{{ message.message }}
{{ button.text }}

De band tussen vader en dochter (Deel 3)

Het vervolg op deel 2 van de blog over de band tussen vader en dochter. Vol ongeloof merk ik dat mijn moeder de schuld bij Jayden legt.

Afbeelding blog 'De band tussen vader en dochter (Deel 3)' Achtergrond blur afbeelding

Dus ik vraag, had hij gevraagd om drinken dan? Nee is het antwoord, ik had het gewoon neer gezet voor hem. 

Belachelijk geef ik aan, jij zet drinken neer zonder dat hij daar om vraagt en dan moet hij het nog opdrinken ook. En dan gebeurd dit geheel. Ben een beetje geïrriteerd richting mijn moeder. Dan zegt ze dat ik nooit had mogen zeggen, krijg de T in je hart. Dus ik geef aan dat dat inderdaad niet aardig is geweest maar dat dat een reactie was op wat hij zei, dat hij zei dat mijn zoon nooit had moeten bestaan. Weer voel ik mijn woede opkomen. Mijn moeder zegt dat ze naar huis gaat, dat het wel over zal vliegen en we de week erna weer "normaal" zullen doen tegen elkaar.

Meteen zeg ik al dat ze daar niet op moet rekenen. Dat mijn vader nu een stap te ver is gegaan. Dat niemand maar dan ook niemand aan mijn kindjes komt. Dat ik dan een grens trek en die is nu getrokken.
Huilend gaat mijn moeder naar huis. De kindjes gaan even naar boven zeggen ze, even lekker achter hun computer.

Als ik dan even alleen zit, komen de tranen weer. Ik besluit Martin te bellen over wat er gebeurd is. Die is namelijk op zijn werk.

Als hij opneemt probeer ik mijn snikken te bedwingen maar helaas lukt dat mij niet. Martin schrikt zich te pletter en denkt dat er iets gebeurd is.
Als mijn snikken minder worden, vertel ik hem wat er allemaal gebeurd is. Hij gaat compleet over de rooien. Als ik hem dan vertel dat ook hij de sleutel van mijn ouders moet inleveren, is hij nog bozer. Hij heeft er niks mee te maken zegt hij.

Maar goed Martin is het er mee eens dat er nu eerst rust moet komen. De kids mogen wachten tot Martin thuis is. Rond 8 uur s avonds is hij thuis. Zodra Jayden hem ziet, begint hij weer te huilen en zegt dat het zijn schuld is.

Martin legt hem ook uit dat het niet zijn schuld is. Opa is de persoon die de fout in is gegaan.

Na een half uurtje brengen we de kinderen naar bed. Later dan normaal maar het is even niet anders.

Als wij beneden komen, praten wij verder. Nadat ik alles vertelt heb, vraagt Martin waarom ik gezegd heb dat hij de T in zijn hart kon krijgen. Ik geef toe dat ik dat niet had mogen zeggen, maar dat had ik gezegd in mijn woede. Dat ik dat zei in reactie op wat hij zei. Hij zei dat Jayden nooit had moeten bestaan. Martin snapt mij zeker. Want hij geeft aan dat mijn vader nu een stap te ver is gegaan bij hem.

Ik geef ook aan dat mijn vader nu over een grens is gegaan bij mij. De eerste grens is dat hij heeft gezegd dat Jayden niet had moeten bestaan en de tweede grens dat hij met zijn vuist voor mijn gezicht stond. Dat zijn dingen die ik nooit maar dan ook nooit kan vergeven.

Ik wil mijn vader dus nooit meer zien. En met nooit bedoel ik ook echt nooit meer. En dat terwijl we een straat achter elkaar wonen. 

Tags: #Mom life

👋🏼  Heb je een vraag of een suggestie? Werkt er iets niet? Laat het ons weten!
Login bij Mamaplaats
Login

Nog geen account bij Mamaplaats?
Registreren
profiel aanmaken

Ik heb al een account.
Ja, dat wil ik

Nee, dank je