{{ message.message }}
{{ button.text }}

De situatie veranderde maar niet...

De situatie tussen mijn man en mij veranderde maar niet. Gelukkig had ik nu wel een beetje rust, want zijn ouders waren op vakantie.

Afbeelding blog 'De situatie veranderde maar niet...' Achtergrond blur afbeelding

Na het verjaardagsweekend van J. was mijn man nog vrij. Wij probeerden zoveel mogelijk leuke dingen met zijn drieen te doen. Ik was ook druk bezig met solliciteren en ik kon mijn gesprekken makkelijk plannen nu mijn man vrij was.

Het was zo een dag. Ik had een sollicitatiegesprek en mijn man wilde wat gaan doen met J. Ik vroeg hem of wij met zijn drieen wat konden doen. Het was lekker weer en wij hadden na het weekendje weg niks leuks meer gedaan met zijn drieeen. Hij vond dat een goed idee en hij zou mij van het gesprek ophalen en dan zouden wij naar een parkje gaan. Wij reden naar het Beatrixpark, daar was niet zo veel te beleven en wij besloten om naar de Kemphaan te gaan. Dat is een boerderij. Wel vroeg ik of wij daarvoor even ergens gaan eten, want ik had na mijn gesprek niks gegeten en had ook honger gekregen. Mijn man vond dat een goed idee en wij reden naar de McDonalds. Mijn man vroeg of ik in de McDonalds app wilde kijken of er een actie was. Ik keek op zijn telefoon, maar de app laadde niet. Mijn man raakte geirriteerd. Ik zei hem nog dat de app niet werkt, misschien omdat je geheugen te vol zit. In de McDonalds werkte de app nog steeds niet en ik probeerde hem uit te leggen waarom de app het niet deed. Mijn man begon midden in de McDonalds mij af te snauwen, hij deed dat niet zacht en iedereen keek om naar ons. Hij behandelde mij als een stuk vuil. Ik pakte J. en zei tegen mijn man dat ik naar huis wilde en ik liep naar de auto. In de auto begon hij over alles wat er gebeurt was, over zijn zusje, zijn ouders en allerlei dingen die ik volgens hem fout deed. Ik stelde mijn man de vraag wat ik in de McDonalds verkeerd heb gedaan dat hij zo tegen mij tekeer ging. Hij kon mij daar geen antwoord op geven. Thuis aangekomen, heb ik hem die vraag weer gesteld, weer kreeg ik geen antwoord van hem. Ondertussen had ik mijn broertje gebeld en die haalde J. en mij op. Ik ging naar mijn ouders. Derest van de dag heeft mijn man niks van zich laten horen en heeft ook niet gebeld of gevraagd hoe het met J. ging. Achteraf heb ik gehoord dat hij bij zijn tante en oom op visite was en daar is blijven slapen, omdat hij teveel had gedronken.

Mijn man was al een tijd bezig geweest met trainen voor de Dam tot Damloop. Deze dag was aangebroken. Mijn man vroeg aan mij of ik bij de finish kwam staan met J. samen. Ik had er niet zo veel zin in, omdat het allemaal niet lekker liep tussen ons. Had geen zin meer om hem te pleasen. Op de dag zelf zei ik, nee ik denk niet dat ik kom. Het weer zit ook niet meer en in de regen met de trein gaan lijkt mij niet fijn. Mijn man was teleurgesteld en hij zei kijk maar, mocht je van gedachten veranderen rond 14 uur ben ik bij de finish. Zijn ouders zouden er ook zijn en mijn man wilde na afloop met hen uit eten gaan. Ik wilde niet uit eten gaan, omdat wij het geld er niet voor hadden. Later op de dag ontdekte ik dat mijn man geld van de rekening van J. had afgehaald om zo uit eten te gaan. Ik werd daar kwaad om. Ik stuurde hem een appje en zei als ik kom, kom ik alleen om jou toe te juichen. Ik hoef niet uit eten te gaan, wij hebben daar het geld niet voor en je gaat niet het geld van J. daarvoor gebruiken. Mijn man reageerde, kom nou maar ik leen het dan wel van mijn ouders. Nee, dat wil ik ook niet zei ik tegen mijn man. Hebben wij het geld niet dan gaan wij deze dingen gewoon niet doen. Ik was in dubio, moet ik gaan? Als ik niet ga, krijgen wij ruzie. Ga ik wel dan moet ik uit eten met het geld van J. Uiteindelijk besloot ik om toch te gaan. Ik was laat, omdat het niet echt meezat met de trein. Ik deed het voor hem, mijn man. Zodat hij kon zien dat J. en ik trots op hem waren. Op het station kocht ik een roos die J. aan zijn papa kon geven. Mijn man belde mij op om te vragen waar ik was. Ik vertelde hem dat ik net ben aangekomen en ik zei ook dat ik niet uit eten wil gaan. Hij zei ok en hing op. Kort erna stuurde hij een appje dat hij geld van zijn ouders zou lenen. Hij weet dat ik daar niet van houd en zei dat ik dat niet wilde. Hierna appte hij dat ik ben gekomen om zijn dag te verpesten, terwijl dat niet eens mijn intentie was. Ik had een roos voor hem gekocht zodat J. die aan zijn papa kon geven. Mijn man zei dat ik maar naar huis moest gaan. Ik ben toen richting het station gelopen. Ik stond al op het station en mijn man belde mij op met de vraag of ik nog mee ging? Ik had erover nagedacht en dacht laat ik toch maar gaan. Ik had geen zin in spanningen. Op de achtergrond hoorde ik de geïrriteerde stem van zijn zusje en zei dat ik niet zo moeilijk moet doen. Ik vroeg aan mijn man of zijn zusje er ook was en hij zei ja. Ik ga naar huis zei ik tegen mijn man, je verwacht toch niet van mij dat ik samen met haar aan tafel ga zitten na alles wat ze heeft gedaan? Ik hing op en even later belde ik hem om te vragen of hij even onze kant op wilde komen zodat J. de roos aan zijn vader kon geven. Hij snauwde mij af en zei nee. Hierop zei ik tegen hem dat hij mij wel had kunnen zeggen dat zijn zusje er was, want hij wist dat ik niet met haar wilde chillen. Mijn man zei, ik ga met mijn ouders en zusje uit eten en ik wil dat jij nu naar huis gaat en hij hing op in mijn oor. Ik ben richting het station gelopen en naar huis gegaan.

Zo is het de hele tijd door gegaan. Zijn moeder en zusje spraken negatief over mij waardoor mijn man ruzie met mij maakte om de domste, kleine dingen. Dag in dag uit werd er tegen mij gezegd dat ik dik ben, lui ben, niet lekker kook (terwijl ik altijd zijn lievelingseten maakte), niks doe in het huishouden, niet capabel genoeg ben om aan een baan te komen, ik dom ben. Ik heb vaak genoeg mijn spullen gepakt en ben naar mijn ouders gegaan om op te laden.

Mijn man dacht alleen maar aan zijn eigen plezier. J. is in de tussentijd vaker ziek geweest en zijn ouders, vrienden gingen altijd voor zijn kind. Mijn man dacht er niet aan dat ik de hele dag met een ziek kind zit en dat ik soms ook rust wil of wat hulp. Nee, ik deed vanaf dag 1 dat J. er was alles alleen.

J. zat elke zondag op babyzwemmen en op een zondag kwamen zijn ouders kijken. J. was een paar dagen ervoor naar het CB geweest en die had een hartruisje geconstateerd. Ik wist niet wat ik hoorde en was er kapot van. Diezelfde dag ben ik naar de huisarts geweest zodat hij ook naar het hartje kon luisteren en indien nodig J. kon doorverwijzen. Gelukkig hoorde de huisarts niks, maar dat wilde niet zeggen dat het er niet was. Over 6 weken moest ik weer terug om het uit te sluiten. Het was zondag en J. moet zwemmen. Mijn man vertelde mij dat zijn ouders wilde komen kijken. Ik zei ja dat is prima toch zei ik. Zijn ouders kwamen en een vriend van mijn man kwam ook kijken. De spanning hing in de lucht en ik merkte en zag dat mijn man meer aandacht schonk aan zijn ouders tijden het zwemmen dan aan J. Hierdoor was J. een paar keren kopje onder gegaan. Zwemles was voorbij en wij zaten in de kantine. Mijn man nam zoals altijd een biertje, een dag geen drank met zijn vader kon niet. Het was al eind van de middag en ik vroeg aan mijn man of wij naar huis gingen omdat ik honger begon te krijgen. Omdat ik zwangerschapssuiker heb gehad, gaat mijn lichaam af en toe trillen wanneer ik niet op tijd eet. Mijn man zei ja als ik mijn biertje op heb. Ik zei ok, drink dan een beetje snel want ik houd het niet meer. J. was ook moe en ik had hem vast. Zijn vader sprak tegen J. en zei (bijna) lachend "wat heb ik nou gehoord? Heb jij een hartruisje?" Ik kreeg weer datzelfde gevoel als ik had toen de arts van het CB het aan mij vertelde. Ik zei tegen zijn vader, zullen wij het hier niet over hebben? Ik zit er nog al mee en het niet het onderwerp waar wij graag over praten. Zijn vader viel tegen mij uit en begon van alles tegen mij te zeggen. Ik reageerde rustig en zei ik vind het een gevoelig onderwerp en vraag alleen maar of wij het hier niet over kunnen hebben. Mijn man zei niks en keek mij boos aan. Aan zijn blik te zien, wist ik dat ik er alleen voor stond en ik begon J. zijn jasje aan te trekken. Zijn vader bleef tegen mij tekeer gaan en zei je wilt alleen maar weg en gunt het je man niet dat hij even gezellig met ons zit. Elke keer heb je wel weer wat, hij brengt je toch ook gewoon naar jouw ouders? Ik keek hem aan en zei wat hebben mijn ouders hiermee te maken? Ik zeg alleen dat dit een gevoelig onderwerp is en ik er niet over wil hebben. Als de moeder van J. mag en kan ik dit zeggen! Bovendien behandelen mijn ouders jouw zoon beter dan dat jullie mij behandelen. J. had zijn jas ondertussen aan en ik liep met hem naar buiten. Even later kwam mijn man naar buiten met zijn ouders en hij sprak geen woord tegen mij en begon als een bezetene naar huis te rijden. Ik keek hem aan en ik dacht, jij verdient ons niet. Jij moest nooit trouwen, nooit een kind krijgen. Jij had bij jouw ouders en je zusje moeten wonen. Jij zal nooit veranderen en jij zal nooit voor jouw kind of vrouw opkomen. Diep van binnen wist ik dat mijn huwelijk niet lang meer zou duren. Ik durfde de stap alleen niet te nemen. Het zal nooit meer veranderen. Zolang hij niet voor zijn gezin kiest, zullen wij deze struggels blijven tegenkomen.

*Mamaplaats faciliteert een open en voor iedereen toegankelijk social platform. Zij is niet verantwoordelijk voor inhoud en authenticiteit van posts. Algemene voorwaarden.

Tags:

Login bij Mamaplaats
Login

Nog geen account bij Mamaplaats?
Registreren
profiel aanmaken

Ik heb al een account.
Ja, dat wil ik

Nee, dank je