{{ message.message }}
{{ button.text }}

'De gang' heeft indruk gemaakt!

Ik doe niet aan opvoedmethodes, of nou ja, ik voed op met hart en hoofd. In die volgorde.

Afbeelding blog ''De gang' heeft indruk gemaakt!'

Afgelopen 2 weken is Sara omgetoverd tot een voorbeeldige peuter van 2,5 jaar. Voor zover een peuter voorbeeldig kan zijn. De weken die daaraan vooraf gingen dreven mij regelmatig tot wanhoop en gister had ik een tripje memory lane...

In de 'relperiode' dreef Sara mij regelmatig tot wanhoop. Om mij heen zag ik peuters die netjes meeliepen, niet door de plassen heen denderden, niet handenvol modder om zich heen gooiden in hun mooiste jurk of zonder protest in de wandelwagen of buggy zaten. Ik zag Sara als enorme uitzondering. Vastsnoeren in de buggy en gáán, al dan niet met een koekje/snoepje in de handen om haar voor even rustig te houden. Want zodra we de straat uit waren; 

"Mag ik lopen?" Straks lieverd. 

"Mag ik lopen?" Nog heel even wachten guppie. 

"Mag ik lopen?" Ja, straks. 

"Mag ik lopen?" Bijna. 

"Mag ik lopen?" Nee, blijf maar even zitten. 

"Mag ik lopen?" Ik negeer.

"Mag ik lopen?" "Mag ik lopen?" "Mag ik lopen?" "Mag ik lopen?"

Heb je wel eens een peuter met een driftbui gezien die geen kant op kan? Beeld je een meisje in van 2,5 jaar, rood hoofd, woest, krijsen en gillen. Heb je m? En dan nog een tandje erger. 

Tegen beter weten in ga je akkoord. Want met enigszins schaamrood op de kaken durf je je in de Jumbo toch ook niet te vertonen. Zodra die gordeltjes los zijn springt ze uit de buggy en rent de andere kant op. Zucht. "Sara, liefje, we gaan deze kant op!" Voor zover dat fysiek en conditioneel mogelijk is trek ik een sprintje richting de wervelwind. Ik spreek haar streng toe en dreig met de buggy. Het gaat vervolgens toch zeker een meter of 10 goed. Ze heeft een plas gespot. Een hele grote. Op de terugweg: geen probleem, heb een bad dat altijd beschikbaar is voor haar. Maar nu zijn we op de heenweg. Wederom dreig ik met de buggy. Na 100 meter zet ik haar zonder pardon weer in de buggy. Na de plas volgden nog de struiken met besjes, een grindpad en een stokkenfestijn. Dus ik hoop dat je begrijpt dat ik het even zat was. De terugweg verloopt zo ongeveer hetzelfde. Boodschappen doen of de hond uitlaten, we zijn uren onderweg als het aan Sara ligt. Of aan de hond, die vind het wandelen geen straf!

Nu zal je denken... Ach die ene dag... Nou, ik help je uit de droom; Dit. Dus. Iedere. Dag. Opnieuw. Tot dus 2 weken geleden. Wederom zuchtte ik klikkend de gordel open en ik maakte mij al klaar, strijdlustig en al. Wat schertste mijn verbazing? En goed luisterende vrolijke peuter die gewoon met mij meeliep! Vol verbazing en heel intelligent met mijn mond wagenwijd open liep ik met haar naar huis. Ik durfde niet blij te zijn. Het was vast een toevalstreffer. Vol goede moed gingen we de volgende dag weer op pad. Gordeltje, klik klik en jawel hoor! Voorbeeldig! Plaatje! Stiekem begon ik zachtjes te juichen en te zingen. Wat een verademing. Toch nog niet volop durven genieten van mijn 92 cm hoopje mens. Iets vrolijker stapten wij de dag daarop weer naar buiten. Dag 3 op rij, top! Ik was zoooo blij. Zou dan die hele helse peuter-rel-tijd alweer voorbij zijn? Waar heb ik mij druk over gemaakt? 

Tot en met gister. 2 weken op de kop af had Sara een positieve vibe die ze volop op mij overbracht. Al die positiviteit heeft blijkbaar een aanslag gepleegd; ze was onvermoeibaar. Gister kwam dan toch de man met de hamer. Voor Sara. Om het minste of geringste ging ze in standje 'gil'. De spreekwoordelijke druppel voor mij was dat ze helemaal los ging omdat ze niet op het krukje bij het aanrecht mocht. Iets met een hete kookplaat en stomende, borrelende pannen. Ik vond het zielig dat ze zichzelf zo in de weg zat, maar ik pieste bijna in mijn broek van het lachen. Ik heb er een filmpje van gemaakt. Dit moest en zou bewaard blijven voor het nageslacht. Topentertainment!

Ik was het zat. Dat gekrijs en gegil. Nergens voor nodig. Ineens kwam het binnen; we hebben een enorme gang, laat ik haar daar maar eens neerzetten. Huilen, gillen en krijsen. Het hield niet op. Dat ze in het donker op een koude vloer zat werkte ook niet mee. Na een minuut haalde ik haar op en ging even met haar op 'het grote bed' liggen. Binnen 30 seconden sliep ze. Het arme ding, compleet uitgeput. Een kwartier later piepte de oven omdat de lasagna klaar was. Tegen beter weten in haar wakker gemaakt. En hoppa, standje gil was weer gauw gevonden. Ik heb haar wederom op de gang gezet. Bij terugkomst schroefde ze een tandje omhoog naar überkrijs. Toch nog maar even op de gang. Daarna toverde ze zichzelf om tot voorbeeldige peuter zoals ik haar de afgelopen 2 weken kende; bord leeg, vroeg om en tweede bord en wilde daarna een toetje. Dat ik haar met eten en al voor de tv heb gezet heeft daar vast bij geholpen. 

Vanochtend liet ze zien dat er met haar geheugen niets mis is. Ik verschoonde haar terwijl ze dat niet wilde. Ik zag dat er al krokodillentranen uit werden geperst. Ineens hield ze daarmee op, keek mij met grote ogen aan en vroeg met een trillend lipje: "Sara niet op de gang he?" Ik smolt toen ze dat zei, knuffelde haar en zei dat ze natuurlijk niet op de gang hoefde. Vandaag zat ze qua gedrag tussen onhandelbaar en lief in, waarschijnlijk met haar straf nog vers in het geheugen!

Ik heb geen idee in welk opvoedboek 'de gang' staat, maar het heeft echt indruk gemaakt! Geen idee voor hoe lang en of het altijd werkt maar in dit geval alle lof voor mijn gang!

Tags: #Mom life

👋🏼  Heb je een vraag of een suggestie? Werkt er iets niet? Laat het ons weten!
Login bij Mamaplaats
Login

Nog geen account bij Mamaplaats?
Registreren
profiel aanmaken

Ik heb al een account.
Ja, dat wil ik

Nee, dank je