{{ message.message }}
{{ button.text }}

De zedenpolitie... The end?

Hopelijk is het nu allemaal afgelopen en keert de rust weder. Zal dit dan de laatste blog worden over de zedenpolitie? Fingers crossed!

Afbeelding blog 'De zedenpolitie... The end?' Achtergrond blur afbeelding

Ik vis mijn kin ergens van de grond. Vol ongeloof staar ik met verbazing naar Janien, na wat ze me vertelt. "Meen je dit serieus?" vraag ik haar. "Heeft.... heeft die vieze loeder de stap naar de zedenpolitie gezet om mijn kind daar aan te melden? Meen je dit serieus?!"  Volgens mij komt er stoom uit mijn oren. De woede kruipt me vanuit de tenen door mijn lijf, ik voel al mijn ledematen gloeien en tintelen. "Wauw...." Terwijl ik dit woord zachtjes uitspreek schut ik mijn hoofd. Dit is het enige wat ik nog kan zeggen. Ik staar naar de grond en mijn gedachten nemen me over...

Mijn eigen schoonzusje, mijn schoonzusje waar stukje bij beetje mijn beeld van bij stelde.. Wat als we de rollen om zouden draaien? Zou ik naar de zedenpolitie gestapt zijn? Nee... nee... NEVER! Waarom doet ze dit. Is dit nou echt omdat ze niet anders weet? Komt ze uit zo'n vreemd milieu? Waarom kan ik hier mijn vinger niet op leggen? Ik snap het niet. Ik snap het gewoon niet....

"Dit is wat ik van Monica hoorde hoor." De stem van Janien stopt mijn gedachtenstroom. "Monica vertelde mij dat ze hier verder niets meer mee zou doen. Zou het nog een keer gebeuren dan stapt ze naar Bureau Jeugdzorg. Maar Trudy is degene die de zedenpolitie heeft gebeld. Ze heeft de kinderen al laten onderzoeken bij de huisarts. Nou ja... dan is aan jou de keus wie je gelooft. Maar nu ik de andere kant van Trudy heb gezien ga ik er van uit dat het verhaal van Monica klopt."

Dus al die tijd dacht ik dat Monica het was, terwijl ik het toch echt dichterbij had moeten zoeken. Mijn eigen familie heeft ons dus.... hoe noem je dat, verraden? Verloochent? Dit verwacht je toch niet? 

We praten zo nog even door voordat ik weer huiswaarts keer. Wanneer ik weg ga bedankt ze mij voor het delen van mijn verhaal en spreken we af dat wanneer we iets horen, wij contact met elkaar opnemen. 

Een paar dagen later zie ik Janien staan bij het schoolplein. Ze is druk in gesprek met twee andere ouders en ik besluit om me bij de groep te voegen. Ik vraag haar hoe het gaat. "Het gaat heel goed met me," zegt ze met een lach van oor tot oor. "Ik ben zo vreselijk blij dat we vorige week met elkaar hebben gepraat. Dat heeft me ontzettend goed gedaan." De andere ouders vragen haar om het hoe en wat. Ondertussen zie ik Monica en Trudy de school uit lopen. Ze staren duidelijk naar ons. Oh jah... dit vinden ze absoluut niet leuk natuurlijk. Nou ja, dan hebben ze thuis in ieder geval weer lekker wat te roddelen met z'n allen. Even later vertrek ik van school om op de koffie te gaan bij een vriendin. Daarna vervolg ik mijn weg naar het werk, en wat ik al had verwacht, later in de middag ontvang ik een bericht. Om heel eerlijk te zijn had ik er één verwacht van Trudy, maar nee, ik kreeg een bericht van haar zusje, via Facebook...

"Hoi

ik wil jullie toch even waarschuwen voor Janien. Twee weken geleden heeft ze rondverteld dat jullie jongste haar twee kinderen heeft misbruikt en dat ze de kinderen wou laten testen op misbruik. Dat is één van de redenen dat Trudy niet meer met Janien omgaat.

Ik vond dat jullie dit toch moesten weten."

Bitch please... Oh en laat ze nu haar kleine zusje the dirty job voor haar opknappen? Ik moet van binnen heel hard lachen. Dit is toch te zielig? Ik antwoord vriendelijk terug, alsof ik niks van dit verhaal af weet. We chatten zo wat dingen heen en weer en op het eind vraag ik of ze het goed vind dat ik dit bij Janien voor de voeten gooi. Oh... wat slecht... Eigenlijk ben ik geen haar beter. Ik ben puur met haar aan het chatten om naar antwoorden te vissen die ze mij uiteindelijk geeft. En ik mag dit met toestemming van haar bij Janien neer leggen, terwijl dat eigenlijk helemaal niet nodig is. We weten al hoe het verhaal in elkaar steekt. Uiteindelijk neem ik hier dan toch niet meteen contact over op met Janien, want eerlijk? Ik voel me een beetje kinderachtig en ik wil me absoluut niet tot hun niveau verlagen dus ik besluit het hierbij te laten. Totdat er een paar dagen later bij mijn zwager op facebook een bericht verschijnt. 

Op school blijken er punaises in de banden van Pieter, Anne en haar kleine zusje te zijn geprikt. Je raad het natuurlijk al wie hier meteen van verdacht word. Juist ja, Janien. Hele verhalen gingen over en weer op facebook. Uiteindelijk trekt Janien dit niet meer. Wanneer blijkt dat met dezelfde punaises de band van haar zoon lek is geprikt op acht plekken en er in twee uur tijd allemaal hondenpoep bij haar poort neer is gegooid, besluit ze om contact op te nemen met de wijkagent. Deze heeft mijn zwager en schoonzus gesommeerd dat ze per direct alle teksten en plaatjes van hun facebook moeten verwijderen wat met de ruzie te maken heeft. En zo geschiedde. Alles werd weer rustig en tot op heden lijkt het er op dat er geen gekke dingen meer aan de hand zijn.

De wijkagent is ook bij mij en mijn man langs geweest. Zonder namen te noemen beaamde hij dat een moeder naar de zedenpolitie had gebeld om melding te doen. Hier is toen op terug gereageerd met de mededeling dat ze eerst maar naar de huisarts moest met de kinderen voor onderzoek. Dit verhaal klopt dus met dat van Janien. Helaas, dan blijkt mijn schoonzusje toch nog steeds de leugenaar te zijn die ze al was....

Helaas vind ik het nog steeds wel eens moeilijk om mijn schoonzusje met Monica te zien. Wat hebben ze ons een pijn gedaan. Ik heb ooit nog eens op het punt gestaan om een gesprek met Trudy aan te gaan over dit alles, maar na het bericht dat ik van haar zusje kreeg heb ik die gedachte meteen maar laten varen. Als ze zelf niet het lef heeft om contact met me op te nemen, dan zal ik zeer zeker niet de eerste zijn die het verhaal van haar kant wil horen. Laatst liep ze vlak achter ons, samen met Monica. Bij de oversteek bleven ze even staan terwijl mijn man en ik wel over staken. Zij konden ook nog ruim voor de passerende auto de weg over, maar bleven staan. Misschien was dat maar goed ook dat ze met z'n tweeën een soort van ruimte tussen ons hadden gecreëerd, want ik voelde de woede weer naar boven komen en had erg veel zin om mij om te draaien en beide dames eens flink de waarheid te vertellen. Toen mijn man en ik afsloegen onze straat in zei ik nog iets te hard dat het voor hun gezonder was om een andere route te nemen, dat ik een vuistslag naar achteren haast niet kan weerstaan. Jep, ook ik kan soms raar reageren wanneer ik boos ben. Ik heb ze ook nog steeds op facebook in mijn vriendenlijst staan. Aan de ene kant wil ik ze wel graag verwijderen, anderzijds mogen ze van mij ook wel zien dat het goed met ons gaat. Wat zouden jullie doen? 

Ik denk nog weer even aan een tekst uit de bijbel. Een plaatje wat ik laatst al boven één van mijn blogs had staan. 

"Pray for those who mistreat you."

En dat, dat blijf ik moeilijk vinden. Maar goed. Ik neem ze mee in gebed, wens ze al het goeds toe. Hopelijk worden hun ogen eens geopend en zullen ze in gaan zien wat voor schade ze bij een ander aan hebben gericht. 

Tot zover.. The End...

Ohana betekent familie en die laat je niet in de steek. - Lilo and Stitch


Lees voor het complete verhaal alle voorgaande blogs die gaan over de zedenpolitie. Klik hier om naar het eerste deel te gaan. Onderaan iedere blog staat een link die je door verwijst naar het vervolg van die blog.

*Mamaplaats faciliteert een open en voor iedereen toegankelijk social platform. Zij is niet verantwoordelijk voor inhoud en authenticiteit van posts. Algemene voorwaarden.

Tags:

Login bij Mamaplaats
Login

Nog geen account bij Mamaplaats?
Registreren
profiel aanmaken

Ik heb al een account.
Ja, dat wil ik

Nee, dank je