{{ message.message }}
{{ button.text }}

De operatie......Geluk of pech...?

De grote dag, later dan gepland maar toch eerder! Eindelijk de operatie, hele zorg minder....

Afbeelding blog 'De operatie......Geluk of pech...?'

Woensdag 2 maart Operatie

De wekker gaat al vroeg. Uiteindelijk stappen we om 5.45 uit bed. Ik pak de laatste spullen zodat Frank alvast kan douche. Tijs ligt helemaal voor pampus op ons bed. Die is zich nog van geen kwaad bewust. Nadat we er allemaal klaar voor zijn gaan wij 6.20 richting Nijmegen. Het is nog donker maar we zijn er allebei klaar voor. Ik bel mijn moeder en die vertelt dat ze toch alleen is gekomen.

6.50

We komen aan bij het ziekenhuis. Terwijl Frank ons eruit zet en de spullen uit de auto haalt komt mijn moeder uit de parkeergarage gelopen. Ze hoopte ons al te zien en we krijgen allemaal een dikke knuffel. Mijn moeder vindt het ook fijn om Tijs nog even te zien en hem te kunnen knuffelen. Hij moet tenslotte over iets meer dan een uur een operatie ondergaan. En dat terwijl hij nog maar 5 weken oud is.

7.00

We bellen aan bij de deur van de verpleegafdeling. Er wordt open gedaan met hele verbaasde gezichten. Ze waren niet op de hoogte van Tijs zijn komst maar we mochten verder komen. Alles zouden ze gaan regelen. Weer kamer 8 de baby kamer.  Tijs zijn bedje wordt binnen gereden en we mogen hem uitkleden. Dan kunnen we gelijk nog even wegen. Hij mag in zijn luier blijven en er wordt een pijl gezet op zijn buik. We slaan een doek om hem heen zodat hij het niet koud krijgt. Heel eerlijk was hij eigenlijk is hij tot 7.50 niet wakker geweest. Hij sliep prima. Tijs krijgt een operatieshort aan. Deze is natuurlijk nog veel te groot.

8.05

We mogen mee. Hij is aan de beurt. De verpleegkundige komt naar ons toe en haalt het bedje van de rem. Ik ben eigenlijk helemaal niet zenuwachtig. Frank wel die vindt het heel lastig. We hebben afgesproken dat ik mee naar binnen ga tijdens de narcose en ook als hij terugkomt van de operatie. Ik krijg een lelijk groen pak aan met plastic zakken om mijn schoenen net als in het zwembad. Tijs lijkt zich nog nergens van bewust en ligt met zijn handen omhoog te lachen in zijn bedje. Wat is het ook een vrolijk mannetje. En dat terwijl hij al 4 uur niet heeft gegeten. We verdwijnen met zijn 4en naar de OK.

Daar krijgt ik van iedereen een hand en worden er nog wat vragen aan mij gesteld over of ik weet wat er gaat gebeuren of of het echt om Tijs gaat. Als alles in orde is krijgt hij een mond kapje op. Het mooie is dat hij niet gaat huilen. Hij denkt dat hij eten krijgt. Alle zusters die hij had zitten verleiden moeten lachen. Hij is eigenlijk zo weg en ik geef hem een kus. Wanneer ik terugloop zie ik op het operatieschema dat ze voor Tijs 4 uur gepland hebben.

8.20

We gaan even wat eten. We hebben broodjes meegenomen. Allemaal een broodje want wie weet wanneer je weer terug bent. Ook gaan we met ze 3 en even naar het restaurant om daar even koffie te drinken. Later bestellen we alledrie een muntthee met honing. Ik heb zin in een gevulde koek dus kopen we die ook. We kletsen over van alles en nog wat maar je merkt gewoon de spanning bij ons.

10.15

Rond een uurtje of 10 wil ik weer even naar kamer 8 en daarna terug naar de familiekamer. We drinken water en koffie. Ik moet steeds plassen. Frank kan het gelukkig goed vinden met mijn moeder en ze stelt hem gerust. Af en toe geef ik hem een knuffel. Wachten en wachten. Af en toe wordt er iemand uit de kamer gehaald om naar hun kindje toe te gaan. Af en toe belt mijn vader vanuit Den Haag hoe het gaat maar we kunnen hen nog niets melden.

11.35

De kinderchirurg staat in de deuropening en roept ons. We mogen mee en worden naar een kamertje naast de ingang gestuurd. Hij doet de deur dicht en gaat zitten. Hij is nog in zijn OK outfit. Hij vertelt ons dat het toch niet helemaal een buikwand breuk was maar toch een vergrote liesbreuk die naar boven is geschoten. Hij vertelt ons ook dat ze in de breuk een balletje tegen kwamen. Het lijkt erop dat meneer geen lieskanalen heeft of hele vernauwde. Hij laat ons een filmpje zien die ze zojuist gemaakt hebben. Hij laat zien waar de darmen het gat in schieten en dat er steeds iets achter bleef. De operatie is tot zover goed gegaan maar het blijft spannend want die komen ze niet vaak tegen. Nu bleef er voor mij een vraag over en ik onderbreek hem. Ik kijk hem aan en vraag om eerlijk antwoord. Heeft hij hieraan pijn gehad? De arts kijkt bedroeft en knikt ja. Dus toch en zegt zacht zeker voor het eerst ouders.... We worden teruggebracht naar de familiekamer waar we mijn moeder zit te wachten. We vertellen haar alles en wachten op groen licht voor Tijs.

12.10

Een van ons mag naar binnen en ze zijn het er over eens dat ik dat moet zijn. Als ik binnenkom zie ik hem gelijk liggen. Hij gilt en huilt heel hard. Hij is helemaal gezwollen van de vocht die hij krijgt. Mijn hart huilt... Dat kleine hummeltje je ziet gewoon dat hij vergaat van de pijn. De verpleegster aan zijn bed stelt zich voor en vertelt me de gang van zaken. Ze overlegt met een andere collega en ik hoor dat ze het hebben over voor medicatie. Ik zeg direct tussendoor dat Tijs dit niet gehad heeft. Hij krijgt direct een shot paracetamol door het infuus in zijn voet. Hij heeft ook een infuus in zijn verkeerde hand en dat lijkt pijnlijk. Die moet erruit denk ik meteen. Ook ligt er een zuurstof masker naast hem in het bedje. Zijn bedje staat schuin en hij ligt op zijn zij. Soms als ik naar hem kijk wordt ik een beetje duizelig het is echt verschrikkelijk hem te horen gillen en krijsen. Na een minuut of 20 overleggen zij met de gene die gaat over de medicatie. Ze geeft aan dat Tijs morfine mag hebben. Het wordt aangesloten maar het wordt niet beter. Intussen is papa Frank op de hoogte gebracht dat het nog wel een half uur gaat duren.

Na een uur in het nog niet beter en hij wordt constant volgepompt met shots morfine. Hij blijft krijsen. Het stelt mij gerust dat Frank samen is met mijn moeder. Na 1,5 uur dus 2,5 uur nadat Tijs uit de operatie kamer is. Is hij nog steeds niet stabiel. Zijn zuurstof zak steeds als hij zo hard gilt en hij stopt soms een paar seconden met ademen. De verpleegkundige vraagt of ik wil zitten maar dat wil ik niet. Ik vraag wel of ze de stoel wil neerzetten. De tranen prikken achter mijn ogen en hoe meer de tijd voorbij kruipt passeren mij gedachtes.

Frank wordt weer op de hoogte gebracht en loopt met een zuster even mee naar binnen. Ik zie de bezorgdheid op zijn gezicht en ik baal dat ik mijn telefoon niet heb meegenomen. Hij geeft Tijs een aai over zijn bol en ik krijg een knuffel. Dit geeft mij net die boost die ik nodig had.

Na ruim 3,5 uur, bijna 4 uur op de uitslaapkamer te zijn geweest is Tijs stabiel genoeg om vervoert te worden. Dit moet wel met zorg gebeuren want de pijn is niet minder. Ze geeft me mee als instructie dat als ik denk dat hij pijn heeft even de verpleegster moet waarschuwen. Zij kunnen dan bellen voor nieuw instructie.

16.10

We zijn op de kamer en Tijs is helemaal van de wereld. Hij gilt en dan probeert hij te slapen. Dan komt de dienstdoende verpleegster binnen en ik zak letterlijk door de grond. Soms heb je van die mensen die je ziet en gewoonweg niet mag. Dit was er een en mijn gevoel werd binnen 5 minuten al bevestigd. Hij heeft honger. NEEEEEE dat heeft hij niet mevrouw! Hij heeft pijn dus bel maar naar de afdeling. Ik haal een flesje en ze verlaat de kamer. Ik ben nu in de scherpste stand. Ik denk mijn moeder instinct ik kijk mijn eigen moeder aan en lees precies hetzelfde af. 

De toestand van Tijs wordt niet beter en zoals ik natuurlijk al verwachten had meneer natuurlijk geen trek in eten. Dat zei ik zojuist al. De vrouw loopt met een heel rotkop naar de moeder naast ons. Mevrouw u blijft slapen... Ja en daar begint het strafkamp... Bed moet dan opgeruimd zijn en u bent hier om voor u kind te zorgen dat doen wij dus niet en ze stampt weg

Mevrouw die zojuist aangesproken is blijft met een mond vol tanden achter. Wat is dit dan weer... Ze is zelf verpleegkundige en kan dit met geen mogelijk voorstellen. We raken aan de praat en vinden het beiden raar dat Tijs niet een eigen plekje krijgt. Hij heeft zoveel pijn. Volgens onze strafkamp leiding kon dat niet afdeling is vol. Dus je blijft in het dumphotel.

Als mijn moeder in de avond weggaat gaat Frank met haar mee. Die komt later terug met de laatste spullen. Het zet mijn bed klaar en we spreken af dat als er iets aan de hand is ik hem opbel om het te vertellen. Hij is er niet gerust op maar hij vertrekt.

Oo dat vergeet ik nog te zeggen. Vanmiddag zat mevrouw aan zijn infuus te sjorren. Deze is opnieuw verbonden maar ik had dit nog beter gekund. Later die avond om 23.00 voor einde dienst zal ze een zak ophangen die langer meegaat. Ze zal me wakker maken. Dan doen we luier laatste keer temperatuur.

Ik val in slaap omdat het na wat morfine shots en de dosis verhogen eindelijk beter gaat met Tijs. Ik word inderdaad gewekt en alles regelt ze. Tenminste dat denk ik.

2.00

Om twee uur word ik wakker van een zuster. Ze kijkt naar Tijs die weer onrustiger begint te worden. Ze kijkt en wil hem opnieuw toedekken als ze voelt dat zijn bedje nat is. Ik ben gelijk klaar wakker en sta direct naast haar. Het infuus is uit zijn voetje en steek er heel raar doorheen. Dit komt door het bewegen en het gesjor van de vorige collega. Na een telefoontje naar de SCH komt ze terug en geeft aan dat er binnen een uur een collega zal komen om een nieuw infuus te zetten. De moeder die zich ook in de kamer slaapt staat bij de zuster en staat erop dat Tijs naar een andere kamer gaat. Dat kindje heeft echt pijn! Ze zegt het maakt mij niet uit maar hij kan al die prikkels niet hebben. Zeker niet als mijn dochter huilt. Na veel gepraat werd zij met haar dochter weggereden. Tijs heeft geen infuus en hij is eigenlijk best rustig. Ik hou zijn handje vast en kus zijn hoofdje. De zuster geeft me wat suiker zodat ik niet flauwval. In de 30 minuten laat ik Tijs niet los. Hij heeft zijn moeder nodig.

Het infuus wordt uiteindelijk geprikt in zijn rechterhand en na ruim 2,5 uur kan ik weer naar bed. Ik geef Tijs een beetje melk en hij vindt het heerlijk! Ik ben trots kanjer!

Donderdag 3 maart

De grote kamer is leeg. Daar zit ik dan alleen op een stoel. Wachten op Frank met mijn ontbijtje. Tijs ligt rustig in bed en begint weer op onderzoek uit te gaan. Hij drinkt steeds meer in de flesjes en hij gaat heel voorzichtig vooruit. Maar dat hij niet naar huis mocht was mij wel duidelijk. Elke ochtend stuurde ik Frank een bericht dat hij de volgende nacht mag slapen omdat ik het niet meer trek. Maar je bent mama en ik vond het op dat moment toch te moeilijk. Het vocht wordt afgebouwd en langzaam wordt hij minder dik. Frank en ik zitten de hele dag in de kamer televisie te kijken en bij Tijs te kijken. We bespreken hoe we het morgen doen over Tijs die als het zo doorgaat naar huis mag en Frank die naar de tandarts moest voor zijn verstandskies. Ik krijg een naar gevoel....

Vrijdag 4 maart

De nacht is rustig verlopen en die ochtend wordt er een peuterbedje binnen gereden samen met een baby bedje. Het wordt druk zeg ik maar dat wordt genegeerd. Niet veer later komen er 2 vrouwen binnen met 2 meisjes. Het zijn moeder dochter en de kleinkinderen. Ik weet niet hoe ik ze moet omschrijven maar heel veel bling bling en heel erg dik opgemaakt en direct al een hele grote mond. Voor mij is het gelijk duidelijk ik wil zo snel mogelijk naar huis.

Het andere bedje is inderdaad gewoon een babybedje. Twee hele rustige bezorgde ouders. Ik help ze even op weg en ze gaan rustig een rondje lopen. Frank komt intussen binnen en ik zie een vrolijk appje op mijn telefoon. JEEEEEEEJ mijn vrouwtje en kind mogen naar huis!! Hij geeft me een knuffel en ik kan direct aan zijn blik zien dat hij hetzelfde denkt als ik. We doen gewoon aardig en horen de verhalen aan maar de kinderen zijn erg druk! Ze zeuren net zoals oma en mama! Die willen een eigen kamer. 

Ik ga met Frank en Tijs naar huis na veel te lang gewacht te hebben op een ontslagbrief. Ik lig op de bank. Ik ben echt gesloopt. Frank zorgt voor Tijs totdat hij naar de tandarts moet. Tijs heeft erg veel diaree en dat houden we wel in de gaten. Gelukkig hoeven we niet terug.

Terwijl ik mijn moeder bel zie een appje op naar het ziekenhuis. Ik kan niet uitleggen wat ik toen voelde. Ik probeer hem te bellen maar hij neemt niet op. Hij appt dat hij wacht op de verwijzing en dat hij direct door moet.
Zijn verstandskies is op de raarst mogelijke manier getrokken en hebben een gat in de neusholte getrokken. Dit moeten ze hechten. Ik breng hem weg en ik huil. Ik ben helemaal gesloopt. Huilend bel ik een vriendin en ze stapt in de auto om Frank in het ziekenhuis op te halen. Ik ben haar eeuwig dankbaar!

Tags: #Baby & Zo

👋🏼  Heb je een vraag of een suggestie? Werkt er iets niet? Laat het ons weten!
Login bij Mamaplaats
Login

Nog geen account bij Mamaplaats?
Registreren
profiel aanmaken

Ik heb al een account.
Ja, dat wil ik

Nee, dank je