{{ message.message }}
{{ button.text }}

Derealisatie na paniek

Na meerdere paniekaanval kreeg ik last van een gevoel dat ik niet kende. Alles om mij heen voelde anders, zag er anders uit. Derealisatie.

Afbeelding blog 'Derealisatie na paniek'

Althans volgens de huisarts. Ik had er nog nooit van gehoord en ik heb meteen zoveel mogelijk informatie op Internet opgezocht. En ja, het klopte wel met hoe ik me voelde. 
Volgens de huisarts is derealisatie een manier van je lichaam om zichzelf te beschermen tegen angst / stress. Mijn lichaam gaf aan dat het genoeg was geweest en probeerde mij te beschermen. Maar juist door die rare gevoelens werd mijn angst erger. 

Derealisatie geeft je het gevoel dat je heel de dag naar een film aan het kijken bent. Je lichaam doet mee in die film, maar jij zelf kijkt van een afstand toe. Ook de mensen die tegen je praten, zitten in die film. Heel vreemd. Mijn lichaam voelde op momenten niet meer als mijn eigen lichaam. 
Normaal had ik geen last van angst of paniek als mijn man bij me was. Dan was alles veilig. Nu begon dat rare gevoel en de paniek ook toe te slaan als mijn man er wel was. Zodra ik 's ochtends wakker werd begon het. Als ik 's nachts wakker werd, kwam er meteen een paniekaanval. 

Het was geen doen meer. 
Uiteindelijk heb ik de grote stap genomen om medicatie te gaan gebruiken. Ik heb dit nooit gewild maar op een gegeven moment had ik het idee dat ik geen keus meer had. Ik kon dit niet lang volhouden. Ik wilde genieten van mijn zoontje maar ik kon niet eens gaan wandelen met hem. 

De huisarts vond het een goed idee om te starten met medicatie en dat kon ik langzaam af gaan bouwen als de hormonen weer rustiger waren en als mijn leven weer stabiel was. 
Het nadeel van de medicatie was dat het de eerste zes weken de klachten versterkt. Ik kan oprecht zeggen dat die zes weken de zwaarste weken uit mijn hele leven waren. Wat een hel. De eerste week was het ergst. 

Ik werd zo bang, de derealisatie was heel dag 24/7 maar het ergste was de duizeligheid. Ik durfde de trap niet op met mijn zoontje. Ik durfde hem niet eens vast te houden. Mijn familie heeft 'diensten' gedraaid. Mijn man had met zijn werk geregeld dat hij de nachtvoeding, de eerste en tweede fles aan mijn zoontje kon geven. Mijn moeder gaf de derde. Mijn oma de vierde en mijn vader gaf de avondvoeding. Ik kon het niet. Ik durfde hem niet vast te houden. Het lukte niet.

Nog steeds word ik verdrietig als ik terug denk aan die week. Ik ben dankbaar dat mijn familie klaar stond voor mijn zoontje en mij maar wat is het verschrikkelijk om te zien dat andere je zoontje moeten voeden en in zijn bedje moeten leggen omdat jij, zijn moeder, het niet kan. 

*Mamaplaats faciliteert een open en voor iedereen toegankelijk social platform. Zij is niet verantwoordelijk voor inhoud en authenticiteit van posts. Algemene voorwaarden.

Tags:

Login bij Mamaplaats
Login

Nog geen account bij Mamaplaats?
Registreren
profiel aanmaken

Ik heb al een account.
Ja, dat wil ik

Nee, dank je