{{ message.message }}
{{ button.text }}

Build your own coffin

​#11MAMA. Het leven is gek. Alle vragen zijn inmiddels beantwoord. Alle keuzes gemaakt. De consequenties geaccepteerd.

Afbeelding blog 'Build your own coffin'

Voordat ik wist dat mama niet lang meer te leven had was onze relatie goed. Gewoon goed en fijn. Dat is in mijn lange, heftige pubertijd héél anders geweest. Er was altijd drama, altijd gezeik en gezeur. Zware, negatieve energie in huis. 

Ik was daarom ook blij dat ik op mijn 18e uit huis kon en op kamers ging met mijn vriendje. Dit ging een paar maanden perfect! En daarna niet meer zo perfect.. Ik vond een prachtige eigen kamer. Met een hoog balken plafond, een apparte nis voor een twee persoons bed, hoge ramen én een echte houte vloer! De keuken en badkamer moest ik delen maar die waren beide ook zó prachtig! Zwart witte tegels in de keuken en een bad in de badkamer. Ik was verkocht! Een van mijn beste vrienden hielp me met verven, meubels in elkaar zetten en inrichten. Ik wist dat hij dat deed omdat hij verlieft op me was. Ik was heel dankbaar voor alles wat hij voor me deed. Hij was een geweldige vriend maar ik was nog niet klaar voor een nieuwe relatie en was daar ook eerlijk in. Onder tussen bleef hij wel slapen. Rookte we samen onze ontbijt sigaret in bed met een kopje koffie, om 13:00 uur s'middags. Keken we tot diep in de nacht samen de engste horror films. Af en toe werden er zelfs drie-gangen menu's voor elkaar gekookt! Een paar maanden later, na de geweldigste vakantie met mijn moeder en kleine broertje, werd er van mijn kant de eerste 'Ik hou ook van jou' gezegt. Er werd ook even kort gepraat over 'Euhm, wil je kinderen?' 'Ja! Euhm, nu?!' 'OKE!!' Drie maanden later was ik zwanger en de rest is history! Ik weet nog dat ik het mijn mama vertelde, dat ze oma werd. We waren net naar het oude jaars concert van Van Dikhout geweest, soord van traditie. Ik zei: 'Mam, je word oma!' 'Echt?! Euhm, vind je dat leuk?' 'Ja, natuurlijk, mam!' 'Oke!! Dan vind ik het ook leuk!!' Ze knuffelde me plat en we rookte samen een (van mijn laatste) peuk. 

Ik vroeg mijn moeder vaak, soms dagelijks om advies. Dan stuurde we elkaar berichtjes of ze kwam gezellig koffie drinken. Mama had zelf ook net een nieuwe vriend. Ik merkte al snel een positieve verandering in mama, ze was relaxed. Gewoon echt chill. Maakte zich niet meer zo'n zorge om kleine dingetjes. Die positieve energie haalde ze vooral uit die nieuwe vriend, Szandor. Ik had mama nog nooit zo meegemaakt maar het was geweldig! Is geweldig. Alles is geweldig. 

Het contact met mama nam ik voor lief, vond ik fijn, en ik stond er totaal nooit bij stil dat dit er ooit niet meer zou kunnen zijn. Waarom zou ik ook? Nu is dat veranderd. Ik koester elke seconde, probeer elk gesprek zo goed mogelijk te onthouden, herinner me de plekken waar we afspreken, wat we doen, wat voor een weer het was. Ik heb een Polaroid camera gekocht, geinspireerd op deze levens wijze. Eén foto, voor een moment met mama. Speciaal en om voor altijd te herinneren. Eén foto zegt meer dan duizend worden. 

***

Sally: Loes, mama's kist is bijna klaar. Do you wanna help? Maybe do a little bid of painting? 

Ik wrijf de slaap uit mijn ogen terwijl ik dit berichtje lees. De gruwelijkheid van dit bericht komt niet helemaal binnen. Mijn emoties staan al een tijdje uit en ik heb een klein muurtje om me heen gebouwd. Ik moet sterk zijn. Ik moet het Memory boek maken voor mama. Ik moet er zijn voor mijn broertjes. Even geen gejank, Loes. Die kist moet af. Verstand op nul en gaan. 

Ik ben als eerste bij de gym, het vrijwilligers werk van mijn moeder, waar vrienden en collega's van haar haar kist aan het maken zijn. Bij het groeten van iedereen zie ik medelijden in hun ogen. Ik merk dat iedereen hun woorden zurgvuldig kiest. Iedereen omhelst me. Ik ontmoet Sally in The Woodshop van de gym en daar staat het geraamte van de kist. Alles in mijn lichaam wat huilen veroorzaakt schakkelt zich uit. Ik kan dit alleen als ik niet bewust stil sta bij wat ik aan het doen ben. 'Als je niks wil doen is het ook goed, he?' zegt Sally. Ik knik. 'Ik wil wel verven.' Mijn broertjes zijn inmiddels ook geariveerd. Ze helpen Sally met het zagen van de stukjes natuur hout die op het geraamte van de kist komen. Ze helpen de stukjes te meten én te monteren op de kist. Het enige wat ik voel is trots. Trots op hun. Ik verf de bovenste rand van de kist in alle kleuren van de regenboog. Blij, zo wil mama het vast hebben. Lekker hippie. Ook schilder ik een lieveheersbeestje, een bijtje en wat bloemetjes. Mama vind het vast mooi. 

Als we de gym verlaten is de klus bijna geklaard. Het was een vreemde ochtend. Eentje die ik wil vergeten maar nooit zal vergeten. Het was speciaal en raar. Een gevoel van "Wat heb ik net in gods naam gedaan?!" bekruipt me, maar ik ben ook trots op mezelf. 

Mama gaf een tijdje geleden een prachtig intervieuw over zichzelf aan onze lokale krant. Deze vind je hier. Zelf vind ik het altijd gek dat mensen foto's maken van doodskisten, zelf heb ik dat dus ook niet gedaan. Maar mocht je nieuwsgierig zijn naar het eindresultaat, staat er bij het artiekel ook een foto. 

*Mamaplaats faciliteert een open en voor iedereen toegankelijk social platform. Zij is niet verantwoordelijk voor inhoud en authenticiteit van posts. Algemene voorwaarden.

Tags:

Login bij Mamaplaats
Login

Nog geen account bij Mamaplaats?
Registreren
profiel aanmaken

Ik heb al een account.
Ja, dat wil ik

Nee, dank je