{{ message.message }}
{{ button.text }}

De politie is je beste vriend

Dunya’s vader heeft een haat-liefde verhouding met de politie. Dat blijkt wel weer als hij haar op een zondag thuisbrengt.

Afbeelding blog 'De politie is je beste vriend' Achtergrond blur afbeelding

Rijbewijs

Hij is geen crimineel en doet bij mijn weten ook zeker geen dingen die het daglicht niet kunnen verdragen. Toch komt hij de politie regelmatig tegen. Daar wordt hij over het algemeen niet zo blij van. Meestal komt hij er wel goed mee weg. Hij heeft langere tijd rondgereden zonder rijbewijs. Ik stapte nooit bij hem in, maar hij vond niet dat hij iets verkeerd deed. Blijkbaar reed hij goed genoeg, want de politie heeft hem nooit aangehouden. Nou ja, één keer en toen heeft hij de naam van een vriend opgegeven en gezegd dat hij zijn rijbewijs vergeten was. Hij moest mee naar het bureau, waar proces verbaal werd opgemaakt, tegen zijn vriend dus. Nog één keer en hij zou zijn rijbewijs moeten inleveren, dreigde de politie. Hij mocht zijn weg vervolgen. Ongelooflijk. 

Stalking

Als ik in Amsterdam kom werken heb ik geen woonruimte. Ik trek bij mijn vriend in, die een woning deelt met nog drie Afghanen, waarmee ik het goed kan vinden. Ze hebben allemaal een tijdelijke verblijfsvergunning en daarom geen recht op een eigen woning. In de tijd dat ik daar woon lopen de spanningen in Afghanistan op. Zeker na 9/11 stijgt de spanning en na de inval van de Verenigde Staten in Afghanistan wordt de sfeer er in huis niet gezelliger op. De vriend van hem, die ook in dat huis woont, besluit met mij te willen trouwen en omdat ik dat niet wil wordt hij vervelend en dreigend. Ik ben bang en ook de andere mensen krijgen regelmatig ruzie met hem. Dan komt de politie weer aan de deur en zegt mijn vriend dat er niks aan de hand is, zijn vriend is gewoon een beetje dronken. Ik verhuis naar een zolderkamer in de Bijlmer. Er volgt een tijd van stalking en als ik mijn eigen woning heb neem ik contact op met de politie. Dan doe ik mijn hele verhaal en gaan ze contact met hem opnemen. Mijn vriend kan dat niet erg waarderen. Maar het helpt, want het wordt rustig.

Ontvoerd?

Op een ochtend vertelt Dunya een spannend verhaal. “Toen ik met papa bij Abdel was, kwam er politie. De buren hebben de politie gebeld dat Afghaanse jongens een blond meisje naar boven hadden gebracht en dat dat meisje waarschijnlijk gestolen was!” Ik val van mijn stoel. “Wat??? En dat vertel je nu pas?” Ze haalt haar schouders op. “Ik was het vergeten”. Ik dring aan. “Vertel, wat gebeurde er precies?” Dunya vertelt dat de politie binnenkwam en vragen stelde aan papa en Abdel. En dat ze daarna aan haar vragen stelden. Hoe ze heet. “Dunya Alisha Wieke Laning” had ze gezegd. Hoe haar moeder heet en hoe haar vader heet. Waar ze woont. Overal heeft ze een vlot antwoord op. De agenten zijn overtuigd en willen vertrekken. Dat gaat niet zomaar. Eerst moeten ze Dunya’s knuffel een handje geven. Eentje doet dat, de ander denkt zich onopvallend terug te kunnen trekken. Duidelijk iemand die Dunya niet kent. Dat lukt dus niet. Ook ik heb wel enige ervaring met de politie. Gelukkig weinig haat, maar vooral prettig contact. Ik word wel eens gebeld door de wijkagent over lastige situaties in het trappenhuis. Ook nu besluit ik contact op te nemen met de buurtregisseur. Ik stuur een mailtje met de vraag of hij hier iets over terug kan vinden in de computer. Hij belt me terug met een soortgelijk verhaal als Dunya. Waarschijnlijk is Dunya zo overtuigend geweest dat ze het niet nodig vonden om het verhaal bij moeder te checken. Terwijl haar vader nergens geregistreerd staat als vader van Dunya. Maar een spannend verhaal is het wel.

Fout parkeren

Het is zondagavond en Dunya heeft de middag met papa en Fawad doorgebracht. Hij belt dat ie beneden staat en of ik even kan komen om de boodschappen op te halen. Ik pak snel een shopper en loop de trap af. Als ik buiten kom zie ik Dunya in haar eentje op de stoep staan, aan de rand van de straat. Haar jas heeft ze in haar armen en er staat een tas met boodschappen bij haar voeten. Er staan twee agenten op de fiets bij haar. Dunya’s vader is in geen velden of wegen te bekennen. Ze spreken mij aan. “Hoort zij bij u?” Ik knik verbaasd en even geschrokken. Wat is hier nou aan de hand? “Ik heb meneer weggestuurd, want hij stond met de auto midden op het fietspad!” zegt de agent. Ik lach een beetje. “Dat doet ie altijd!” zeg ik. “Inderdaad niet handig, want de bus moet altijd uitwijken voor hem”, doe ik er een schepje bovenop. “Maar papa is er altijd maar heel even” neemt Dunya het lief voor haar vader op. De agent legt uitgebreid uit waarom hij daar niet mag parkeren. Ik kan me beheersen en slik de opmerking in dat ze volgende week rond dezelfde tijd maar weer even langs moeten komen. Dat is wel heel erg vals en natuurlijk helemaal niet nodig. Ik kan het alleen niet helpen dat ik een beetje melig word van deze situatie. De agent zegt gedag en beide agenten fietsen weg. Als ze weg zijn schieten we samen in de lach. Het is wel een bizar beeld, dat ie Dunya uit de auto zet en haar alleen achterlaat met die twee agenten. Het kan geen kwaad, Dunya blijft wel staan, maar ik was wel even verbaasd toen ik de deur uitkwam. Haar vader komt terug en parkeert weer op dezelfde plek. Als hij komt aanrijden gniffel ik: “Wedden dat er zo weer een agent langskomt om te kijken of hij er weer staat?” We wisselen snel de boodschappen uit en Dunya zegt haar vader gedag. “Snel weggaan papa, want mama denkt dat de politie terugkomt!” Hij heeft overigens geluk dat het bij een waarschuwing is gebleven. Jaren geleden heeft hij voor precies dezelfde overtreding, op exact dezelfde plek, een boete gekregen. Hij besluit er in elk geval snel weer vandoor te gaan. Verstandige beslissing. Zou ik ook doen als ik hem was. De weken erna parkeert hij gewoon weer op dezelfde plek. Hij is er tenslotte jaren mee weggekomen, dus dat risico neemt hij gewoon weer.

Uniform

Dunya is het er niet mee eens dat ik tegen de politie zei dat papa daar elke week parkeert. Daar word ik nog wel even op aangesproken. Ze is bang dat ze dan inderdaad volgende week weer komen controleren. Ik denk dat ze wel iets beters te doen hebben en dat het net een kwestie van pech of geluk is (dat laat ik in het midden) dat hij politie tegenkomt. Meestal blijft het bij een waarschuwing, tenzij het een agent is die zin heeft om boetes uit te schrijven. Goed teken dat Dunya het zo opneemt voor haar vader. Onder de indruk van een uniform is ze niet. Zij zegt gewoon wat ze vindt en daar ben ik wel trots op.

*Mamaplaats faciliteert een open en voor iedereen toegankelijk social platform. Zij is niet verantwoordelijk voor inhoud en authenticiteit van posts. Algemene voorwaarden.

Tags:

Login bij Mamaplaats
Login

Nog geen account bij Mamaplaats?
Registreren
profiel aanmaken

Ik heb al een account.
Ja, dat wil ik

Nee, dank je