{{ message.message }}
{{ button.text }}

Daar gaan we dan, de bevalling!

"Wil je een ruggenprik?" Ik knikte van ja met tranen in mijn ogen. Ik had het zo graag zonder gewild, thuis in mijn eigen bed."

Afbeelding blog 'Daar gaan we dan, de bevalling!'

Eenmaal bij het ziekenhuis aangekomen, lopen we naar binnen. Achter de balie zit een neef van mijn schoonvader. "Zijn jullie niet een beetje vroeg?" Ik zucht, "Ja, helaas zijn mijn vliezen gebroken, de verloskundige heeft gebeld, waar moeten we heen?" Terwijl hij mijn man een hoop uitrijkaarten in z'n hand duwt wijst hij ons de weg. We worden gelijk opgevangen op de afdeling en worden naar een bevalkamer gebracht. Gelijk wordt ik aangesloten op een CTG apparaat. "De verloskundige zal zo wel komen." Ik baal ervan dat het niet die van ons is, dat het iemand nieuw is die ons niet kent. Mijn joggingbroek en onderbroek mochten uit, ik kreeg zo'n vies netbroekje aan wat absoluut voor geen meter zit met een kraamverband er in tegen het lekken. 

"Ik ga je niet inwendig onderzoeken, je bent nog geen 36 weken en we willen het niet bespoedigen. Je maakt gewoon nieuw vruchtwater aan, het kan zelfs zo zijn dat we je gewoon weer naar huis sturen als de weeën niet doorzetten." Dit zagen we echt niet zitten. Manlief zag de paniek in mijn ogen en probeerde me gerust te stellen. "Nu is het afwachten, we komen geregeld even bij je kijken, als er iets is moet je op het knopje drukken." 

Met regelmaat moest ik naar het toilet, manlief had zich geïnstalleerd op de grote stoel die in de kamer stond. Het wilde niet echt opschieten. De weeën deden wel zeer, maar het was nog te doen. Puffen ging alleen voor geen meter omdat ik snot verkouden was, de neusspray was mijn beste vriendje op dat moment. Af en toe eens zappen op de t.v., manlief zat op zijn stoel netflix te kijken op zijn telefoon. Het was inmiddels tegen half 12 en het werd duidelijk dat ik niet naar huis ging, voor manlief werd er een inklapbed neergezet, zodat hij ook even zijn ogen dicht kon doen. Af en toe dommel je in en dan word je weer ruw wakker door een hevige pijnscheut. Heerlijk die rugweeën, ik was ze nu al beu. Beide hebben we niet echt geslapen, af en toe schreeuwde ik het uit van de pijn, waardoor die arme man weer wakker schrok. Rond twee uur 's nachts begon ik de weeën te tellen op het CTG apparaat, hoe ver zaten ze uit elkaar? 5,6,7 minuten, dan weer 5..4.. Ik drukte op het knopje. Eén van de verpleegsters kwam binnen lopen, "Gaat het nog een beetje?" Ik schudde mijn hoofd van nee. "Ze komen nu wel snel en ze doen echt meer pijn." Ze ging de verloskundige halen. 

"Ik ga nu toch even kijken hoe ver je bent." Met de woorden 2 cm, had ik het niet meer. "We laten het even zo en over een uurtje komen we weer bij je kijken. Probeer nog maar wat te slapen." Dat is lekker makkelijk gezegd. Eén voordeel, het was zaterdag dus 36 weken. 

Elke twee uur kwamen ze dan even langs om te checken. Het schoot voor geen meter op. "We gaan je strippen om te kijken of dit de boel wat op laat schieten." De weeën werden alsmaar heftiger en ik was er helemaal klaar mee toen ze om 6 uur zeiden dat ik nog steeds op 2 cm ontsluiting zat. Om 7 uur ging manlief even naar huis om het hondje uit te laten. Dat arme ding zal er niks van snappen. Toen hij weg was, kreeg ik het niet meer voor elkaar om ze weg te puffen. Elk houding deed zeer en ik wilde niet meer. "Wil je een ruggenprik?" Ik knikte van ja met tranen in mijn ogen. Ik had het zo graag zonder gewild, thuis in mijn eigen bed. 

Om 9 uur werd ik naar de anesthesie gereden. Stil zitten terwijl er een naald je rug in gaat en je weeën hebt is echt niet handig. Manlief was weer terug en wachtte me op in de deuropening. "Jezus wat zie jij er stoned uit." en hij begon spontaan te lachen. Het maakte me allemaal niets meer uit, de pijn was weg, ik kon eindelijk wat gaan slapen. Rond een uur of 12 begon het allemaal te duwen daaronder. Het deed geen zeer maar was meer onprettig. Ze kwamen even controleren en ik had inmiddels 5 cm ontsluiting, he he eindelijk zat er schot in zaak. Rond 2 uur was het toch wel zo erg dat ik op het knopje drukte, om half 3 kwamen ze even kijken. "Je bent 9 cm, we gaan beginnen. Zet je benen maar op de beugels, als je druk voelt mag je gaan persen." Ik dacht nog bij mezelf, hoe dan? Maar die vraag werd al snel beantwoord. Daar gingen we dan, manlief aan mijn zijde, ik kneep zijn hand helemaal fijn. Na 20 minuten persen kreeg onze frummel het moeilijk, de hartslag viel constant weg. Er werd een pinnetje op haar hoofd gezet om het beter te kunnen meten. "Je moet even wat persweeën wegpuffen want ze heeft het erg moeilijk. De tang ligt al klaar, misschien moeten we die gaan gebruiken. Ik ga je zoiezo een knipje geven bij de volgende wee." Manlief keek verschrikt toen ze de schaar er in zette. Ik heb het amper mee gekregen, als onze frummel er maar uit kwam. Langzaam kwam er een donker hoofdje om de hoek kijken. "Je bent er bijna schat, nog even." Manlief probeerde me wat moed in te praten.

Om 15.02 was ze er dan eindelijk. Ons mooie meisje, manlief knipte de navelstreng door. (Dit ging nog niet zo makkelijk met een rechtshandige schaar) Hierna werd ze gelijk gewogen en alles nagekeken. Ze was immers een maand te vroeg. Haar glucose gehalte was wat laag. Hierdoor mocht ze niet aan de borst maar moest ze zo snel mogelijk vingervoeding krijgen. maar haar gewicht was niet schokkend laag 2860 gr. en verder zag alles er goed uit. 

En ik was nog wel bang met al die grote baby's in de familie dat we een 9 ponder zouden krijgen die niet eens in maatje 50 zou passen. Maar zelfs dat was nog iets te groot voor haar, een mooi, fijn poppetje hadden we gemaakt.

Ondertussen werd er bij mij de placenta er nog uitgejast en een dikke naald die een verdoving voor moest stellen ingezet voor de hechting. 8 Gingen er in. Alleen manlief heeft hier naar zitten kijken, ik was te druk bezig met het bewonderen van onze frummel.

Hierna werd er met opa's en oma's gebeld dat ze een kleindochter erbij hadden. Wat weer als reactie opriep: "Maar dat kan niet, dat is toch veel te vroeg?" Mijn schoonouders kwamen gelijk die middag nog kijken. Toen ze weg waren werden we naar een kamer op de kraamafdeling gebracht. Eindelijk kon ik wat eten en werd er een hoop uitgelegd. We gingen proberen om haar aan de borst te leggen, dus daar kwam het kolf apparaat. 1 van de vele obstakels. Maar nu maakte het allemaal even niks uit, na 35.5 weken en 19 uur bevallen was onze dochter geboren...

👋🏼  Heb je een vraag of een suggestie? Werkt er iets niet? Laat het ons weten!
Login bij Mamaplaats
Login

Nog geen account bij Mamaplaats?
Registreren
profiel aanmaken

Ik heb al een account.
Ja, dat wil ik

Nee, dank je