{{ message.message }}
{{ button.text }}

Blog 61: De KNO arts

Afgelopen maandag was het zover: de eerste afspraak bij de KNO arts met onze zoon (26 maanden).

Afbeelding blog 'Blog 61: De KNO arts'

Na het middagdutje van onze zoon gingen we op weg. Ik moest eerst nog even wat zaken regelen, voordat we naar de KNO arts konden. Zo moest ik langs onze apotheek voor een recent medicijnenoverzicht. Vervolgens moest ik in het ziekenhuis  'stickers' laten maken. Zo gezegd, zo gedaan. 

Daarna begon de ellende pas echt. Eenmaal keurig op tijd in het ziekenhuis op de juiste afdeling zag ik op de tv in de wachtkamer al dat de arts waarmee wij een afspraak hadden zo'n 10 minuten uitliep. Daar zit je dan, met een beweeglijke peuter die liever op dat moment ergens anders wilde zijn. De 10 minuten bleken echter onjuist, het werden er 30! 

Eenmaal in het kantoor van de KNO arts nam zij wel echt de tijd voor onze zoon. Ze sprak hem rechtstreeks aan, stelde mij een aantal vragen en gaf hem complimentjes. Onze zoon vond het allemaal reuze interessant en werkte ontzettend goed mee. Ik was zo trots! 

Na het vocht in zijn oren te hebben gemeten en zijn oren van binnen te hebben bekeken, waren zijn amandelen aan de beurt. Ze gaf hem zelf een spatel en onze zoon wist meteen wat de bedoeling was. Hij legde hem op zijn tong en zei 'Aaa'. Helaas was het niet de eerste keer dat dit van hem gevraagd werd. Ook voelde ze nog even aan zijn keeltje. 

Daarna kwam natuurlijk het 'slechte nieuws': onze zoon moet buisjes. Een operatie van 10 minuten onder volledige narcose. 
Gelukkig was er één meevaller: zijn neusamandelen mogen blijven zitten. In eerste instantie was er namelijk ook sprake van dat deze eruit moesten. 

Ik dacht dat het daarmee voor die dag wel gedaan zou zijn. De KNO arts dacht daar echter anders over. Ik werd meteen naar de poli 'opname plannen' gestuurd om een afspraak te maken voor de operatie. Dit zal woensdag 9 maart zijn, al best snel dus. 
Na het plannen van de afspraak mocht ik ook meteen even buurten bij de anesthesist (uitleg over de narcose) en de ziekenhuisapotheek (bevestigen van zijn medicijngebruik). Tot slot werd onze kleine man nog gewogen (14 kilo) en gemeten (89 cm). 

Toen mochten we naar huis! Ik vond dat we wel een ijsje hadden verdiend. Hij had zich zo ontzettend netjes gedragen. De hele middag had hij geen kik gegeven. En dat terwijl we al zo'n 2,5 uur in het ziekenhuis waren! Dus, hebben we samen een heerlijk ijsje gehaald in de kantine van het ziekenhuis.. En wat hebben we daar van genoten samen :)

Eenmaal weer thuis heb ik de informatiebrochures doorgelezen die ik had meegekregen. 
Eentje over de anesthesie
Eentje over een dagopname op de kinderafdeling
En eentje over het plaatsen van trommelvliesbuisjes. 

Tot mijn grote schrik vertelden alle brochures hetzelfde: zwangere vrouwen mogen niet mee naar de OK voor het inslapen. 
Dat was, na zo'n stressvolle dag, nou net de druppel voor deze hormonale, zwangere vrouw! Toen mijn man uiteindelijk thuis kwam van zijn werk, barstte ik spontaan in snikken uit: 'En nou mag ik ook al niet mee naar de OK'.. 

Gelukkig heeft mijn man vrij gekregen en gaat hij met hem mee naar de OK. Ik mag er wel weer bij in de uitslaapkamer. Ik had het heel graag anders gezien, maar het is zoals het is. 

Nu volop genieten van de voorjaarsvakantie, 9 maart staat immers sneller voor de deur dan mij lief is. Ik blijf het toch wel erg spannend vinden allemaal...

👋🏼  Heb je een vraag of een suggestie? Werkt er iets niet? Laat het ons weten!
Login bij Mamaplaats
Login

Nog geen account bij Mamaplaats?
Registreren
profiel aanmaken

Ik heb al een account.
Ja, dat wil ik

Nee, dank je