{{ message.message }}
{{ button.text }}

'De dag dat alles veranderde'

​Vandaag ga ik vertellen over het begin van mij postnatale depressie. 'De dag dat alles veranderde'

Afbeelding blog ''De dag dat alles veranderde''

Het is alweer vier jaar geleden dat ik moeder werd van het mooiste cadeautje wat ons ooit overkomen is.

Ze kwam ongepland, ik was 19 jaar en snapte nog niks van het leven en was net samen met mijn vriend.

Om precies te zijn 5 Juli gezoend, 5 Augustus eerste keer seks en zwanger..

We woonde allebei nog thuis en gingen er naïef mee om.

We dachten niet aan de toekomst maar leefde dag bij dag en probeerde alles zo goed mogelijk te regelen maar dit werd ons op allerlei manieren moeilijk gemaakt.

Zo kregen wij geen, voorrang op woningen, de sociale huurwoningen hadden wij geen punten genoeg voor en de particuliere woningen waren gewoon ver boven wat wij konden betalen.

Op het moment zelf leefde ik in een roes ´het komt wel goed roes´ maar achteraf gezien heeft dit veel meer effect op mij gehad dan ik dacht.

Uiteindelijk zijn we samen op kamers gaan wonen in de stad, het was erg klein maar waren daar super gelukkig.

Vlak voor de bevalling gingen we in een flatje wonen, gekocht door mijn oom omdat wij nergens een woning konden krijgen en we mochten ook niet in onze studentenkamer blijven.

Ik ben mijn oom er nog steeds elke dag dankbaar voor dat wij dankzij hem een goede start hebben gekregen.

Onze dochter werd op 5 Mei geboren en we waren allebei ontzettend gelukkig

Op dat moment was er nog geen sprake van een postnatale depressie, we waren allebei dolgelukkig met haar.

Na een paar weken op een roze wolk geleefd te hebben begon het normale leven weer.

Mijn vriend werkte in de ochtenden en ik ging studeren, HBO rechten deed ik.

Ik ging in eerste instantie studeren omdat er veel mensen waren geweest die hadden gezegd je bereikt niks meer als je nu een kind krijgt, je vergooid je leven.

Ik wou ze het tegendeel bewijzen en daarvoor ging ik tot het uiterste.

In de nacht gaf ik borstvoeding en leerde ik wat bij, een 7 was niet goed genoeg voor mij het moesten allemaal 9ens zijn.

In de middag ging ik naar school en in de ochtend zorgde ik voor mijn dochter.

Ik nam geen moment rust en achteraf gezien zijn hier al de eerste scheurtjes gekomen in ons ´perfecte´ bestaan.

Op school kreeg ik rare gedachtes, bijvoorbeeld dat er iemand met een pistool de school in zou lopen, en ik mijn kind nooit meer zou kunnen zien.

Dit waren achteraf gezien de eerste rare symptomen.

Ik werd angstig en kreeg het elke dag ontzettend benauwd.

Tot op een dag dat ik in de trein zat naar een vriendin van mij.

Ik voelde me zo leeg en ineens kreeg ik overal tintelingen, ik hapte naar adem.

Ik kon niks meer zien aan één kant van mijn gezicht.

Ik was verstijfd van angst en daar zat je dan met je goede gedrag in de trein.

Zo snel mogelijk eruit, naar huis..

Dit was de dag dat ik helemaal zou instorten en hierna niks meer hetzelfde zou zijn.

Nieuwsgierig geworden? Volg mij op Facebook en blijf helemaal op de hoogte van al mijn blogs over postnatale depressie, angsten, het moeder zijn en meer.

Facebook: sterkemamas.com,

Site: www.sterkemamas.com

Tags

Mom life

🐞  Heb je een suggestie, of werkt er iets niet? Laat het ons weten! Probleem Melden
Login bij Mamaplaats
Login

Nog geen account bij Mamaplaats?
Registreren
Login

Account aanmaken