{{ message.message }}
{{ button.text }}

Daar ben ik iemand anders geworden.....

Ik fietste het stuk langs het bos, zoals zo vaak tot ik plotseling van mijn fiets getrokken werd en een zak oid over mijn hoofd kreeg.......

Afbeelding blog 'Daar ben ik iemand anders geworden.....'

Zo bleef ik dus met veel plezier naar school gaan, was daar veel liever dan thuis waar mijn moeder het op mij voorzien had.

Ik was overal vroeg bij, ook qua lichamelijke ontwikkeling en had al een behoorlijk vrouwlijk figuur en op mijn 11e had ik toch echt een bh nodig, en nee, nooit een A-cup gehad.  Mij werd niets verteld over wat dan ook, want dat hoorde niet, daarom was ze natuurlijk ook zwanger van mij geraakt...... Ik trok al best vroeg de aandacht van de leden van het andere geslacht, zelfs jongens uit de hoogste klassen, wat dan weer best vlijend is als je nog een brugpieper bent.                                                   

Ik ging altijd op de fiets naar school want we woonden aan de rand van het dorp, ook moest ik langs een stuk bos op de weg naar school, maar meestal fietste je daar niet alleen, en zo ook de bewuste dag. Ik heb nooit geweten of ze het op mij voorzien hadden of dat ik op het verkeerde moment op de verkeerde plaats was.

Ik fietste naar huis en het was later dan normaal, wat door de aankomende toetesenweek kwam, waar ik toestemming voor moest hebben omdat ik dan later thuis kwam, en alles moest ik, zoals gewoonlijk, verantwoorden. Ik ging na de extra lessen op weg naar huis en ik fietste het stuk langs het bos, zoals zo vaak tot ik plotseling van mijn fiets getrokken werd en een zak, of zoiets, over mijn hoofd kreeg en ik werd meegesleurd over de grond...... Ik voelde mijn knieën openspringen en de tranen sprongen in mijn ogen, ik was nog nooit zo bang geweest. Ik weet niet precies met hoeveel ze waren, het kunnen er 3 of 5 geweest zijn, maar 1 ding werd al snel duidelijk, het waren mannen. De zak bleef over mijn hoofd maar de rest werd van me afgescheurd tot ik alleen mijn sokken nog had, God wat was ik in paniek, probeerde me los te vechten maar dat lukte niet en kreeg een paar harde klappen omdat ik stil moest zijn, wat natuurlijk niet lukte en ik kon niet stoppen met huilen want wat schaamde ik me zonder kleren, maar  ik kon niets zien, maar wat er toen gebeurde zal ik mijn hele leven niet vergeten, en ben het idd ook nooit vergeten. Ik zal jullie de exacte details besparen want dat voegt nl niets toe en ik kan dat niet schrijven, sorry

Ik werd geslagen, verloor mijn maagdelijkheid, werd met takken overal geslagen en meer door dat stel sadisten, een ander woord is er niet voor zulk soort mensen. Ik werd toen het helemaal donker was op de weg gegooid en er werd gezegd dat ik tot 100 moest tellen en dan het ding van mijn hoofd mocht halen...... ik was vergeten hoe ik moest tellen, ik was alles vergeten en bestond alleen uit pijn, zoveel pijn dat is niet te beschrijven. Ik probeerde om hulp te roepen maar mijn stem deed het niet meer en weer raakte ik in paniek....denk na schreeuwde ik in mezelf, denk na....... er wonen hier ergens mensen maar waar ook al weer Denk Na, Denk Na..... welke kant moet ik op...oh God dan ziet iedereen dat ik niets meer aanheb...... Denk Na Denk Na Help me dan toch want ik kan het niet, zie nu eens hoe waardeloos ik ben, zie nu................OH          HELP er komt iemand aan zouden ze terugkomen, NEEEEEEEEEE moet weg verstoppen, maar ben zo bang zo bang, er komen mensen na me toelopen, meer dan 1 en ik begon weer te jammeren want niet nog meer, maak me dan maar dood en toen werd alles zwart.

Ik werd wakker van de pijn en ik lag vastgebonden dus de paniek sloeg volledig toe en zo werd weer alles zwart om me heen, werd wakker doordat ik nu blijkbaar in een auto lag en er praatte iemand tegen me, ik moest niet bang zijn want ze zouden me helpen, maar de paniek was groter dan die stem, maar ik kon niet loskomen, want lag vastgebonden......WAT had ik gedaan om dit te verdienen, Waarom, Wie, Wat Oh wat schaam ik me......... Het volgende dat ik zie dat herken ik, het plafond met lampen van het ziekenhuis... hoe kom ik hier, oh nee iedereen kan me zien HELP ME DAN.........geef nog maar meer    moeilijk woord maar weer werd alles donker om me heen.....

Later hoorde ik dit allemaal en ik was gevonden door een echtpaar dat de honden uitliet, die mevrouw is bij me gebleven en haar man ging de politie en ambulance bellen, want het was wel duidelijk dat er iets verschrikkelijks met mij gebeurd was.     De vrouw kon nog wel tegen me praten, maar zodra ik een mannenstem hoorde dan raakte ik in paniek. De politie en ambulance waren er vrij snel, zeiden ze later, maar ik was niet te houden toen ze me wilden helpen, dus hebben ze me valium en morfine voor de pijn gegeven en dat was dus het zwarte gat waarin ik verdween. Ik ben diezelfde avond nog geopereerd wat meerdere uren heeft geduurd en waar meerder specialisten bij nodig waren want ik was overal kapot, ook mijn gezicht daar een oogkas gebroken en mijn neus bleek ook gebroken te zijn en dan nog de schade die er aan de rest van mijn lichaam was aangericht. Gelukkig hadden ze de morfinepomp goed open staan want de pijn was Te verschrikkelijk en dan lag ik nog wel op een soort van waterbed zodat er geen druk op mijn lichaam kwam. Toen het weer licht werd hoorde ik mijn moeder buiten de kamer praten, en weet nog dat ik bij mezelf dacht, nu breekt de hel nog verder open, en dat was ook wat er gebeurde want mijn vader was er nog niet, die had toevallig een Europese rit maar was onderweg naar huis, dat had de verpleegster mij verteld en mijn moeder zou in de ochtend weer terugkomen, en niet onbelangrijk, mannen mochten niet bij mij op de kamer komen!!!

Mijn moeder kwam binnen maar ik deed alsof ik sliep want was bang voor haar reactie, ik was eigenlijk bang voor alles het donker van de vergetelheid was me niet lang gegund want ze trok me aan mijn arm en de eerste woorden die ik van mijn moeder te horen kreeg waren: Weet je wel wat je MIJ hebt aangedaan............

P.S. Ik ben hier bijna de hele dag mee bezig geweest en het was verschrikkelijk moeilijk om te schrijven zonder al te veel in detail te treden en ik hoop dat jullie dat begrijpen. Nu ben ik leeg, op en in tranen, dus zal wellicht later op jullie comments reageren, en weet dat jullie lieverds me dat vast niet kwalijk zullen nemen. Na deze gebeurtenis is niets ooit meer hetzelfde geweest...... Dank jullie alvast voor het lezen xxx

Tags: #Mom life

👋🏼  Heb je een vraag of een suggestie? Werkt er iets niet? Laat het ons weten!
Login bij Mamaplaats
Login

Nog geen account bij Mamaplaats?
Registreren
profiel aanmaken

Ik heb al een account.
Ja, dat wil ik

Nee, dank je