{{ message.message }}
{{ button.text }}

Dag mooie droom

Afbeelding blog 'Dag mooie droom'
Vanaf dat ik een jaar of 8 was, wist ik dat ik een mama wilde worden van 4 kinderen. Het leek me super om een groot gezin te hebben. Zelf het huishouden doen en de kinderen die ondertussen lekker samen aan het spelen zijn of alleen. Dat mijn vriend het met 4 niet eens zou zijn dat kon ik best begrijpen, maar 2 zou dan toch wel kunnen. Toen ik begon te genieten van Quin, wist ik dat ik echt graag nog een kindje wilde. Die bevalling dat was allemaal zo voorbij en die 9 maanden die heb ik er voor over. Of ik bang zou zijn voor weer een PPD, nee totaal niet. Je maakt dat volgens mij maar één keer mee, als je er maar voor zorgt dat je het behandeld en niet gaat denken dat het vanzelf wel goed gaat komen. Eén is maar alleen Nee, hij houd vast. Het blijft er maar één. Hoe blij ik ook ben met mijn zoontje, ik zou zo graag nog een tweede erbij willen. Of een derde of vierde, maar oké ik begrijp dat het teveel wordt. Ook voor mijzelf. Na de PPD en de diagnose van Borderline-neurose wist ik dat ik niet meer dan 2 kinderen aan zou kunnen. Dus nummer 3 en 4 verdwenen eigenlijk als vanzelfsprekend. Maar ik ben vastberaden, nummer 2 gaat er komen. Eén kindje hoort niet. Zo is het mij altijd ingepeperd geloof ik. Ik had geen vriendjes die alleen waren en je hoorde ook altijd verhalen dat kinderen die alleen waren altijd zo verwend werden en alles kregen. En hoe moet een kindje zich nou in zijn eentje vermaken, week in week uit? Ook de eettafel zorgt er bij mij voor dat het niet goed voelt. Je hebt tijdens het eten altijd een stoel leeg. Maar steeds vaker zie je ook in de media dat er gezinnen zijn met één kind. Het mag dus tegenwoordig wel, je hoeft geen groot gezin meer te hebben. Is het dan misschien eerder een moeten van de maatschappij wat bij mij die drang zo groot maakt? Dag mooie droom Het is zeker, mijn vriend blijft varen. Hij heeft het er zo naar zijn zin en dit is echt wat hij wil doen. Vaak als je een baan hebt, dan hoef je het er niet zo mee eens te zijn wat de ander doet. Als hij maar thuis komt iedere dag. Maar nu is het zo dat hij echt 7 dagen weg is en dan 7 dagen thuis. En de enige optie om het hiermee eens te zijn, is om mijn droom te laten gaan. Als borderliner ben ik bang dat ik in mijn eentje 2 kinderen niet aan zou kunnen. Met Quin heb ik nu al een mooie structuur in de week gebracht en dat gaat super. Oké, we hebben ups en downs, maar dat heeft iedereen toch? De keuze die mijn vriend heeft gemaakt om te gaan varen, heeft er bij mij voor gezorgd dat ik 360 graden ben gedraaid. Het klopt nu, ons gezin is compleet. Als hij weg is hoef ik niet met 2 kinderen de deur uit om boodschappen te doen. Ik heb aan 1 hand Quin en aan de andere een boodschappentas. We kunnen zo in de auto stappen en ergens naar toe gaan en ja, als ik iets zie voor hem dan zou ik het zo kunnen kopen, omdat ik niet hoef na te denken wat ik voor de ander mee zou kunnen nemen. Financieel is het denk ik ook gunstiger, vooral in deze tijd en de liefde die ik altijd heb moeten missen, kan ik hem nu juist dubbel zoveel geven, omdat hij niet hoeft te delen. Dag mooie droom, ik ga je missen. Moet nu toch echt de kinderwagen maar verkopen en de box. Of zal ik dit alles aan het toeval overlaten en maar zien wat er in de toekomst gaat gebeuren?
👋🏼  Heb je een vraag of een suggestie? Werkt er iets niet? Laat het ons weten!
Login bij Mamaplaats
Login

Nog geen account bij Mamaplaats?
Registreren
profiel aanmaken

Ik heb al een account.
Ja, dat wil ik

Nee, dank je