{{ message.message }}
{{ button.text }}

"Das beter" Dat was het tenminste voor even.

Zij is zo sterk, zo wijs en zo mooi! Wat was ik trots op haar! Dat het nog niet voorbij was, viel heel zwaar!

Afbeelding blog '"Das beter" Dat was het tenminste voor even.' Achtergrond blur afbeelding

Het duurt weer langer dan de beloofde tijd, uiteindelijk gaat er een uur voorbij voordat ambulance broeders binnen komen lopen. Ze kijken Linda aan die nog steeds als een lappenpop hangt. Aangezien Mark al een tijdje weg is, hangt ze nu aan mij.

“Kijk nou, duidelijk een ziek kindje.” Ze bespreken alles kort met me en dan moet ik samen met Linda op de brancard gaan zitten. We krijgen dekens om ons heen en we worden goed strak getrokken, daarna worden we het korte stukje door de lege gangen gereden tot we uiteindelijk de ambulance ingeladen worden.
De wagen begint te rijden en naast ons zit een ambulancebroeder ons in de gaten te houden. “Als eerst wil ik mijn excuses aanbieden dat het allemaal zo lang duurde. Ook namens het ziekenhuis, jullie hebben het niet meegekregen, maar ze zijn zich bewust van alle fouten die gemaakt zijn met Linda vandaag. Morgen gaan ze gelijk een commissie opzetten die alles gaat beoordelen om bij de volgende sneller en beter te kunnen handelen. Het is alleen jammer dat het fout gaat bij zo’n ziek kindje.” Ik kijk de ambulancebroeder niet begrijpend aan, hoe nou fouten gemaakt? Ja, we moesten lang wachten, maar tot nu toe heb ik alleen nog maar in spoed gevallen te maken gehad met een ziekenhuis, in Nederland. Mij is altijd verteld dat de wachttijden lang zijn, weken voordat je geholpen wordt. Toen Mark gediagnosticeerd werd met kanker was dat ook binnen 2 weken gebeurd. Nu met Linda is mijn tweede keer in een ziekenhuis en ik ben allang blij dat er niet weken overheen zou gaan voordat ze geholpen gaat worden. De rit duurt ongeveer een half uur en Linda is in slaap gevallen, nu vindt ze het altijd wel lastig om wakker te blijven in een rijdende voertuig.

De ambulance komt aan in Rotterdam en we worden uitgeladen en gereden naar een kamertje van de spoedeisende hulp. Direct loopt er een verpleegkundige binnen die een infuus bij Linda aansluit er komt een drup aan, want ze heeft al veel te lang niks gedronken. Terwijl ze bezig is komt er een andere verpleegkundige binnen die zichzelf voorstelt als de verpleegkundig specialist en dat wij straks op zijn afdeling terecht gaan komen. “Waarom komen jullie nu pas eigenlijk aan?” Ik kijk hem geschokt aan, “Nou hmmmm, ze gaven ons niet veel keus, anders waren we er al eerder.” Hij tilt zijn hoofd een beetje schuin en kijkt naar Linda die het weer uitgilt van de buikpijn. “We wisten al om 11.00 dat jullie zouden komen, in de tussen tijd is het kwart over 3.” Linda stopt met schreeuwen en gaat door met jammeren. “Duidelijke aanwijzing voor een darminvaginatie, ik heb al een radioloog opgeroepen, ze is onderweg met apparatuur. We willen zelf eerst kijken hoe ernstig het is en daarna zullen we gelijk door lopen om haar te behandelen, ik ben binnen 10 minuten terug en dan kunnen we er gelijk gaan.”
Mijn mobiel gaat af en ik zie dat het Mark is. Hij zit in haar kamertje te wachten en vraagt waar we blijven. “We zijn bij de spoedeisende hulp gedeelte…” Nog voor ik mijn zin kon afmaken. “Ik kom eraan, ik vraag wel even hoe ik er kan komen.” Tien minuten later loopt Mark door de deur, net een minuut voor dat de radioloog er is.
“Zo, we zullen eens snel kijken wat er aan de hand is met jullie dochter. Ik heb begrepen dat er vast gesteld is dat ze een darminvaginatie heeft, nu ga ik even zelf kijken voordat we haar van haar pijn gaan afhelpen.” Ze spuit gel op haar buik en op dat moment komt de verpleegkundige specialist weer binnen. Ze staren allebei naar het scherm en benoemen alles wat ze zien en hoe ze het zien. Ze lijken onder de indruk en dat valt ook aan hun woordkeuze te merken. “Haar dunne darm zit een flink eind in haar dikke darm. De exacte lengte valt niet te meten, maar als ik het zo bekijk gaat het om een halve meter of meer.” De radioloog zet het apparaat uit. “Ik ga alles en iedereen bij elkaar roepen, de verpleegkundig specialist gaat jullie de procedure uitleggen en ik zie jullie over een minuut of 10 bij de afdeling.” Ze staat op en loopt ervandoor. De verpleegkundig specialist gaat tegenover ons half tegen de tafel aanstaan. “Een darminvaginatie komt meestal voor bij jongens in de leeftijd van 3 tot 10 jaar oud en dan is het al zeldzaam. Dat jullie dochter het heeft is bijzonder. Ik heb het zelf gehad op een leeftijd van 11 en ik kan dus uit ervaring vertellen dat er niet veel is dat zoveel pijn doet als dit.” Hij kijkt ons aan om zeker te weten of we het volgen. “De behandeling is net zo pijnlijk als niet pijnlijker en met veel risico’s, voordeel is wel dat het gelijk opgelost is en dat we met redelijk veel zekerheid kunnen zeggen dat het niet terug zal keren. We brengen een vloeistof in haar darmen, daarmee laten we de druk in de darmen oplopen net zo lang totdat de darmen zo weer uit elkaar schuiven.” Alleen de gedachte al maakt me misselijk en ik wou dat ik de procedure voor haar kon doen. “Je had het net over risico’s, wat zijn deze?” Hij knikt. “Er bestaat een kans dat een scheur ontstaat in de darmen en aangezien het om een grote lengte gaat, is de kans groter. Omdat wij niet kunnen zien dat er een scheur ontstaat, kunnen we haar niet onder narcose brengen, want zij is degene die ons dat aan moet geven.” “Geen narcose?! Maar dat is toch zeer pijnlijk?” Reageert Mark met zijn grote ogen nog vele malen groter dan normaal. De verpleegkundig specialis knikt. “Ja, maar een ongemerkte scheur nog veel pijnlijker en haar herstel veel langer.” Het is tijd, we moeten er nu vandoor, één van jullie mag mee de behandelkamer in.” Mark en ik kijken elkaar aan en zonder om er woorden aan vuil te maken loop ik met Linda mee.

We lopen een kamer binnen, met een bank en een groot apparaat die in een half rondje eromheen hangt. Er staan 5 mensen klaar met schorten aan, achter het glas zie ik 2 mensen zitten. De verpleegkundig specialist vraagt me Linda op de tafel neer te leggen en haar broek en luier uit te doen. In de tussentijd vertelt hij mij dat in de zaal 4 radiologen staan die allemaal en andere handeling gaan uitvoeren, er blijft één verpleegkundige bij en hij gaat achter het glas zitten bij de chirurg en de anesthesist die klaar zitten voor als het mis gaat. Dan wordt ze namelijk direct doorgebracht naar een operatiekamer die op het moment speciaal voor haar vrij gehouden wordt. Er wordt me ook een schort aangedaan en gezegd dat ik naast Linda moet gaan staan, haar hand mag vasthouden. Het is aan mij om haar rustig en kalm te houden, zodat zij met z’n 5’en deze procedure goed kunnen toepassen. De zogenaamde colon inloop, wat een verschrikking. Eerst wordt er een ballonnetje van achteren ingebracht met een buisje en dan wordt het ballonnetje opgeblazen. Haar gezicht vergaat van pijn en dan nog een beetje erger als de vloeistof onder grote druk in haar darmen gespoten wordt. Haar ogen worden groter, dezelfde ogen als haar vader heeft en ze kijkt me smekend en krijsend aan. Ik zet mijn gevoel totaal uit, ik kan en mag hier niet in elkaar storten, daar heeft zij helemaal niks aan. Ik probeer mijn aandacht op Linda te houden, maar merk wel dat ze moeite hebben om het doel te bereiken die ze voor ogen hebben. Het apparaat gaat heen en weer en maakt foto na foto, deze beoordelen ze met z’n allen voordat ze weer verder gaan. Het voelt alsof ik daar een halfuur heb gestaan, maar het zal niet meer dan 10 minuten zijn geweest voordat de vloeistof vrij binnenstroomt. Dat blijkt de teken te zijn dat de procedure gewerkt heeft en wordt de vloeistof eerst geleidelijk haar darmen uit geholpen. De ballon wordt afgeblazen en de verpleegkundige doet haar weer een luier om. Ik pak haar op en ze drukt haar kleine lijfje tegen de mijne aan, ze drukt haar gezicht in mijn nek even blijft ze zo zitten. Wanneer ik haar op haar bed terug zet, draait ze haar hoofd naar me toe en zachtjes ontsnapt van haar lippen: “Das beter!”

Mijn hart maakte een sprongetje en ik ben nog nooit zo opgelucht en blij geweest in mijn leven. Voor het eerst die dag zegt ze iets en dan is het ; ‘Das beter!’ Het echoot door mijn hoofd heen en ik kan niet wachten om Mark te vertellen van die magische moment aan het eind van de procedure.

We krijgen te horen dat ze een nachtje moet blijven, morgen mag ze weer beginnen met eten en drinken en aan de hand daarvan kijken ze hoe laat ze naar huis mag. Thuis gekomen zijn mijn borsten vol en pijnlijk en ik weet niet hoe snel ik Seff moet aanleggen. Mijn vader en moeder hebben hem helemaal moe gespeeld en voor het eerst slaapt hij zowat de hele nacht. Misschien deed hij dit ook wel omdat hij voelde dat ik ook echt wel een avondje goed slapen nodig had. Ik had met Mark afgesproken dat ik niet naar Rotterdam hoefde te komen, maar dat hij met Linda naar huis komt de volgende dag. Om 5 uur in de ochtend wordt ik wakker van een appje dat binnen komt.
‘Linda werd vanmorgen weer gillend en huilend wakker. We worden gelijk meegenomen. Ik weet niet wat er staat te gebeuren, maar kom jij maar hierheen met Seff, voorlopig mogen we niet weg.’


Wil je graag meer lezen? Of juist Mark zijn verhaal? Klik hier.

*Mamaplaats faciliteert een open en voor iedereen toegankelijk social platform. Zij is niet verantwoordelijk voor inhoud en authenticiteit van posts. Algemene voorwaarden.

Tags:

Login bij Mamaplaats
Login

Nog geen account bij Mamaplaats?
Registreren
profiel aanmaken

Ik heb al een account.
Ja, dat wil ik

Nee, dank je