{{ message.message }}
{{ button.text }}
Aauw!!! Je kent het wel... Uit eten en dan proberen om de kids in hun stoel te krijgen en te houden, netjes hun serveten op schoot, bestek in de hand en zachtjes pratend en beleefd zijn. Tsja, dit is hogere wiskunde voor opvoeding. Meestal is het geval dat je bang bent dat de mensen een tafel verder zich zullen afvragen of je wel voldoende opvoedkwaliteit bezit. En natuurlijk zullen zij vast denken wat je bezielde om met onze kids uit eten te gaan. In schaamte vraag je  je af hoe je deze situatie een volgende keer kunt voorkomen. Maar wees niet bevreesd! Er zijn een paar tips die ouders kunnen gebruiken om hun kids tafelmanieren bij te brengen! Begin thuis! Wanneer je thuis bent een van de kids sproeit de aardappelpuree door de hele keuken, laat ze dan weten dat de muren niet bedoeld zijn voor dit soort voedsel.  Maak duidelijk dat er andere manieren zijn om duidelijk te maken dat je voldoende hebt gegeten,  zoals 'ik heb genoeg gegeten' of 'mag ik van tafel?' Kind vriendelijke restaurants! Ga je naar Mc.Donalds, dan sta je ervoor open dat er her en der eens een frietje door de lucht vliegt. Ook bij de buren. Zijn je kinderen klein, dan zijn kind vriendelijke restaurants vaak veilige omgevingen voor de kids om te leren. En jij kan ongegeneerd de kids tot de orde roepen wanneer jij wilt. Vertel duidelijk vooraf wat de kids kunnen verwachten! Of je nou naar een snackbar gaat, of naar een restaurant, zorg ervoor dat de kids begrijpen welk gedrag er van hen wordt verwacht. Geef duidelijk aan wat de consequenties zijn voor goed en slecht gedrag. Een consequentie voor goed gedrag kan bijvoorbeeld een belonging betekenen in de vorm van een toetje.  Een consequentie voor slecht gedrag kan zijn voortijdig vertrek naar huis of geen verhaaltje bij het slapen gaan. Vooraf iets doen wat ze moe maakt! Kies activiteiten die ervoor zorgen dat ze rustig zijn tijdens het eten. Bij het ene kind kan dit betekenen vooraf lekker rondrennen, maar bij het andere kan het zijn dat er een leesboek drie keer achter elkaar wordt gelezen. Dit is helemaal afhankelijk van eht kind. Rustige kinderen zullen zich beter geragen. Bezigheids therapie! Kinderen vinden eten in restaurants vaak lang duren. Wat dacht je van die ene zien: Gaan we al, mam...? Zorg daarom dat je altijd nprecies op dat moment de stiften, puzzels en andere favoriete spelletjes uit je tas tovert. Dan zijn ze weer even een tijdje onder de pannen. Stel vragen! Als ze er zin in hebben, probeer dan een gesprek op gang te brengen. Ze krijgen dan het gevoel helemaal bij het uit-eten-ritueel te horen. Begin met simpele vraagjes. Geef zelf ook antwoord zodat ze begrijpen hoe een gesprekje werkt.  conversations. Bestel zelf voor de kids! Wanneer de kids voor het eerst uit-eten leren, dan zullen ze hulp nodig hebben bij het uitzoeken van het eten. Zo voorkom je dat er alleen friet en ijs wordt gegeten. Vertel wat gezond is en wat een goede combinatie is. Uiteindelijk kunnen ze zelf bestellen en zullen ze een goede keuze maken. Voorafje? Risico! Voor sommige kids kan een voorgerecht, mits snel geserveerd, helpen om ze bezig te houden. Aan de andere kant, voor kinderen met een kleinere eetlust, kan het betekenen dat ze al voldaan zijn, voorat hun hoofdgerecht wordt geserveerd (en die van jou...). Corrigeren? Niet aan tafel! Gedragen de kids zich niet zoals jij wilt, herinner ze dan aan de verwachting die je hen eerder hebt verteld. Gaat dit niet lukken, neem ze dan mee naar het toilet en praat erover. Kinderen een standje geven en in verlegenheid brengen bij andere gasten, is niet wat je wilt. Naar huis! Wanneer je kids er echt een potje van maken en er geen land mee te bezeilen valt, vertrek dan gewoon naar huis. Soms is het gewoon het beste om toe te geven dat er even geen andere oplossing is. Jammer voor een gemiste maaltijd, maar een geweldig leer moment voor de kids.

Vond je mijn blog interessant?

Vergeet me dan niet te volgen, dan mis je geen blogs meer van mij!

Mijn "Speedy Gonzales" bevalling

​Maliya Monteiro Tavares

Afbeelding blog 'Mijn "Speedy Gonzales" bevalling'

Jaaaa m'n vliezen zijn gebroken, ze komt eraan !!

Het is zondagnacht, 03:30 en tijdens het wakker worden voel ik dat ik naar het toilet moet. Ik draai me nog even om, maar voel na een mini beweging al dat het beter is als ik zo snel mogelijk naast het bed sta. “Had ik nou toch maar zo'n bedzeiltje op mn matras gelegd” gaat er nog even door me heen, maar gelukkig ben ik op tijd en sta ik naast het bed als mn vliezen breken. 
Heel enthousiast schreeuw ik tegen mn vriend Brunno “ Jaaaa mn vliezen zijn gebroken, ze komt eraan!” Volledig slaap dronken vraagt hij of het echt zo is, waarop ik nog sarcastisch zeg “nee ik heb in mn broek geplast haha”…. Ik geef aan dat ik een bakje nodig heb om te checken of het vruchtwater helder is, dus mn vriend haast zich naar beneden om een bakje te halen. Hij komt terug met een bak waar je een 4 persoons wok maaltijd in kan bewaren, dus ik kom niet meer bij van het lachen.. Gelukkig heeft ie ook een klein glaasje meegenomen. Alles oke, helder vruchtwater, dus ik loop voorzichtig naar het toilet naast onze slaapkamer. Brunno is op dat moment zo in de war, dat hij eerst zelf even naar het toilet gaat en mij op de gang laat wachten. Hij zegt dan ook “ haha Shar sorry, ik weet ook niet meer wat ik doe”. 
We besluiten alvast onze ouders te informeren dus we bellen heel enthousiast dat het is begonnen. 

Ik check mn vluchtkoffer, pak snel een douche omdat ik nog geen enkele wee voel en maak mezelf nog wat op. Ik heb namelijk in gedachten dat ik “mooi" wil bevallen, met een leuk make-upje op. Zogenaamd alles onder controle.

Maar dan…. De weeën! Rond 05:00 beginnen ze en komen al meteen om de 4 a 5 min. Nog goed te verdragen, maar we besluiten om 06uur de verloskundige te bellen en een uur later staat ze op de stoep. 1 a 2 cm ontsluiting pas, dus over 3 uur (10:00) komt ze terug. Gelukkig hebben we een" mindfull zwanger en bevalling cursus "gevolgd, dus we weten samen goed de weeën op te vangen. Het eerste uur hebben we muziek aanstaan en bij iedere wee ondersteunt Brunno mij door een koud washandje op mn hoofd en in mn nek te leggen. Echt super lief en fijn! Op een gegeven moment besluit Brunno om even wat te eten en maakt lekker een rijstewafel met kipfilet en het smerigste beleg ever : Sandwichspread. De geur maakt me al super misselijk, maar op het moment dat Brunno met zijn sandwichspread - kipfilet- rijstewafel- mond tegen me zegt "Goed zo Shar, "adem in en adem uit", hou ik het niet meer en moet ik tijdens een wee ook nog overgeven. Haha wat een gedoe….


Na 2 uur, (09:00) besluit ik onder de douche te gaan staan. Onder de douche verander ik steeds meer in een soort van exorcist die bijna de hele douche cabine eruit trekt. Zodra er een wee op komt zetten, voel ik ‘m ook onderin mn rug, maar de straal van de douche op mn onderrug geeft nog enige verlichting. Alsnog hou ik het bijna niet meer en na iedere 5 min vragen hoe laat het is, zeg ik tegen Brunno dat ik niet meer kan. De verloskundige moet NU, maar dan ook NU komen, want ik trek het voor geen meter meer. Gelukkig is ze onderweg en als ze de ontsluiting checkt, zit ik gewoon al op 7cm! 

De verloskundige vraagt of ik nog steeds wil bevallen in het ziekenhuis. Ik geef aan dat ik dit alsnog wil, omdat ik dan gewoon een veiliger gevoel heb. Stel dat er wat gebeurt, heb ik meteen alles om me heen. 

Maar dan…. De verloskundige belt naar het ziekenhuis, maar ze geven aan dat ze vol zitten. WTF?! 
Ondertussen rol ik half over de grond van de pijn en trek ik bijna de hele keuken eruit, maar na een kwartiertje gaan we dan toch naar t ziekenhuis. De rit duurde maar 10 min, maar iedere sec was te lang. We rijden de parkeerplaats op en ik krijg me toch een wee die eindigt in een soort van persdrang. Ik schreeuw “ OOOOH ze komt eraan, ik moet persen!!”. Met mn hand in mn kruis kom ik de auto uit. Brunno regelt een rolstoel en de verloskundige probeert mij rustig naar de ingang te begeleiden en geeft meerdere keren aan dat ik absoluut nog niet mag persen. Haha zou je toch gebeuren hey… beval je gewoon op de parkeerplaats...
Uiteindelijk zit ik dan in de rolstoel en half schreeuwend komen we de gang van de kraamafdeling binnen. Ik hou het op dat moment echt niet meer en als we op de kamer komen begrijp ik waarom… 10 cm ontsluiting, ik mag gelijk persen!
In mn ooghoek zie ik het bad nog staan waar ik graag gebruik van wilde maken, maar omg… we hadden hier helemaal geen tijd meer voor joh, want binnen 29 min, om 11.24 hadden we onze prachtige dochter Maliya in onze handen!


Vond je mijn blog interessant?

Vergeet me dan niet te volgen, dan mis je geen blogs meer van mij!

👋🏼  Heb je een vraag of een suggestie? Werkt er iets niet? Laat het ons weten!
Login bij Mamaplaats
Login

Nog geen account bij Mamaplaats?
Registreren
Login

Account aanmaken
Ja, dat wil ik

Nee, dank je