{{ message.message }}
{{ button.text }}

De geboorte van onze laatste prinses

Toch raar ben je al 3 keer bevallen en weet je niet of dit het nu daadwerkelijk is ...

Afbeelding blog 'De geboorte van onze laatste prinses' Achtergrond blur afbeelding

Eenmaal in de auto gestapt komt alle spanning er heel eventjes uit ... en voor ik het weet wordt ik vreemd aangekeken door een oudere dame die op het raampje klopt en vraagt of het wel gaat? Ik weet het even niet gaat het wel zelfs over die vraag moet ik nadenken.

Binnen nu en 48 uur verlaat dit kleine mensje mijn buik, kan ik haar niet meer veilig houden voor mijn gevoel en dat beangstigt mij... kan ik dit wel heb ik genoeg liefde voor 4 kinderen, hoe maak ik tijd voor elk appart ?waarop de vrouw mij aankijkt en heel simpel zegt vroeger waren de gezinnen nog groter en ook die mensen zijn volwassen geworden! Heeft ze natuurlijk helemaal gelijk in ook dit meisje komt bij ons in een warm en liefdevol nest terrecht... ik bedank de dame voor haar zakdoek en haar lieve woorden en hoor mezelf zeggen dat ik er vandoor moet, heb nog veel te regelen voordat het morgen is!

Eenmaal op de snelweg bel ik mijn man die vraagt uiteraard hoe het gegaan is waarop ik hem meldt dat als onze kleine vriendin zich niet spontaan vandaag meldt, zij morgen gehaald wordt waarop het stil is. Maar ik had toch gezegd en daar is het een flinke KRAMP ... ik raak in paniek zet de auto op de vluchtstrook en weet niet of ik moet blijven zitten of moet uitstappen ... Ook manlief in paniek stap niet uit de auto dan wordt je aangereden!

Pfieuw het lijkt een eeuwigheid maar de kramp trekt weg en mijn neiging om het gas hard in te trappen wint ... ik wil NU naar huis en terwijl mijn man vraagt of het weer gaat trap ik het pedaal in ... het gaat maar ik wil wel NU naar huis en ondertussen krijg ik zijn stortvloed over mij heen. Ik had je toch uitgelegd dat de 23e geen optie is om te bevallen ... alsof je het uit kunt kiezen?! Ik kan het prima alleen maar zou het fijn vinden als je erbij bent! Het gespreken wordt beroerd afgerond want ik ben boos en niet zo'n klein beetje ook ... wat kan mij het schelen dat jouw werkgever geen vervanging kan regelen, blijkbaar is dat belangrijker dan de gezondheid van ons kleine meisje dus doe je ding! In Afrika bevallen ze alleen en als het moet in een boom ... IK kan dit!

Tegen de tijd dat ik de wijk in rij bel ik mijn ouders,  mogen de meisjes bij jullie logeren want ik moet morgen vroeg ik het ziekenhuis zijn, tuurlijk geen probleem vergeet de broodtrommels niet dan brengen wij ze naar school! Mooi dan nu tijd om de tasjes in de te pakken, avond eten te maken en mijn koffer klaar te maken... om 7 uur wordt onze dan nog middelste weer thuis afgezet en ik meldt mijn man dat hij de dames weg kan brengen ... een hele dikke kus op mijn buik en we zien je snel... Ze vinden het spannend en ik hoop voor mijn ouders dat ze de slaap kunnen vatten!

20 uur ... inmiddels ben ik puin aan het ruimen, de vaatwasser aan het inladen nog even snel een was er in ... stofzuiger erdoor en dweilen. Tegen de tijd dat mijn man weer terug is is het 21.30 uur, alles is spik en span in huis en ineens bedenk ik dat ik wel heel vroeg mijn bed uit moet morgen! Snel onder de douche even de berenvellen van mijn benen halen en de rest ook maar bijwerken voor zover dat gaat met die skippy bal en dan ineens is er een klein beetje roze slijm ... en is dit nou wel of geen krampje? 

Manlief neemt geen risico onze derde had een turbo bevalling dus hij belt de verloskundige die meldt hem direct naar het ziekenhuis te gaan aangezien zij het hebben overgenomen. Om 22.10 rijden we naar het ziekenhuis en ondertussen zing ik luidkeels mee met kane op de radio ... hij kijkt mij aan en meldt dat als we voor niks zijn gegaan hij mij daar achterlaat! 22.20 stappen we uit bij het ziekenhuis hij komt aan met een rolstoel waarop ik in de lach schiet ... nee man laat mij maar lopen ( hij heeft toch geleerd van de eerste bevalling!) 

22.30 zijn we bij de verloskamers hop aan het CTG en daar is direct weeën activiteit op te zien, 8 cm ontsluiting en dit gaat met 2 vingers in mijn neus! Net als de klinisch verloskundige mijn vliezen wil breken gebeurt dit spontaan, ze vraagt of ik moet plassen ... uh nee ... toch een katheter. .. zodra de katheter zit en er een 2e zak aan wordt gehangen bedenk ik mij dat dit dat gevoel was ... oei nu al persdrang? Voor ik het weet doet mijn lijf wat het 3 keer eerder zo knap en kundig heeft gedaan en voor ik het weet zwiept mijn man mijn benen door de lucht en kijkt de verloskundige verbaasd op! Op de tweede perswee werd ons kleinste moppie gelanceerd en opgevangen door haar papa die compleet in shock daar staat met zijn kleinste vriendin!

De verloskundige schiet in de lach... zo wat dacht je dan heb ik het maar gehad en mijn kleine moppie wordt op mijn buik gelegd! Ze huilt niet en als ik naar beneden kijk ligt ze mij met prachtige grote ogen aan te kijken! Wat een kleine wijsneus dit moet liefde op het eerste gezicht zijn! Een herkenbaar gevoel borrelt in mij op en alle twijfel is op slag verdwenen natuurlijk! Daar is de bekende prik in mijn bovenbeen waarop mijn buik reageert en de placenta wordt geboren ... Hieruit blijkt dat ons kleine moppie de navelstreng aan de zijkant van de placenta had zitten wat HAD kunnen leiden tot een noodscenario! Gelukkig niks aan de hand ze doet het fantastisch en na alle controles bij ons moppie en mij bel ik naar mijn ouders waar drie stuiterende meisjes in volle spanning zitten ... mijn paps vraagt nog o wist je dat ze wakker waren wil je even weltrusten zeggen ... uh nou pap ik wilde ze eigenlijk laten weten dat ze grote zus zijn geworden! Dus hop telefoon op de speaker en ik hoorde niks anders dan 3 gillende meiden die zo enorm blij waren ... pap stuur je een foto?

Inmiddels is het 01:00 uur heb ik gedouched en gegeten en krijg de mededeling dat er een kamer voor ons wordt klaar gemaakt ... uh nee ik wil naar huis! O nou dat is niet gebruikelijk dus na een kort overleg pakken we ons kleinste moppie warm in en rijden we naar huis met een adrenaline ???? van hier tot Tokio maak ik snel de traktaties klaar voor de meiden en app ik mijn ma dat alles klaar staat voor ze morgenochtend.... mijn ma appt terug waar ik dan ben ... gewoon thuis! 

Na een korte nacht ( lees geen) hoor ik om 5.30 uur de voordeur open gaan ... zacht gemompel en gestommel, ik hoor dat de koffiepot pruttelt en geschuif met bordjes ... dan kijk ik opzij naar een zwaar comateuze man ( serieus als dit een inbreker is heeft hij mazzel mijn man slaapt overal doorheen) ... aan de andere kant staat een klein wiegje met een heel klein meisje en ik kan het niet laten pak haar op en leg haar voorzichtig op mijn buik ... puur genieten!

Kleine voetstappen op de trap, de heerlijke geur van koffie en een oma die sssst ... sssst ... sssst roept ... daar gaat de deur open en staan 3 doodvermoeide moppies mij verwachtingsvol aan te kijken ... Ze kruipen erbij en ook mijn hubby wordt wakker ... daar zit je dan al mijn kostbaarheden op/in mijn bed en wat zijn de meiden blij ... wauw ze is echt heel mooi mam ... op wie lijkt ze ... hoe oud is ze dan nu ... zoveel vragen en ik? Ik ben een emotioneel wrak kan alleen maar huilen en lachen tegelijk wat een enorme rijkdom! 

👋🏼  Heb je een vraag of een suggestie? Werkt er iets niet? Laat het ons weten!
Login bij Mamaplaats
Login

Nog geen account bij Mamaplaats?
Registreren
profiel aanmaken

Ik heb al een account.
Ja, dat wil ik

Nee, dank je