{{ message.message }}
{{ button.text }}
Tijd voor een blog. Niet zomaar hoor deze keer. En ook niet omdat ik weereens in gevecht was met de dweil ( misschien snap ik beter hoe hij werkt als ik hem vaker ter hand neem? ) of omdat Ashton besloot dat "STOMROT" het nieuwe woord van de week is. Of omdat mijn zeergewaardeerde vriend vraagt of een bepaalde broek in de kledingkast ligt ( en dat rustig als ik in de keuken sta ) en zelfs niet omdat Logan eindelijk lacht om die geweldig grappige moeder van d’r. Deze keer is het tijd voor een blog omdat er daadwerkelijk iemand om heeft gevraagd. ECHT WAAR, ECHT WAAR! Hoe het begon? Nou, zo: Vriendinnetje P stuurde mij een email met daarin een printscreen EN een enkele zin: "Dit lijkt me nou echt wat voor jou!" En ja hoor, Vriendinnetje P had helemaal gelijk, het is echt wat voor mij. Ik schrijf al vanaf het moment dat ik een pen in mn handen gedrukt kreeg en toen het toetsenbord zijn opmars maakte schakelde ik klakkeloos over. Na een veel te enthousiaste en gretige mail kreeg ik nog een reactie ook! IK. Vanity B uit Lelystad! Ik moest nog even afwachten maar werd niet direct afgewezen. Mijn knappe vriend die alles altijd wel best vindt was zelfs enthousiast! Vanmorgen moest ik mn nagels laten bijvullen en toen ik thuiskwam nam ik meteen weer een snoekduik naar computerlief.  JAAA! Na een paar dagen die jaren leken kreeg ik de verlossende mail: ik moest mijn gegevens doorsturen EN een blog schrijven. En DAARNA wordt de spreekwoordelijke knoop doorgehakt. Ik besloot niet meteen iets terug te sturen omdat ik niet wanhopig wou lijken. En hoe knap: ik reageerde pas na een uur of 2! Nu weten ze vast niet dat ik elk uur in de afgelopen dagen mijn mail even opende! Maar nu dus die blog... Wat moet ik schrijven? Waar begin ik? Die mensen kennen mij helemaal niet en ik wil ze niet afschrikken of ze juist het idee geven dat ik maar wat letters uit de muur trek. Ik bedoel, wat voor onderwerp kies je? Je wil natuurlijk niet middenin een verhaal springen en een hele blog over het weer ( met foto van een wolkje, zo mooi is het hier vandaag niet ) opsturen. Je wil opvallen, maar niet TE. Net als op je eerste werkdag zeg maar. Ze moeten je wel onthouden, maar niet omdat je rokje na het fietsen onder je jas bleef haken en je dus halfnaakt de kantine betrad. Wat maak ik me trouwens druk? Vriendinnetje P zegt dat ze mij wel MOETEN kiezen, dus dat is vast waar. Lieve Logan slaapt zoals baby's dat doen en Ashton plant ik pedagogisch onverantwoord voor de tv. Regel 1: Tijd voor een blog...

Vond je mijn blog interessant?

Vergeet me dan niet te volgen, dan mis je geen blogs meer van mij!

Mijn "Speedy Gonzales" bevalling

​Maliya Monteiro Tavares

Afbeelding blog 'Mijn "Speedy Gonzales" bevalling'

Jaaaa m'n vliezen zijn gebroken, ze komt eraan !!

Het is zondagnacht, 03:30 en tijdens het wakker worden voel ik dat ik naar het toilet moet. Ik draai me nog even om, maar voel na een mini beweging al dat het beter is als ik zo snel mogelijk naast het bed sta. “Had ik nou toch maar zo'n bedzeiltje op mn matras gelegd” gaat er nog even door me heen, maar gelukkig ben ik op tijd en sta ik naast het bed als mn vliezen breken. 
Heel enthousiast schreeuw ik tegen mn vriend Brunno “ Jaaaa mn vliezen zijn gebroken, ze komt eraan!” Volledig slaap dronken vraagt hij of het echt zo is, waarop ik nog sarcastisch zeg “nee ik heb in mn broek geplast haha”…. Ik geef aan dat ik een bakje nodig heb om te checken of het vruchtwater helder is, dus mn vriend haast zich naar beneden om een bakje te halen. Hij komt terug met een bak waar je een 4 persoons wok maaltijd in kan bewaren, dus ik kom niet meer bij van het lachen.. Gelukkig heeft ie ook een klein glaasje meegenomen. Alles oke, helder vruchtwater, dus ik loop voorzichtig naar het toilet naast onze slaapkamer. Brunno is op dat moment zo in de war, dat hij eerst zelf even naar het toilet gaat en mij op de gang laat wachten. Hij zegt dan ook “ haha Shar sorry, ik weet ook niet meer wat ik doe”. 
We besluiten alvast onze ouders te informeren dus we bellen heel enthousiast dat het is begonnen. 

Ik check mn vluchtkoffer, pak snel een douche omdat ik nog geen enkele wee voel en maak mezelf nog wat op. Ik heb namelijk in gedachten dat ik “mooi" wil bevallen, met een leuk make-upje op. Zogenaamd alles onder controle.

Maar dan…. De weeën! Rond 05:00 beginnen ze en komen al meteen om de 4 a 5 min. Nog goed te verdragen, maar we besluiten om 06uur de verloskundige te bellen en een uur later staat ze op de stoep. 1 a 2 cm ontsluiting pas, dus over 3 uur (10:00) komt ze terug. Gelukkig hebben we een" mindfull zwanger en bevalling cursus "gevolgd, dus we weten samen goed de weeën op te vangen. Het eerste uur hebben we muziek aanstaan en bij iedere wee ondersteunt Brunno mij door een koud washandje op mn hoofd en in mn nek te leggen. Echt super lief en fijn! Op een gegeven moment besluit Brunno om even wat te eten en maakt lekker een rijstewafel met kipfilet en het smerigste beleg ever : Sandwichspread. De geur maakt me al super misselijk, maar op het moment dat Brunno met zijn sandwichspread - kipfilet- rijstewafel- mond tegen me zegt "Goed zo Shar, "adem in en adem uit", hou ik het niet meer en moet ik tijdens een wee ook nog overgeven. Haha wat een gedoe….


Na 2 uur, (09:00) besluit ik onder de douche te gaan staan. Onder de douche verander ik steeds meer in een soort van exorcist die bijna de hele douche cabine eruit trekt. Zodra er een wee op komt zetten, voel ik ‘m ook onderin mn rug, maar de straal van de douche op mn onderrug geeft nog enige verlichting. Alsnog hou ik het bijna niet meer en na iedere 5 min vragen hoe laat het is, zeg ik tegen Brunno dat ik niet meer kan. De verloskundige moet NU, maar dan ook NU komen, want ik trek het voor geen meter meer. Gelukkig is ze onderweg en als ze de ontsluiting checkt, zit ik gewoon al op 7cm! 

De verloskundige vraagt of ik nog steeds wil bevallen in het ziekenhuis. Ik geef aan dat ik dit alsnog wil, omdat ik dan gewoon een veiliger gevoel heb. Stel dat er wat gebeurt, heb ik meteen alles om me heen. 

Maar dan…. De verloskundige belt naar het ziekenhuis, maar ze geven aan dat ze vol zitten. WTF?! 
Ondertussen rol ik half over de grond van de pijn en trek ik bijna de hele keuken eruit, maar na een kwartiertje gaan we dan toch naar t ziekenhuis. De rit duurde maar 10 min, maar iedere sec was te lang. We rijden de parkeerplaats op en ik krijg me toch een wee die eindigt in een soort van persdrang. Ik schreeuw “ OOOOH ze komt eraan, ik moet persen!!”. Met mn hand in mn kruis kom ik de auto uit. Brunno regelt een rolstoel en de verloskundige probeert mij rustig naar de ingang te begeleiden en geeft meerdere keren aan dat ik absoluut nog niet mag persen. Haha zou je toch gebeuren hey… beval je gewoon op de parkeerplaats...
Uiteindelijk zit ik dan in de rolstoel en half schreeuwend komen we de gang van de kraamafdeling binnen. Ik hou het op dat moment echt niet meer en als we op de kamer komen begrijp ik waarom… 10 cm ontsluiting, ik mag gelijk persen!
In mn ooghoek zie ik het bad nog staan waar ik graag gebruik van wilde maken, maar omg… we hadden hier helemaal geen tijd meer voor joh, want binnen 29 min, om 11.24 hadden we onze prachtige dochter Maliya in onze handen!


Vond je mijn blog interessant?

Vergeet me dan niet te volgen, dan mis je geen blogs meer van mij!

👋🏼  Heb je een vraag of een suggestie? Werkt er iets niet? Laat het ons weten!
Login bij Mamaplaats
Login

Nog geen account bij Mamaplaats?
Registreren
Login

Account aanmaken
Ja, dat wil ik

Nee, dank je