie leven geschrapt was toen jullie niet eens de moeite namen om mij persoonlijk te vertellen dat mijn allerliefste opa niet lang meer te leven had. Dat moest ik via via horen, en ik was nog maar net op tijd om hem nog een laatste keer te zien. Hoe kan iemand zo harteloos zijn?

Maar waarschijnlijk zie ik dat ook totaal verkeerd, volgens jou dan. 

Het kan me niet meer schelen wat je vind. Ik heb een mooi leven zonder jullie, en ik hoop dat jullie leven ook is wat jullie willen. 

Een fijn leven gewenst.

Tags: #Mom life

👋🏼  Heb je een vraag of een suggestie? Werkt er iets niet? Laat het ons weten!
Login bij Mamaplaats
Login

Nog geen account bij Mamaplaats?
Registreren
profiel aanmaken

Ik heb al een account.
Ja, dat wil ik

Nee, dank je