{{ message.message }}
{{ button.text }}

De eerste 24 uur zijn voorbij

Na een nacht waarbij ik geregeld wakker ben geweest en ik wel 3x de NICU heb gebeld, stap ik om half 7 mijn bedje uit.

Afbeelding blog 'De eerste 24 uur zijn voorbij'

Ik duik meteen onder de douche. Daarna ga ik kolven en verhipt ik kolf al ruim 100 ml totaal. Dit is echt geweldig zegt de verpleegkundige. 

Ondertussen staat ook mijn ontbijt klaar en is mijn kamergenoot alweer druk aan het kletsen aan de telefoon. Hoe heerlijk ze wel niet geslapen heeft en dat ze in de loop van de dag wel even bij haar kindje gaat kijken. 

Tijdens het eten heb ik Martin aan de lijn. Het blijkt dat hij ook 3 x gebeld heeft naar de NICU met de vraag hoe het met Hayley gaat. Hij is aangekleed en probeert rond 10 uur in het VU te zijn. Dan zijn de artsen er namelijk ook voor mij. 

Ik zit eigenlijk ongeduldig te wachten op alles maar de verpleegkundige herinnert mij eraan dat ik ondanks alles toch een kraamvrouw ben en ook aan mijzelf moet denken. 

Even voor 10'en komt Martin binnen wandelen. 2 tellen later de gynaecoloog. We hebben een kort gesprek over de bevalling van gister en daarna vraagt ze aan mij hoelang ik wil blijven. Ik zeg dat ik het niet weet, Martin is wat resoluter en zegt dat ik vooral veel problemen heb met de kamergenoot (die alles kan horen) 
De gynaecoloog hoort alles van hem aan en ik huil ondertussen alleen maar. Achter het gordijn horen we ook af en toe een snik komen. (volgens mij is de buurvrouw best verdrietig over wat ze hoort) Maar we besluiten samen met de gynaecoloog dat ik naar huis toe ga. Dat ik daar het beste kan slapen. Ik merk namelijk wel dat ik constant naar Hayley toe wil. Ik ben daar toch en vind het zonde om dan maar op mijn kamer te zitten. Na het gesprek gaan we eindelijk naar Hayley. 

Op de afdeling horen we hoe alles gegaan is. Hayley ligt wel aan de beademing want ze merkte dat het haar te veel inspanning kosten om alles zelf te doen. Hierdoor raakte ze enorm uitgeput en dat gaat ten koste van haar herstel en groei. Verder doet ze het super goed. Omdat ze het zo goed doet, mogen we voor de eerste keer buidelen (kangaroën) Dat is echt het mooiste wat je kan doen met een immatuur of prematuur kindje. 

Ik ga met een bloot bovenlichaam op de stoel zitten en maak het mezelf gemakkelijk. De verpleegkundige opent de couveuse en pakt Hayley met alle slangetjes en dingetjes op. Ik merk dat ik bang ben dat ze "breekt", maar volgens de verpleegkundige kan dat niet (ppff gelukkig zeg) 

Voorzichtig wordt ze bij mij op mijn borstkas neer gelegd. Precies tussen mijn ondertussen enorme borsten. Bij het aanraken van Hayley merk ik dat mijn lichaam enorm reageert op haar. Mijn borsten lopen leeg ondanks dat ik dus net gekolfd heb.

Ik kan eerlijk zeggen dat ik een mama ben, een mama die haar kindje beschermd voor alle boze dingen in de grote mensenwereld. Dit is het gevoel wat ik kreeg toen Hayley bij mij kwam. 

Afbeelding 052.jpg

Ondanks dat ze nog lang in het ziekenhuis moet liggen, ben ik zo trots op mijn meiske. Ze heeft het toch al 24 uur gered!! 
Ik lig ruim een uur met Hayley. Martin kan alleen maar liefdevol naar ons kijken. Het gebeurd zelfs dat ik op een gegeven moment in slaap val. Hayley viel kort daarna ook in slaap. De verpleegkundige haalt ons ongeveer na 2 1/2 uur uit onze droom en terug in de wereld van premature kindjes en beademingsbuizen. Hayley ligt wel heerlijk warm bij mij maar ze moet ook eten en een schone luier. Dus het wordt tijd om haar terug te leggen. 

Terwijl ik stort in een enorme huilbui, neemt de verpleegkundige Hayley van mij af. Ik ben echt ontroostbaar en kan alleen maar snikken. De waarom vraag spreek ik ondertussen constant uit. Niemand kan daar antwoord op geven, niemand kan ons vertellen wat de reden is WAAROM  wij dit hebben. Waarom juist dit sterke meisje zo vroeg moest komen. 

Afbeelding 056.jpg

De verpleegkundige heeft haar weer heerlijk na de verzorging terug gestopt in haar "bedje" Omdat we het zo steriel vonden hebben we allerlei slapjes en zo meegenomen voor Hayley. Zo krijgt ze mijn geur mee (heb ik de hele nacht in mijn bh gehad namelijk) en maken we haar "bedje" een beetje eigen. 

Ondertussen is het al 3 uur. Tijd om naar huis te gaan. We hebben alle spullen opgehaald en gaan naar de auto. Nou ja Martin haalt de auto en ik word naar beneden gebracht met een rolstoel. 
In de auto richting huis zijn we stil. Zoveel woorden die we willen uitspreken maar niet kunnen. Gelukkig is er niemand zie ik als we thuis aankomen. Mijn ouders zouden komen namelijk maar ben blij dat ze er nog niet zijn. Ik durf de auto niet uit te komen. Dan maakt het alles zo werkelijkheid. Martin brengt ondertussen zwijgend de spullen naar binnen. Dan opent hij mijn deur en zie de tranen in zijn ogen. 

Hij neemt mijn hand en zegt, we doen het samen. En inderdaad dat doen we. 
We lopen naar de deur en als ik over de drempel stap, lijkt het wel alsof ik geraakt word. Geraakt wordt door een pijl die recht door mijn hart gaat. Een pijnscheut trekt door mijn borstkas heen en ik wankel op mijn benen. Martin houdt me vast maar 2 tellen later zak ik door mijn knieën. Ik kan niet meer staan en ben echt verdoofd/ verlamd in mijn benen. Het enige dat het nog doet in mijn lichaam zijn mijn traanklieren en mijn stem. 

(onderstaand heb ik van horen zeggen want zelf was ik waarschijnlijk volledig in shock) 
Ik huil en gil tegelijk. Ik ben ontroostbaar en van alle kanten komen mensen aangesneld. Iedereen aanschouwt het geheel maar niemand kan iets doen voor mij. Ik ben letterlijk gebroken. Martin heeft mij vast en wiegt me heen en weer. Iedereen om mij heen is stil, maar steunt me toch. Dan komen mijn ouders eraan. Mijn vader helpt Martin en mij opstaan en brengt mij naar de bank. Dat zak ik wel in m'n moeder dr armen. Ik val uiteindelijk in slaap. 

Als ik na ruim een uur wakker word, hoor ik zacht gepraat in de keuken. Martin praat mijn ouders bij. Ik geef aan dat ik wakker ben en moet eerst kolven want sta op knappen.
Tijdens het kolven belt Martin de NICU en zij geven aan dat Hayley goed gaat. Dat ze enorm is opgeknapt na het buidelen met mama en dat ze alleen nog maar geslapen heeft. Op aanraden van hen, gaan wij 's avonds niet (iets wat enorm indruist tegen ons gevoel) maar we moeten ook voor onszelf zorgen. 

Om 8 uur liggen we in bed en het laatste wat we doen is de NICU bellen. Nog steeds doet Hayley het geweldig. 
Dan kruip ik tegen Martin aan en vallen we in slaap. Eindelijk niet meer alleen. 

Wordt vervolgd ........................

Afbeelding 055.jpgMoederliefde !!!!

Tags: #Baby & Zo

👋🏼  Heb je een vraag of een suggestie? Werkt er iets niet? Laat het ons weten!
Login bij Mamaplaats
Login

Nog geen account bij Mamaplaats?
Registreren
profiel aanmaken

Ik heb al een account.
Ja, dat wil ik

Nee, dank je