{{ message.message }}
{{ button.text }}

Chronisch ziek zijn..

Op deze site kan ik geen blog vinden over moeders die ziek of chronisch ziek zijn. Zelf heb ik de ziekte MS vanaf 2008.

Afbeelding blog 'Chronisch ziek zijn..'
Hallo mama’s (en papa’s), Op deze site kan ik geen blog vinden over moeders die ziek of chronisch ziek zijn. Zelf heb ik de ziekte MS vanaf 2008. Ik was toen 23 jaar, inmiddels ben ik 28. Vorig jaar hebben wij ook bewust gekozen voor gezinsuitbreiding. Stel je eens voor als ik het over plus minus twee jaar niet (meer) zou kunnen!?!? En de kinderwens was groot. We hebben alles besproken en gingen er honderd procent voor. Vorig jaar ben ik zwanger geworden. Mensen met MS voelen zich tijdens de zwangerschap perfect, zeggen ze, en ja dat is waar! Ik voelde me ook op en top en had een fijne zwangerschap. Met 28 weekjes kreeg ik er helaas wel zwangersschapsdiabetes bij. Ik moest letten op mijn eten en insuline spuiten. Met 38 week ingeleid ivm de diabetes en de MS. Maandagochtend zijn mijn vliezen doorgeprikt en al gauw kwamen de weeën. Die waren tegen enen niet meer te houden en had veel pijn. Ik wilde niet “zeuren” aangezien er zoveel vrouwen zijn die een kind op de wereld gebracht hebben. Maar ik kreeg meer pijn en verloor bijna mijn bewustzijn. Gelijk naar OK en ruggenprik gekregen. Dit was een verademing! De middag ging vrij snel en ik vernam de weeeën niet tot nauwelijks. Tegen half vijf kwam de gyneacoloog en had ik vijf centimeter maar ze voelde een handje. Ik maakte er zelfs grapjes over dat de baby alvast wilde kennis maken! Ook de volgende gyneacoloog voelde en constateerde hetzelfde. Ondertussen zou de verloskamer gereed worden gemaakt maar de gyneacoloog zei doordat het handje boven op de hoofd van de baby lag, het een keizerssnede werd! Wat een domper op dat moment! Ok, omschakelen en gelijk naar de OK. Nog infuusje daar, prikje daar, ruggenprik erin en het kon beginnen! Nog geen tien minuutjes later werd onze dochter geboren, terwijl ik stellig van overtuigd was dat het een jongen zou worden, haha. Maar Lisa was zeker meer dan welkom! Ik was zo verliefd op dit meiske! Wel moest ik nog drie dagen in het ziekenhuis blijven en donderdags mocht ik naar huis. Toen begon de herstel periode. Omdat ik MS heb duurt het herstel bij mij gewoon ietsjes langer. Dus goed rusten en luisteren naar mensen om je heen (ik kan slecht luisteren naar mezelf, hihih). Nadat mijn vriend weer aan het werk ging, kon ik het alleen oppakken. Het ging hartstikke goed! Ik was zooooo blij! Toch kreeg ik wel hulp van liefdevolle mensen om mij heen hoor. Ongeveer in oktober begon ik mij minder te voelen en was ik zo moe dat ik niet eens meer uit bed kon komen. Het was dat onze dochter voeding nodig had maar anders lag ik er de hele dag. Ik voelde me waardeloos! Ik wilde voor mijn dochter een goede moeder zijn, toch voelde dat niet zo.. Ik kon niet genieten en voelde me eenzaam, etc. Ik was beland in een depressie… (dit was al langer dan na de zwangerschap hoor, het was gewoon alles bij elkaar). Ik kreeg hier medicatie voor en het zou beter moeten gaan. Toch stap verder gezet om er over te praten. De moeheid bleef en ook mijn lichamelijke klachten namen toe… Hoe rot kan je je voelen wanneer je niet eens je eigen dochter kan verzorgen! Begin november een shub (aanval van MS) gehad. Dit was ook gezegd dat het vijftig procent was dat er een aanval kwam. Dit komt omdat ik geen medicatie heb gehad tijdens en voor de zwangerschap en de hormonen in mijn lichaam afnemen. Toch had ik er rekening mee gehouden maar viel weer zwaar tegen. Drie keer naar het ziekenhuis voor een methylprednisolon kuur. In deze dagen paste oma op de kleine en kon ik met mijn vriend rustig naar het ziekenhuis. Na de kuur heb ik veel tijd nodig om bij te komen. Mijn vriend had zorgverlof en kon de eerste week onze dochter verzorgen. Hierna moest ik het zelf proberen en kreeg weer veel hulp van liefdevolle mensen. Ik voelde me toen zo frustrerend! Zelf kon ik mijn dochter niet van boven halen, niet oppakken of even lekker in bad stoppen omdat ik de energie en kracht er niet voor had! Dan voel je je echt heel erg min! Intussen ben ik nog herstellende en krabbel ik weer op. Er zijn dagen waarop ik mezelf uit bed moet heisen en niets kan, alleen heel erg moe zijn. Vorige week wel bloed geprikt om te kijken of de moeheid niet ergens anders weg kan komen maar dat is dus nu uitgesloten en hoort gewoon bij mijn ziekte. Waarschijnlijk heb ik dit gekregen van de zwangerschap wnat dat is een aanslag op de lichaam. Ik had het er graag voor over want onze dochter nemen ze mij niet meer af. Toch ben ik heel erg benieuwd naar reacties en mensen die ook in hetzelfde schuitje zitten. Hoe lossen jullie het op wanneer het lichaam even niet wil!?!?
👋🏼  Heb je een vraag of een suggestie? Werkt er iets niet? Laat het ons weten!
Login bij Mamaplaats
Login

Nog geen account bij Mamaplaats?
Registreren
profiel aanmaken

Ik heb al een account.
Ja, dat wil ik

Nee, dank je