{{ message.message }}
{{ button.text }}

​De DONDERWOLK van wanhoop en uitzichtloosheid

Sinds de geboorte van onze dochter 1,5 jaar geleden leven wij met zware vermoeidheid en uitputting.

Afbeelding blog '​De DONDERWOLK van wanhoop en uitzichtloosheid'

De DONDERWOLK van wanhoop en uitzichtloosheid

Mijn verhaal – in een notendop

Mijn verhaal begint 1,5 jaar geleden. Onze dochter werd geboren na een goede zwangerschap. Ik voelde me goed. Best super eigenlijk! De laatste weken daarvan hadden me wel erg vermoeid door een flinke griep. De bevalling was kort en heftig. In 7 uur was ze er, na een weeën storm. Geen pijnstilling, uitgeput en onder de bloeduitstortingen in m’n gezicht maar het was gelukt. De hechtingen daar beneden voelde ik niet eens want ik was dolblij. En de verschrikkelijke weeën storm was eindelijk voorbij…

Een paar uur later mochten we naar huis. De kraamverzorgster kwam die avond nog even en toen waren we alleen. Met een krijsende baby en je weet niet wat je moet doen. We hebben een bevallingscursus gedaan maar daar wordt niet geleerd van de periode na de bevalling en hoe je een baby moet verzorgen.

Dat gaat vanzelf zeggen ze of je leert het dan wel in de kraamweek.

Nou, dat was wat… Met alle nieuwe indrukken waar je je niet op inlezen kan dat moet je dat ervaren, na hele nachten niet slapen namen wij niets meer op.

Ook de borstvoeding was te zwaar, 3 uur tussen de voedingen maar ik was al een uur aan het voeden, verschonen temperatuur opnemen etc., dan slaap je nog niet gelijk en voor je het wist moest je weer voeden na 1,5 uur. Na 5 dagen was ze weg, en stonden we er alleen voor. 12 dagen hebben we geploeterd. Geen rust een baby die nauwelijks sliep en uren achtereen krijste. We werden gek en geen energie meer. Het was alsof je in een achtbaan zat met alles wat je overkomt en alle emoties erbij. Met totale uitputting lag ik op bed. Ze werd 2 weken opgenomen in het ziekenhuis, maar ik niet. Mijn energie was totaal weg. Ik kon nauwelijks lopen, mezelf aankleden, tandenborstel optillen etc. In de rolstoel naar de afdeling waar ze lag. Ze kreeg speciale voeding want ze veel last van de melk. Maar ik moest de borstvoeding afbouwen. Doodop en zoek maar zelf uit hoe dat moet. Info genoeg op internet. Maar geen energie om het op te zoeken, concentratie om te onthouden en fut om er iets mee te doen. Je kunt niet meer nadenken, slechts overleven.

Op een ochtend werd ik wakker en we zouden naar het ziekenhuis gaan maar ik kon m’n ledematen niet meer bewegen ook niet meer praten. Ik was verlamd. We schrokken ons rot, wat nu? Door de uitputting schakelde mijn lichaam armen, benen en spraak uit. Gelukkig duurde dit maar 1 dag maar al gauw kwam de kleine weer thuis en zou alles weer doorgaan. Dit was een moeilijke en zware periode. Mijn man is een paar weken een paar uur in de ochtend thuis geweest. Maar doordat ze nauwelijks sliep kon ik niet veel rusten. Dit gebeurde pas na 10 maanden. We kregen weinig hulp. Instanties liepen langs elkaar heen . Na 4 maanden kregen we hulp. Dat was iemand die langskwam om te praten maar geen praktische hulp bood. Mijn moeder kon ook weinig helpen omdat ze een paar keer de griep had.

Het duurde lang want ik had veel last van mijn rug van de bevalling. Na maanden had ik iets kracht om een huisarts te bezoeken en fysio. Ik had verschoven rugwervels. Lichte bekkeninstabiliteit.

En dat bleek nog niet alles. Mijn hormoonhuishouding is compleet verstoord. De hormonen die verschillende processen sturen in je lichaam zoals je vochthuishouding, vetstofwisseling werkte niet.

Ook nog een bijnieruitputting. Het ging niet beter. En nu een burn out erbij.

Op dit moment

Nu is mijn dochter 1,5 jaar en het voelt als een uitzichtloze situatie. Elke dag is hetzelfde. Mijn energie is weg, maar mijn plezier ook. Nauwelijks familie en van de vriendenkring is niemand meer over. Iedereen leeft z’n eigen leven met familie en andere vrienden en onze situatie duurt te lang om te begrijpen. Het moet hooguit maar met een appje vraag: “Hoe gaat het? “ Niet goed zeg ik….lang verhaal… “ Oh dat dacht ik al” , ik hoop dat je gauw weer beter bent…

Heus een roze wolk daar geloofde ik niet in. Daar ben ik te nuchter voor.

Maar ja, mijn moeder brak haar been, 3weken ziekenhuis nog steeds niet gerevalideerd en weg beetje hulp. Beste vriend van ons overleden, hersenschudding opgelopen en onze hond 6 weken terug overleden.

Normaal doe ik alles zelf. Ik zit nooit. Continue bezig. Neem zelf contact op als ik even niets gehoord heb. Maar nu is het anders. Ik overleef en dan valt de stilte op. Alsof het er niets toe doet hoe het, of dat het niet gaat. Gewoon eerlijk zeggen, hoe je je voelt. Een luisterend oor. Dat werkt goed als medicijn.

Een arm om je heen, een toereikende hand.

Ik leef want ik haal adem. Maar verder zit er weinig bij. Ik functioneer in praktische zin: Elke dag begint met wassen, aankleden, eten, fruithap, brood maken, kleine naar bed, kleine uit bed, hond uitlaten en proberen te koken. Tussendoor proberen iets in huis te doen. Maar nadenken lukt niet- automatische piloot. Ze vraagt enorm veel energie en aandacht. Logisch ze is een dreumes. Ik had gehoopt tegen de tijd dat ze 1,5 jaar was me beter te voelen. Helaas, het wordt pittiger. Het gedrein om aandacht maakt me soms echt gek. Zij kan er niets aan doen. De energie is op, geen vooruitzicht op iets, geen hobbies…niets!

En dat gaat nu Dag in dag uit! Week in week uit.

Ik weet dat ik een lieve man en kleine meid heb, een leuk huurhuisje, geen geldzorgen. Maar ik voel me zo rot. Het lukt me niet om ergens energie uit te halen. De momentjes met de kleine houden me iets op de been. Maar het doet me pijn dat ik geen leuke dingen met haar kan doen, geen leuke mama ben wat ik wel wil. Ik voel me zo alleen en eenzaam.

Het eerste jaar dacht ik met alle tegenslagen dat ik nog steeds heel blij ben. Maar nu denk ik soms wel eens als ik dit van tevoren wist, was ik er niet aan begonnen.

Het doet me pijn en verdriet om dat te zeggen....

Ik wil jullie bedanken voor het lezen van mijn verhaal!

En lieve moeders: JULLIE DOEN HET GOED!

Lieve groeten,

Stokstaartje32

(PS: Dit is slechts een hele korte versie van het verhaal en ben vast dingen vergeten)

Tags: #Mom life

👋🏼  Heb je een vraag of een suggestie? Werkt er iets niet? Laat het ons weten!
Login bij Mamaplaats
Login

Nog geen account bij Mamaplaats?
Registreren
profiel aanmaken

Ik heb al een account.
Ja, dat wil ik

Nee, dank je