{{ message.message }}
{{ button.text }}

Dilemma en dat levert weer slapeloze nachten op....

Misschien voorbarig maar ik kan voor een dilemma komen: een verandering van baan. Tweestrijd tussen mijn hoofd en mijn hart !

Afbeelding blog 'Dilemma en dat levert weer slapeloze nachten op....' Achtergrond blur afbeelding

En weer heb ik slapeloze nachten…

Nu niet door mijn lieve kleuter die elke avond netjes in zijn eigen bed begint maar halverwege de nacht uit zijn bedje klimt en bij mij komt liggen met zijn kussen, knuffel en doekje en vervolgens dan nog een paar keer wakker wordt…

Ook niet door mijn dochter die eindelijk weer thuis is na haar wegloop-avontuur. Nee, ze heeft zich gelukkig (nog) niet bedacht.

Maar door een vacature die ik zondagavond heb gezien!

Nadat ik om bedrijfseconomische redenen weg moest bij het advocatenkantoor waar ik jarenlang had gewerkt, lukte het mij maar niet om weer een baan te krijgen.

Toen besloot ik om het roer om te gooien en om als gastouder te gaan werken. Dat was ideaal: ik ben stapelgek op kindertjes en ik kon lekker vanuit huis werken zodat ik mijn eigen kindje niet naar de opvang hoefde te brengen.

Ook als mijn eigen kind ziek was, was het makkelijk of als hij vrij had van school, toen hij eenmaal naar groep 1 moest, hoefde ik niet van alles te regelen!

Ik besloot om het heel kleinschalig te houden en momenteel heb ik 3 kindjes in huis. Twee van 1 jaar en een van 2. Zij komen 4 dagen in de week van 08.00 uur tot 17.30 uur. Dat is best veel maar hartstikke leuk!

De kindjes zijn hier allemaal vanaf 3 maanden bij mij gekomen en het is geweldig om hun ontwikkeling te zien en er toe bij te dragen!

Ik ben gek op die koters en zij gelukkig ook op mij!

Het contact met de ouders is fantastisch en zo zijn alle partijen blij!

Ik heb in de afgelopen jaren best wat kritiek gekregen.

Mijn vader probeert mij er steeds van te overtuigen dat ik een administratiekantoor moet beginnen om verschillende redenen. Hij kan het nog steeds niet verwerken, geloof ik, dat ik mijn rechten studie aan de wilgen heb gehangen (100 jaar geleden inmiddels) en dat ik zo onder mijn niveau werk.

Ik heb hem op een gegeven moment echt duidelijk gemaakt dat ik dol ben op kinderen en dat ik zo’n kantoor gewoon niet leuk vind, ook al ben ik misschien goed in cijfertjes, organiseren en kan ik veel meer geld binnen harken.

Hoe gek ik ook op kinderen ben, toch kriebelt het af en toe.

Ik ben 47 jaar dus ik moet nog aardig wat jaartjes werken.

Zie ik mijzelf dit over 10 jaar nog doen?

Heb ik daar dan nog zin in?

Nogmaals, het is super leuk (niet altijd natuurlijk) maar het is natuurlijk niet echt hoogdravend wat ik doe.

Ook al is mijn kleuter straks groter, mijn huis blijft een half speelparadijs en af en toe word ik ook kriegel van al dat speelgoed, hoe leuk het ook is, en hoe leuk de opbergbakken ook zijn.

Toen ik afgelopen zaterdag in Antwerpen met mijn vriendinnetje liep en allerlei leuke kleding (zwaar in de sale) zag, zei ik ook tegen haar, dat ik het soms best mis om op een kantoor te werken. Mijn wereldje is natuurlijk best klein geworden, ik ben altijd thuis en ook al vind ik dat ik een super fijn en gezellig huis heb, ik ben er wel heel veel, en ik mis het soms best dat ik bepaalde dingen niet aan kan omdat dat gewoon niet handig is met die kleintjes. Ik bedoel, rokjes en hakjes…. Nee, dat is een beetje overdressed en gewoon niet slim als je de halve dag op de grond aan het dweilen bent met dat grut ;-)

Ik werk samen met een gastouderbureau dat gerund wordt door een dame met wie ik ooit een paar maanden op een groot advocatenkantoor heb gewerkt. Toen ik besloot om een opleiding te gaan doen zodat ik als gastouder aan het werk zou kunnen, kwam zij dus weer op mijn pad.

Zij komt twee keer per jaar bij mij thuis, zoals bij al haar gastouders, om controles te doen, te inventariseren en te evalueren. Ik heb een klik met haar en wij gaan dan ook wel eens in privé tijd met elkaar lunchen of een hapje eten. Toen ik met haar in november ging lunchen, heb ik mijn gevoelens eens geventileerd. Ik heb haar vragen gesteld over haar gastouderbureau en duidelijk interesse getoond.

Ik vroeg mij af wat haar plan was naar de toekomst toe, aangezien zij 61 jaar is geworden.

Een heel serieus gesprek volgde en mijn enthousiasme was nog groter geworden.

Wie weet, over een paar jaar …. dacht ik toen. Voor nu was het werk wat ik doe prima, en dan vooral omdat het prima te combineren is met mijn eigen gezin en het veel voordelen biedt!

Wat schetst mijn verbazing?

Zondagavond op mijn Facebook zie ik opeens de vacature voor een bemiddelingsmedewerker bij haar gastouderbureau verschijnen!

Ik reageerde er op een leuke manier op om het bureau een beetje te promoten. Toen de eigenaresse reageerde dat ik misschien een briefje plus mijn cv kon sturen, begon ik te twijfelen.

‘Die vacature komt een paar jaar te vroeg’, riep ik naar mijn man.

Oh, what to do, what to do?

Ik had meteen mixed feelings.

Het leek mij zoooooooooooooo leuk en ik werd ook zoooooooooooooo blij maar ik zag ook meteen de negatieve kant ervan en het grote offer wat ik zou moeten maken. Namelijk: mijn kleuter zou dan naar de naschoolse of buitenschoolse opvang moeten.

Na een kort gesprek met mijn man, besloot ik om in ieder geval toch een brief te schrijven.

Nergens kon ik meer mijn cv vinden dus moest ik een nieuwe maken. Gelukkig wist ik alle bedrijven en data nog die van belang waren en had ik binnen no time een nieuwe mooie cv gemaakt. Om 23.05 uur verstuurde ik de mail.

Ik was helemaal hyper en kon gewoon de slaap niet vatten!

De volgende ochtend vroeg had ik al een respons van de eigenaresse dat zij mijn sollicitatiebrief in goede orde had ontvangen en dat zij er snel op terug zou komen.

Ik had gezien dat zij de vacature ook op de Nationale Vacaturebank had uitgezet en dat de deadline 20 februari was.

Mijn enthousiasme werd meteen getemperd omdat ik mij realiseerde dat ik ongelooflijk veel concurrentie zou krijgen.

Om 18.45 uur ging mijn telefoon en zag ik haar naam in de display!

Ik heb een half uur met haar gepraat en ze is heel enthousiast. Zij kent mij natuurlijk en zij weet hoe ik ben en hoe ik werk.

Vrijdag heb ik een gesprek met haar en haar man, die ik nog nooit ontmoet heb. Hij is haar adviseur maar heeft verder niets met het bureau te maken.

Daar zie ik niet tegenop want ik ben altijd heel simpel: ik ben gewoon mijzelf, ik ga mijzelf niet anders voordoen dan ik ben want op den duur val je toch wel door de mand… En het is aan hen om te beoordelen of ze fiducie in mij(n capaciteiten) hebben.

En ik heb een baan dus ik handel vanuit een luxe positie gelukkig!

Mijn man zei dat ik een lijstje moet maken met plussen en minnen.

Er zijn geen minnen. Er is maar één min. Eén offer. Maar wel een hele grote. En dat is dus dat mijn kleuter naar de opvang moet.

De baan lijkt mij helemaal te gek: het is heel divers. Ik heb al affiniteit met de business natuurlijk maar de verscheidenheid aan werkzaamheden spreekt mij enorm aan. Kantoorwerk, administratieve rompslomp, contracten maar ook acquisitie en werving, koppelingsgesprekken met vraagouders/gastouders, huisbezoeken bij de gastouders …. Leuk leuk leuk! Ook niet altijd natuurlijk maar er bestaat volgens mij niet één baan die alleen maar leuk is; dus dat scheelt!

Gisteravond heb ik een lang gesprek met mijn man gehad.

Ik ga gewoon het gesprek aan en dan kijk ik wel wat de mogelijkheden zijn. Het is een vacature voor 32 uur maar over hoeveel dagen moet dat verdeeld worden?

In hoeverre kan ik thuis werken?

Misschien kan mijn man iets regelen met zijn werk zodat die kleine niet echt 4 dagen naar de opvang hoeft.

Wellicht is zij bereid om mij twee dagen tot 15.00 uur te laten werken en twee dagen tot 17.00 uur, als ik thuis werk kan verrichten.

Maar voor het geval ik wel echt 4 dagen tot 17.00 uur op kantoor moet zijn, heeft mijn man mij voorgeschoteld dat onze kleine man het misschien wel heel leuk vindt, dat er meer kindjes gaan uit zijn klas en dat hij het waarschijnlijk niet eens door heeft of het nou 15.00 uur is of 17.15 uur …

Er zijn ook heel wat vakanties. Mijn man en ik hebben wel vakantiedagen maar hij zal dan ook behoorlijk wat dagen dan naar de opvang moeten L

Ik heb er moeite mee.

Maar dat heb ik ook na elke schoolvakantie. Ik geniet zo intens van mijn schat, ik vind het zo gezellig als hij er is, ook al ben ik heus niet 24/7 met hem bezig. De tijd gaat zo snel en ik wil gewoon zo min mogelijk van hem missen.

Gelukkig gaat hij graag naar school en is het natuurlijk super belangrijk dat hij met leeftijdsgenootjes omgaat.

Dat is natuurlijk hier wel een ding: als ik hem ophaal, komt hij thuis waar drie kleintjes zijn. De oudste wordt volgende maand 3 jaar dus die gaat zijn laatste jaar bij mij in. Als hij weg gaat, zou er waarschijnlijk een babietje komen. Het leeftijdsverschil tussen mijn kleinste en de gastkindjes wordt natuurlijk steeds groter en voor hem is het natuurlijk niet zo heel leuk, met al dat grut. Dat vindt hij nu nog wel maar op termijn waarschijnlijk ook niet meer zo heel erg.

Dat is ook wel een argument voor mij om mee te nemen bij mijn beslissing.

Als ik een beslissing te maken heb, althans….

Ik weet wel één ding: dit is een gouden kans. De kans is klein dat er zoiets ooit nog op mijn pad komt!

Aanstaande vrijdag heb ik mijn sollicitatiegesprek.

Ben zoooooooooooo excited!

Tags: #Mom life

👋🏼  Heb je een vraag of een suggestie? Werkt er iets niet? Laat het ons weten!
Login bij Mamaplaats
Login

Nog geen account bij Mamaplaats?
Registreren
profiel aanmaken

Ik heb al een account.
Ja, dat wil ik

Nee, dank je