{{ message.message }}
{{ button.text }}

Dag lieve juf Harriëtte!

Na veertig jaar nemen we afscheid van één van de laatste kleuterjuffen op school. Dat gaat gepaard met allerlei emoties en herinneringen.

Afbeelding blog 'Dag lieve juf Harriëtte!' Achtergrond blur afbeelding

Afscheid

Na een vrolijk Zomerfeest, waar alle kinderen zich voor ingezet hebben, is daar het onvermijdelijke afscheid van de kleuterjuf die de school gaat verlaten. Ruim veertig jaar werkte ze op deze school en ze heeft dus ook twee jaar les gegeven aan Dunya, in de eerste jaren dat ze op school kwam. Juf Harriëtte is een enthousiaste en lieve juf, die net als ons dol is op cavia’s. Nu moet ze weg. “Met pensioen” staat in de nieuwsbrief. Het is een publiek geheim onder de meeste ouders dat ze weggaat onder druk. Jammer is een understatement. Ik vind het triest dat het zo gaat en dat het haar niet gegund is om de laatste twee jaar tot haar echte pensioen op deze school te blijven.

Herinneringen

Natuurlijk roept ook dat herinneringen en emoties bij mij op. Boos omdat deze beslissing is genomen, weet ik veel waarom. Maar ook boos omdat het mijzelf is overkomen. Hoelang geleden het ook is, het laat me nooit helemaal los. Daar komt bij dat het gebeurde in de periode dat Dunya bij deze juf in de klas zat. Dus alle emoties worden nu versterkt door de herinneringen. Maar het is wel oprecht verdrietig dat iemand zo haar loopbaan moet afsluiten. Dunya zit voor me op een bankje in de aula. Opeens kijkt ze achterom en pakt mijn hand. En dan zijn de tranen niet te stuiten. Naast me aait iemand over mijn rug en Dunya blijft naar me glimlachen en mijn hand vasthouden.

Wereldreis

Het Zomerfeest is leuk. Het thema is wereldreis en de kinderen gingen alle lokalen af om daar iets te doen of te beleven. Dunya is moe. Ze is ook wat van slag door alle drukte en doordat we ook tussen de middag een afspraak hadden en geen rustmoment hebben gehad. Gister kwamen de nieuwe koffers die ik had besteld en Dunya wilde uiteraard haar koffer meenemen naar school voor het toneelstuk. Maar hij moet ook mee de klassen rond bij het feest. Ik weet dat het op dit moment geen zin heeft om in discussie te gaan. Ze weet wat ze wil en is daar met geen tien paarden af te krijgen. Die koffer moet bij haar blijven. Als iemand dan zegt dat ze het maar uitzoeken met die koffer van haar, dan breekt ze en komt ze huilend bij me. Gelukkig is er iemand anders die ingrijpt en zegt dat ze die koffer gewoon mee mag nemen. Niet iedereen begrijpt Dunya en dat kan ik nog wel verklaren, maar Dunya natuurlijk niet. Toch zet ze zich eroverheen en gaat ze weer mee op wereldreis door de school.

Vogeltjesdans

In de aula mag ze presenteren. Groepen aankondigen en vertellen wat ze gaan doen. Ze doet het goed. In haar Afghaanse broek en met haar hoofddoek op. Ik ben er inmiddels aan gewend dat ze ‘m zo af en toe op doet en het staat haar mooi. Niks mis mee, lekker laten gaan. Ook doet ze mee aan een toneelstukje en sjouwt ze met haar koffer over het podium. Tot slot zingt groep 5/6 nog even het lied van “ai ai Olga”. Ik heb het de afgelopen dagen op de fiets en in huis zo vaak gehoord dat ik het wel kan dromen en dat doe ik ook af en toe. De eerste keer gaat het vreselijk ongelijk en moet het overnieuw. Daarna gaat het beter. Het is in elk geval leuk om te zien hoe ze genieten en het enthousiasme spat er vanaf. De kleuters doen met juf Harriëtte “de vogeltjesdans”. Die kennen we natuurlijk ook allemaal en alle culturen doen mee. Een echte Wereldschool dus.

Ouderraad

De kinderen geven juf Harriëtte allemaal een roos. En ook de teamleden. Na het Zomerfeest kunnen de ouders afscheid nemen van juf Harriëtte. We zitten een beetje verslagen bij elkaar. Er worden herinneringen uitgewisseld tussen ouders en de juf, omdat ze sommige ouders zelf in de klas heeft gehad. Als iedereen weg is ga ik automatisch opruimen. Dit voelt toch een beetje als mijn werkplek, ook al werk ik hier alleen vrijwillig een paar uurtjes per week. Als lid van de Ouderraad draag ik ook op zulke momenten graag een steentje bij en om het juf Harriëtte nou alleen te laten doen vind ik ook niet kunnen. Bovendien is Dunya in geen velden of wegen te bekennen. We blijven lang hangen, nog napraten met de kleuterjuf en spelen of opruimen.

PABO

Het is een échte kleuterjuf. Niet eentje die alle groepen kan, maar juist specifiek voor kleuters gekozen heeft, toen dat nog gewoon kon. Ze komt steeds met ideeën, of ik dit wel eens heb gedaan, of dat. Ik schud mijn hoofd. Ik heb het er een keer over gehad met een collega, dat er echte kleuterjuffen zijn, maar ook mensen die niet bij de kleuters passen. Dat het toch zo jammer is dat er op de PABO geen scheiding is tussen kleuters of de rest. Sommige mensen zouden een goeie juf of meester zijn voor groep vier of groep zeven, maar niet voor de kleuters en die moeten toch alles kunnen. En andersom. Deze juf is niet geschikt voor hogere groepen dan groep één en twee. Dat vindt ze zelf. En ik begrijp het. Hoewel het bij mij net andersom is. Ik vind de kleuters waar ik werk schattig, lief en grappig, maar mijn voorkeur gaat echt uit naar oudere kinderen. De collega zei dat ze blij is te horen dat ik dat ook vind. “Veel mensen denken dat een kleutergroep heel simpel is” vertelde ze. Ik niet. Ik weet zeker dat het niet makkelijk is.

Hangjongeren

“Juf Harriëtte! Er zitten allemaal hangjongeren in de speeltuin!” roept Dunya ineens. Er is een groepje mannen met rode shirtjes aan komen lopen, met een krat bier, dat ze in de speeltuin gaan leegdrinken. “Ja, die zitten er elke vrijdag!” knikt de juf. Dunya zegt dat ze hen gaat wegsturen, maar uiteindelijk gaat ze op de schommel zitten om ze goed in de gaten te houden. Maar wegsturen, dat durft ze toch niet. Wij trouwens ook niet. Uiteindelijk gaan we naar huis, pizza halen, eten en slapen. We zijn allebei zo moe, dat Dunya al slaapt voor het licht uit is.De volgende avond hoor ik Dunya babbelen onder de douche over juf Harriëtte. "Het is niet eerlijk! Mijn kleuterjuf! Mama helemaal in tranen. Ik vind het gewoon niet leuk!" Zo praat ze nog een tijdje door, over alle indrukken. Want ze doet wel alsof het leven gewoon doorgaat, het raakt haar echt wel.

Kleinigheidje

Woensdag nemen we echt afscheid. Dan nemen we een kleinigheidje mee voor juf Harriëtte. Er zal veel veranderen in het nieuwe schooljaar en hopelijk trekt dat nieuwe kinderen aan. Je moet denk ik eerst de ouders en kinderen die er al zijn tevreden maken. Als die niet gelukkig zijn op school, straalt de school dat uit. Ik zie dat gewoon. Op de school waar ik werk zijn wachtlijsten, daar is hier geen sprake van. Volgend schooljaar krijgt Dunya juf Tanja. Ze is niet geschokt. “Jij wist het al toch?” vraagt ze mij. Ik knik. Ook juf Sasja blijft op onze school, wat een verrassing is omdat ze invalt. Maar het is toch gelukt om haar te strikken voor groep drie/vier. Een goed team dus, dat alleen maar beter kan worden omdat het blijft groeien. Ik geloof er wel in dat we weer een grote school worden, als we daar met elkaar ons best voor doen.

Sinds kort kun je ook terecht op de vind ik leuk pagina voor mijn blogs. Daar vind je de link naar al mijn blogs en zo blijf je altijd op de hoogte als er een nieuwe blog van mij online staat op Mamaplaats.

Tags: #Kids & Zo

👋🏼  Heb je een vraag of een suggestie? Werkt er iets niet? Laat het ons weten!
Login bij Mamaplaats
Login

Nog geen account bij Mamaplaats?
Registreren
profiel aanmaken

Ik heb al een account.
Ja, dat wil ik

Nee, dank je