{{ message.message }}
{{ button.text }}

Dit sprak ik op wereldlichtjesdag....

Op 20 mei jl. overleed onze dochter. Dit zijn de woorden die ik sprak op wereldlichtjesdag in Amstelveen en ik

Afbeelding blog 'Dit sprak ik op wereldlichtjesdag.... ' Achtergrond blur afbeelding

Twinkle, twinkle little star,

up in heaven is where you are,

flying high & twinkling bright,

my guiding star, my shining light,

twinkle tinkle little star,

my perfect angel is what you are

-sayinggoodbye.org-

Op 3 mei 2016 om 19.10 stond voor ons de wereld heel even stil. Juliëtte werd geboren. Op het eerste gezicht een prachtige gezonde baby. Gewoonweg perfect. Wat waren wij intens gelukkig met onze derde dochter.

Na bijna twee weken werd er een grote tumor in de hersenen van onze lieve mooie dochter aangetroffen. Op vrijdag de dertiende mei kregen wij te horen dat onze dochter niet beter ging worden. Dit was een strijd die niet te winnen viel. Op 20 mei om vijf uur in de ochtend stond wederom onze wereld stil. Juliëtte zal niet voortleven in deze wereld maar alleen in onze harten. Verdoofd lag ik in mijn bed.

Het leven van Juliëtte stopte op die twintigste mei maar wat betekent het verliezen van een kind voor mij? Voor mijn gezin?

De eerste dagen gingen in een roes voorbij. Overlevingsstand noemen ze dat geloof ik. Er moest veel geregeld worden. Het afscheid moest waardevol zijn maar niet te zwaar. Er kwamen veel mensen langs en de laatste week dat ze bij ons thuis was vloog voorbij.

Ik wilde niet denken aan afscheid nemen maar je weet dat de dag komt… de dag komt eraan en dat gaat sneller dan je denkt. We leefden toe naar het afscheid en dan rij je met een lege auto terug naar huis.

Op de dag dat wij wisten dat Juliëtte zou komen te overlijden beloofden wij haar dat ons leven niet zou stoppen. Christine en Elisabeth, onze andere twee dochters, hebben ook recht op een papa en een mama. Dit gaat met hele kleine ups en helaas moet ik toevoegen ook hele diepe dalen. Het gemis is eindeloos en we moeten leren dealen met zo veel nieuwe gevoelens.

Tot nu toe waren we jong, werkten we hard en hielden ons gezin draaiend. Nu zijn andere dingen belangrijk. Eerst voor ons zelf zorgen en dan komt de rest wel. Met vallen en opstaan noemen ze dat. De eerste weken en maanden staan er veel mensen voor je klaar maar als de weken verstrijken merk je dat iedereen zijn leven weer oppakt. Natuurlijk heeft iedereen recht op zijn eigen geluk maar het is moeilijk en het is zwaar.

Deze december zijn we echt aan het overleven. Sinterklaas kwam aan en wij konden voor onze andere meiden niet anders dan gaan kijken naar het onthaal van Sinterklaas. Dikke tranen lopen over mijn gezicht op het moment dat de boot aankomt. Ik probeer mijzelf aan het lachen te maken… Sinterklaas is niet iets om over te huilen. Maar ja, voor mij wel. Ons meisjes zal nooit leren wat Sinterklaas is… zij zal nooit op 5 december pakjes openmaken.

Dit is onze nieuwe werkelijkheid. Een werkelijkheid waar ik voorheen nooit bij stil had gestaan. Iedere dag bestaat mijn leven opnieuw met het hebben van zoveel vragen waar ik nooit een antwoord op ga krijgen.

We moeten verder met ons leven maar hoe doe je dat? Ik ben begonnen met het zoeken van contact met lotgenoten en het steunt mij om met hen te spreken.

Ik vraag mijzelf vaak af of het leven nog mooi kan worden? Of ik weer oprecht zal kunnen genieten van dingen die ik voorheen deed?

Maar op dit moment gaat de ene dag redelijk en de andere dag verdrink ik in verdriet. Ik probeer alle hulp die ik krijgen kan met beide handen aan te pakken. Ik ben er van overtuigd dat wanneer ik het verdriet toelaat Juliëtte mij een toekomst zal bieden. De onvoorwaardelijke liefde die een moeder voor haar kind heeft zal mij hierbij ondersteunen.

Ik vertel mijzelf stiekem meerdere malen per dag dat Juliëtte zou willen dat ik doorging. Stiekem hoop ik dan ook dat zij ervoor zal zorgen dat ik hier sterker uitkom. Dat ik de juiste keuzes maak en uiteindelijk een goed pad zal kiezen.

Inmiddels heeft de Sint het land weer verlaten en zijn wij aanbeland op 11 december. We leven nu naar de kerst toe. Waar ik vroeger kerst fijne dagen vond, vind ik het nu vreselijk. Het is confronterend om je te realiseren dat een feest gericht op het samenzijn met je familie en vrienden nu een dag is waar ons gezin nooit meer compleet zal zijn.

Het lijkt alsof ik nu nog harder dan de afgelopen maanden met mijn neus op de feiten gedrukt word. Het enige wat mij hierin gerust stelt is dat kerst ook een periode is van heel veel warmte en liefde.

Het steunt mij dat onze dochter in haar leven alleen maar liefde heeft gekend. Ik probeer daar kracht uit te halen ener toch fijne dagen van te maken. Ik ben op zoek naar een manier om mijn nieuwe leven in balans te brengen. Ik haal kracht uit het delen van mijn verhaal op deze wereldlichtjesdag. Het samenzijn met mensen die het verdriet delen of hier gewoonweg zijn ter ondersteuning geeft kracht.

Ik wil mijn verhaal vertellen en ik wil ervoor blijven zorgen dat het leven van Juliëtte niet voor niks is geweest.

Tags: #Mom life

👋🏼  Heb je een vraag of een suggestie? Werkt er iets niet? Laat het ons weten!
Login bij Mamaplaats
Login

Nog geen account bij Mamaplaats?
Registreren
profiel aanmaken

Ik heb al een account.
Ja, dat wil ik

Nee, dank je