{{ message.message }}
{{ button.text }}

Dad, I need to tell you something

#4MAMA. Het leven heeft geen pauze knop. Meneer verdient zijn verjaardags feestje, ookal is het pas 1 dag na het slechtste nieuws ooit.

Afbeelding blog 'Dad, I need to tell you something' Achtergrond blur afbeelding

Als ik thuis aankom knuffel ik mijn vriend. 'Mama gaat dus echt dood.' Hij is de eerste waar tegen ik de woorden uitspreek. Mijn tranen zijn echt op, mijn hoofd doet pijn van alle emoties en tegelijkertijd voelt alles heel leeg. Mijn beste vrienden, die al wisten dat er iets aan de hand was maar niet precies wát, ligt ik in via de app. Natuurlijk weet niemand echt wat hij of zij moet zeggen. Iedereen wenst me heel veel kracht en sterkte. Dat vind ik al heel erg fijn. Ook heb ik de sterke behoefte om mijn vader te bellen. Ik heb het gevoel dat het mijn taak is om hem te vertellen hoe de zaken er nu voor staan. Mijn handen trillen een beetje als ik zijn nummer opzoek. Ik kan dit. 'Hee pap.' 'Hee schat. Hoe is het?' 'Niet zo goed. Ik heb een mama-update.' 'Oke.' 'Ik weet niet, misschien moet je even gaan zitten ofzo? Het is echt geen goed nieuws.' Er klinkt een hele diepe zucht aan de andere kant van de lijn. Ik hoop niet dat hij moet huilen, dan breek ik vandaag nog een keer in duizend stukken. 'Oke.' 'Mama heeft kanker en ze word niet meer beter.' Er valt een kleine stilte, gevolgt door een tweede zucht. 'Wat erg.' 'Ik weet het.' Ik leg hem uit dat ze nu eerst nog meer onderzoeken moet ondergaan en dat ze dan een behandeling kan kiezen. Ik vind het heel erg dat ik dit aan hem vertel. Hij is mijn papa, ik ben zijn dochter en dan dit gesprek. Het doet pijn en ik weet dat het hem ook pijn doet, ookal zijn ze al dik 20 jaar uit elkaar. Helaas kan ik het verhaal niet mooier maken dan dat het is. 'Goed, hou je me op de hoogte, alsjeblieft?' 'Ja zal ik doen pap.' 'Oke, ik hou van jou.' 'Ik ook van jou.' 

De volgende ochtend besluit ik gewoon te gaan werken. Mijn bazen had ik via de app ook al ingelicht zodat ik het hele verhaal niet weer zou hoeven te vertellen. De kids worden naar de opvang gebracht. Ik kus mijn vriend en fiets door naar werk. Muziekje aan, even een mini chill momentje helemaal voor mezelf. One last time, I need to be, the one that takes you home. One more time, I promise after that, I'll let you go. Oke DOEI Arianna Grande!! Are your hands shaking? Are your fears breaking? Are you climbing all the walls? Are the times changing? Is the noise fading? K*t Usher, f*ck you Martin! Dan maar een fijn rock liedje van The Overslept. Hold your breath. We’re counting down the hours that are left. We’ll make it through. I’d be lying if I said I wasn’t scared to run away. I guess we’ll be alright. Oke, einde muziek!!! Ik smijt mijn oortjes mijn tas in en doe mijn fiets op slot. 

Na werk race ik naar huis, al onze vrienden komen langs om Meneertje zijn verjaardag te vieren. Het huis is al versierd, de cadeautjes ingepakt en de hapjes gemaakt. Ik heb er zin in maar zie er ook een beetje tegen op. Iedereen zou erover willen praten en ik weet niet of ik dat wel aan kan. Ik wil niet weer huilen. Ik heb appeltaart gemaakt. Mama maakt altijd vreselijk lekkere appeltaarten. Mijne zullen nooit zo lekker zijn als die van haar. Misschien moet ze er even honderd bakken zodat ik ze kan invriezen voor de komende jaren! Of blijf gewoon nog super lang leven, dat is beter. De avond verloopt gezellig en Meneer word door onze vrienden nóg meer verwent dan dat hij door ons al was! Wijn en bier voor ons, limo voor de kinderen en iedereen is blij elkaar weer te zien! Mijn appeltaart is voor het eerst, écht goed. Meneer blaast zijn kaarsje uit, iedereen zingt voor hem, zijn glimlach is onbetaalbaar. Natuurlijk kunnen de woorden kanker en dood niet helemaal vermede worden. Iedereen wil toch nog even weten hoe het ervoor staat en iedereen wil me toch nog even extra knuffelen. Een paar keer kan ik mijn tranen bijna niet inhouden. Moeilijk word het al helemaal als mijn goede vriendin Nancy zelf begint te huilen omdat haar eigen moeder zelf ook vecht tegen kanker en ze alles zo erg vind voor iedereen. We knuffelen haar. Al met al was het toch een hele fijne avond. Ik ben blij dat ik zo veel goede, fijne vrienden heb. 

De dag na ons feest moet mama weer naar het ziekenhuis voor een mri scan. Daarna is het weer wachten op uitslagen. Ik HAAT wachten! Maak gewoon een pil die kanker vernietigt!! 

Tags: #Mom life

👋🏼  Heb je een vraag of een suggestie? Werkt er iets niet? Laat het ons weten!
Login bij Mamaplaats
Login

Nog geen account bij Mamaplaats?
Registreren
profiel aanmaken

Ik heb al een account.
Ja, dat wil ik

Nee, dank je