{{ message.message }}
{{ button.text }}

Bootcamp, ik pis in mijn broek!

Na jarenlang met mijn billen op de bank te hebben gezeten in plaats van te gaan sporten, was het gisteren eindelijk zo ver: Bootcamp!

Afbeelding blog 'Bootcamp, ik pis in mijn broek!' Achtergrond blur afbeelding

Al jaren heb ik niet gesport. Een aantal jaar geleden, vier jaar om precies te zijn, heb ik voor het laatst gesport. Mijn zusje zit al jaren bij een bootcamp club en ik wilde het ook `weleens proberen. Mijn doel is namelijk om van de zomer mee te doen met een obstacle run. Maar daar moet dus eerst voor getraind worden.

Al een week had ik er zin in, maar stiekem had ik ook wel mijn reserves. Hoe zou het zijn met mijn conditie? En wat zullen mijn spieren doen?  Maar het gevoel van opwinding overheerste, ik had er zin in!

Gisteren was het dan eindelijk zo ver. Zoals ik al zei heb ik jaren niets gedaan aan sport en zijn mijn sportkleren dus langzaamaan richting humana bak verdwenen. Ik had dus helemaal niets om aan te trekken. Collega's en familie boden spontaan een sportbroek aan om te lenen, achteraf ben ik zeer blij dat ik dit niet heb aangenomen. Ik snelde gisteren in mijn pauze even snel door de winkel om een hippe sportbroek aan te schaffen. Mocht ik na een les toch van gedachten veranderen dan heb ik in elk geval een sportbroek in de kast. Dan is de drempel om te gaan sporten de volgende keer al minder hoog. 

De les zou om 20:00 uur beginnen en ik zou rond half 8 pas thuis zijn, dus op het station haalde ik een verrassend lekkere salade bij de AH to go die ik onderweg naar huis kon opeten. Eenmaal thuis heb ik me snel omgekleed en nog even snel gekeken waar het ook alweer was. De locatie was bij een brug in een park, dus ik vond het wel even spannend of ik het zou kunnen vinden. Toen ik er bijna was zag ik al een hele grote groep mensen staan in hun sportoutfit. Ik werd vriendelijk begroet door de trainer en vrij snel gingen we van start. 

Eerst maar even squaten en daarna mochten we een rondje door het park. Ik merkte al direct dat ik niet een van de snelste was, maar mijn conditie viel me niet tegen. Maar na een aantal meters begon ik me bewust te worden van een ander deel van mijn lichaam. Mijn bekkenbodem om precies te zijn. 

Tijdens mijn zwangerschap heb ik veel last gehad van mijn bekkenbodem en SI gewrichten, in de volksmond ook wel bekken instabiliteit genoemd. Ik heb er fysiotherapie voor gevolgd en na rust en oefening ging het al veel beter en ik was weer ready to go voor mijn bevalling. Na mijn bevalling heb ik natuurlijk nog wel wat oefeningen gedaan, maar met een kleine baby en slapeloze nachten ben je blij als je je bed in mag. Dan ga je daarvoor echt niet nog eens oefeningen doen. Al snel kwam er dus de klad in en ik had nergens last van dus ik ging gewoon door. 

Tijdens het rennen voelde ik langzaam hoe ik helemaal geen controle had over die bekkenbodemspieren. Ik rende, ik kon het makkelijk aan, maar kort gezegd: Ik liep gewoon in mijn broek te plassen!

Daar sta je dan in je hippe sportbroek, nat tussen de dijen en nog een hele sportles te gaan. Gelukkig was de les buiten en droogt zo'n hippe sportbroek vrij snel, ik liet me niet kisten. Maar na een aantal oefeningen moesten we weer rennen, nu was het een groter rondje en we moesten er drie. Halverwege het eerste rondje voelde ik weer mijn bekkenbodem die zich lekker aan het ontspannen was. Bij elke druppel hield ik even in waardoor ik veel langzamer was dan dat ik kon. Er kwam iemand langs rennen die zei: "lang hè?" ik antwoordde bevestigend, maar niet omdat ik het zo zwaar vond maar omdat mijn blaas zich constant leegde en ik niet met een compleet natte broek mijn bootcamp les wilde vervolgen. 

Na mijn tweede rondje vroeg mijn trainer hoe het ging. Ik gaf in bedekte termen aan wat mijn probleem was. Ik denk dat ze iets te bedekt waren, want gelukkig heeft hij niet begrepen dat ik daar met een natte broek stond terwijl het niet regende. Maar ik gaf mezelf wat ruimte en sloeg de laatste ronde over. Vrij snel daarna was de les voorbij. Ik had het ondanks mijn onvoorziene mankement wel erg naar mijn zin gehad. Maar wat baalde ik dat ik niet alles had kunnen geven! 

Inmiddels is het the day after en voelen mijn spieren behoorlijk beurs, maar ik kan nog gewoon lopen. Dat zal morgen misschien anders zijn, maar tot nu toe voel ik me best een powervrouw dat ik toch maar mooi mijn eerst bootcamp les ben doorgekomen zonder al teveel moeite. Behalve die spieren daar beneden dan, die mogen ook wel een training gebruiken. Mijn man vroeg me na mijn beschamende coming out dan ook of ik wel door wilde gaan. Natuurlijk wil ik doorgaan, desnoods met een tena lady in mijn broek, maar door dit kleine probleempje, waar heel veel vrouwen last van hebben na de bevalling, ga ik me niet laten tegenhouden. Ik zal weer naar de bekkenbodemtherapeut moeten, dat wel. Maar ik heb er alle vertrouwen in dat mijn lichaam dit kleine mankementje wel kan herstellen. Tot die tijd sport ik lekker door. 

Ik heb in elk geval weer de bewustwording dat, zelfs twee jaar na de bevalling, mijn lichaam nog niet volledig hersteld is. En ik weet ook zeker dat ik niet de enige ben die hier last van heeft. Dus ondanks de schaamte die ik tijdens het sporten voelde, voel ik me totaal niet bezwaard om dit delen. Een zwangerschap en een bevalling zijn nu eenmaal zwaar voor je lichaam. Dus come out and be proud ladies! Of ben ik stiekem toch de enige?

*Mamaplaats faciliteert een open en voor iedereen toegankelijk social platform. Zij is niet verantwoordelijk voor inhoud en authenticiteit van posts. Algemene voorwaarden.

Tags:

Login bij Mamaplaats
Login

Nog geen account bij Mamaplaats?
Registreren
profiel aanmaken

Ik heb al een account.
Ja, dat wil ik

Nee, dank je