{{ message.message }}
{{ button.text }}

Buitenbaarmoederlijke zwangerschap.

​Er klopt iets niet, ik ga een test halen. Tot mijn verbazing was het gelijk raak, de test hoefde niet na te denken.... IK WAS ZWANGER!!!

Net nadat ik was getrouwd in juni 2016 hadden wij snel besloten om te gaan voor een 2e kind.

Na 2 maanden proberen zeiden kinderen tegen mij (ik werk op een school) "juf ben je soms zwanger". Ik dacht jeetje ben ik zo dik geworden dan want zover ik weet niet. Mijn eigen dochter zei ook vaak tegen mij "mama jij hebt baby in je buik he" ik dacht altijd dat ze dat zei omdat mijn zus zwanger was en dat dat voor haar dan logisch was dat mama dan ook een baby in haar buik had.

Ik was die maand gewoon ongesteld geworden dus het klopte niet (achteraf wel want als ik terug denk was mijn maandelijkse periode niet hetzelfde als altijd).

Daarna kwam het: op een dag had ik hele erge buikpijn, ik kon niet lopen niks, alles deed pijn. Helse steken in mijn onderbuik.
Volgende dag was alles weer goed en had ik geen buikpijn meer maar kreeg in eens oud bloedverlies, veel eerder dan het had moeten komen dacht ik nog.
Een paar dagen gingen voorbij tot ik in eens dacht hier klopt iets niet, ik ga een zwangerschapstest kopen. 'S avonds toen ik alleen was die test gedaan (met de gedachte er zal toch op komen te staan niet zwanger). Tot mijn verbazing was het gelijk raak, de test hoefde niet na te denken.... IK WAS ZWANGER!!!

Blijdschap wat was ik blij dat ik zwanger was, met mijn hand voor mijn mond lachend omdat ik gewoon zwanger was. Maar toen kwam de realiteit. Nee dit kan niet. Ik heb oud bloedverlies dus wat klopt hier niet. 

Het duurde lang voordat manlief thuis kwam..... Maar toen kwam hij en ik vertelde het... Hij was blij, heel blij... en ik.. ik moest huilen, heel hard huilen. Ik zei tegen hem: " Ik denk dat het niet goed is vanwege mijn bruin bloedverlies". Het was niet veel maar toch al een paar dagen achter elkaar. Hij zei tegen mij: "Schat het is een kans van 50% dat het goed is en 50% dat het fout is.

De volgende dag belde ik mijn verloskundige en vertelde het verhaal, zij vond het ook raar omdat mijn menstruatie zo dicht op elkaar zat dat het raar was. Of er klopte iets niet of ik was al langer dan 4 weken zwanger omdat de test gelijk en heel duidelijk aangaf dat ik zwanger was. Ik mocht gelijk in de middag komen. 

Toen ik in de middag kwam was ik bang, heel erg bang. Ergens was er een sprankje hoop dat ik dan maar langer was dan die 4 weken. De echo kwam, ik zag iets, dacht ik. Maar helaas helemaal niks te zien. Ik voelde verdriet, ik hoopte zo erg dat ik gewoon zwanger was van een mooie 2e wonder, maar dat mocht helaas nog niet zo zijn. Ik had geen tekenen van een zwangerschap. Ik heb die middag en avond veel gehuild, en mijn lieve man heeft mij vooral veel getroost en lieve woorden bijgebracht. Dan denk ik altijd, wat moet ik toch zonder jou!!!!

Het weekend ging voorbij en het was maandag, ik bel mijn huisarts even want al 1 week oud bloedverlies hebben en geen ongesteldheid is niet goed. Ik mocht dezelfde middag gelijk komen.
Alles uitgelegd en zij wilde toch nog voor de zekerheid bloed prikken want zij zei: "ik denk echt dat je zwanger bent, alle symptomen kloppen". Bloed geprikt en wachten op uitslag. Ik dacht nog bij mezelf nou daar komt niks uit, die zwangerschapstest is gewoon verkeerd geweest en klopte niet. De verloskundige had mij alles zo duidelijk uitgelegd en laten zien dat het gewoon niet kon.

Het was woensdag en ik was aan het werk. Ik dacht ik bel na werktijd even om te kijken wat er is. Tijdens mijn werk werd ik gebeld door de huisarts met het bericht: "Nou, je bent echt hartstikke zwanger!! Je HCG is 665, dat staat gelijk aan 5,5 week zwangerschap. Ik was helemaal overrompeld, hoe kan dit nou? Wat is dit nu... Weer in die onzekerheid. Ik moest van de huisarts weer mijn verloskundige bellen, was er weer niks te zien moest ik dus echt naar het ziekenhuis, naar de gynaecoloog.

Dezelfde middag weer mijn verloskundige gebeld en verteld wat mijn huisarts zei. Ik moest weer dezelfde middag langs komen om toch nog een keer te kijken.

Daar zat ik dan weer, weer bij de verloskundige. Met mijn gedachte, zal ze misschien iets gemist hebben? Of zal er toch iets niet kloppen.
Weer een echo en je raad het al... weer niks te zien. Dan moet je toch echt even naar de gynaecoloog zei de verloskundige.

De volgende dag mocht ik naar de gynaecoloog, ik had in die dagen best veel buikpijn gekregen. Daar alles verteld en een echo. Ook daar konden ze niks zien ( ik werd langzaamaan gek, echt gek. Ik kon niet meer tegen die onzekerheid ik wilde nou gewoon weten wat er aan de hand was) Ze zei dat het erop leek dat het een zwangerschap was op een plek die je niet kan vinden. Dat kan je dan wel met een operatie vinden en dan verwijderen. Mijn hcg was gewoon te hoog en daar klopte iets niet aan. Een operatie zag ik zelf niet zo zitten gelijk, ik dacht misschien gaat het wel gewoon natuurlijk weg. Ik moest zaterdag weer terug komen, als ik in de tussentijd erg pijn had moest ik met het spoednummer bellen van de gynaecoloog.

Toen was het zaterdag, ik moest nuchter komen want de kans dat ze me toch gingen opereren was groot. Ik was moe, op en had veel pijn. Weer een echo, weer niks te zien. Wat kan je je als mens dan toch ellendig voelen. Ik was duizelig, en mocht daar op een bed gaan liggen (na aandringen van manlief en mijn moeder). Weer bloedprikken en maar wachten. Mijn hcg was toch nog erg hoog. Ik moest dinsdag maar weer terug komen.

OP dinsdag had ik een niet zo'n fijne gynaecoloog, die was snel klaar met mij. Ik weet niet soms voel je je gewoon niet fijn bij iemand. Donderdag mocht ik terug komen.

Ik had onderhand een strippenkaart in het ziekenhuis. Was nog nooit zo vaak in het ziekenhuis geweest.

Op donderdag had ik mijn eigen gynaecoloog weer, mijn hcg was wel iets gezakt maar nog niet goed genoeg ik zat nu op 467. Op de echo was nog steeds niks te zien maar het was wel duidelijk dat ik een buitenbaarmoederlijke zwangerschap had, alleen de vraag waar het zat was er nog. Omdat mijn pijn minder was geworden mocht ik het ziekenhuis bezoek 1 week uitstellen.

De week erna moest ik weer komen, ergens had ik al vrede gekregen met het feit dat het fout was. Dat het niet zo had mogen zijn. Maar waarom duurt het zolang.
Mijn hcg zat nu op 335, weer niet goed gezakt, maar wel gezakt. Ik zag dit zelf wel als iets positiefs. Er werd mij een spuit voorgesteld, dit is een soort chemo spuit die celdodend werkt om zo de "resten" sneller weg te laten gaan uit mijn lichaam.
Bij het woord chemo schrok ik al, wat een raar en eng woord is dat dan. Het hield ook in dat ik dan sowieso 3 maanden niet zwanger mocht worden daarna.
Weer besloot ik, omdat het lichamelijk goed ging met mij, om het niet te doen. Ik zei tegen de gynaecoloog dat als ze me dit  3 dagen eerder had gevraagd ik had gezegd "doe maar, ik ben er klaar mee". Mijn gynaecoloog zei ook dat ze liever had dat het op de natuurlijke manier ging omdat dat gewoon beter voor je is. Ik mocht volgende week terug komen.

Met mijn man besproken en alles bekeken wat nou het beste was om te doen. In het weekend weer veel pijn gehad en zei toen ook tegen mijn man, ik ben er nu echt heel erg klaar mee en ga die spuit nemen wat vind jij daarvan? Hij vond het allemaal prima, hij zei tegen mij dat als ik het wilde ik het moest doen. Ik was degene die pijn had. (Hij ook duidelijk omdat hij zag dat ik pijn had. Dit heeft hij mij ook later verteld)

Ik mocht weer komen, ik zei tegen mijzelf:"als het hormoon boven de 200 zit neem ik een spuit". 
Ik zat daar en ze zei tegen mij: "het gaat echt de goede kant op, je zit nu op 133". Wauw zei ik, dat is goed toch. Dat was het zeker. Mijn buik zag er nog steeds goed uit en ik was op de goede weg.

Vorige week weer terug komen. Mijn hcg zit nu op 33!! Wauw hier word ik helemaal blij van! Ik was ook gaan vloeien, dit mocht ik niet zien als mijn periode maar als de laatste beetjes die uit mijn lichaam gaan. 
Ik hoef niet meer terug te komen, ik moet wel bloed prikken nog maar krijg nu telefonisch de uitslag. Dit is pas volgende week.

Ik was die week ook langzaam weer gaan werken na 3 1/2 week thuis zitten. Ik kon niet werken, was snel moe, snel overprikkeld en kon niet veel. Ik kon nog geen hele dagen werken. Mijn huid zat onder de puisten  door de hormonen wat ik nog nooit eerder had gehad.

Ik voel mij goed, ik voel dat het hormoon er eigenlijk gewoon niet meer is. Wat is dit een fijn gevoel dat ik mijzelf op dit moment weer terug vind. Ik, die er 4 weken niet is geweest. Alsof er een hele andere vrouw in mijn lichaam heeft gezeten. Wat een heerlijk gevoel om mijzelf weer te hebben. Ik ben benieuwd wat ze volgende week gaan zeggen, ik hoop dat ze zeggen dat het nu klaar is en dat ik me weer pas hoef te melden als ik weer zwanger ben. Dit omdat ze dan gaan kijken of je zwangerschap wel op de goede plek zit.

Soms dwaalt het nog wel door mijn hoofd dat ik dan nu al over de 3 maanden zwangerschap zat en ik een gezond kindje zou dragen. Maar daar moet ik eigenlijk niet te veel bij stil staan.

Ik kon hier niet goed over praten en merk dat het schrijven hiervan veel fijner is. Het is iets moeilijks en ik kom er zeker overheen, misschien nu nog niet helemaal maar het komt wel!!

Ik hoop dat andere mensen hier ook wat aan hebben! 

Veel liefs (L)

Tags

Login bij Mamaplaats
Login

Nog geen account bij Mamaplaats?
Registreren
Login

Account aanmaken