{{ message.message }}
{{ button.text }}

Wanneer de roze wolk niet komt

Afbeelding blog 'Wanneer de roze wolk niet komt' Achtergrond blur afbeelding

Wanneer de roze wolk niet komt

Wat had ik me de kraamtijd anders voorgesteld, genieten van ons gezin en lekker even de tijd hebben voor mijn meiden. Maar wat liep dit anders dan ik had kunnen voorzien.

De bevalling van Luna was snel en heftig , gelukkig kijk ik hier niet op terug als een traumatische ervaring. Onze kraamperiode was verre van fijn en dat vind ik wel enorm jammer. Luna huilde in het begin onwijs veel je hoorde gewoon aan der dat ze pijn had alleen konden we de vinger er niet op leggen.

Ik wist op een gegeven moment niet meer hoe ik haar moest troosten met als resultaat dat ik met haar mee stond te huilen naast der wiegje. Ik was op, gebroken van het weinige slapen en het vele huilen. Geen kreetje kon ik nog verdragen en als ik alleen thuis was met de meiden raakte ik eigenlijk in paniek omdat ik alleen was. Het gekke was dat ik niet alleen wilde zijn maar tegelijkertijd ook maar een select groepje mensen om mij heen kon verdragen. Dit was voor mij dan ook een gigantische alarmbel, aangezien ik gek ben op mensen om mij heen.

Mijn dieptepunt kwam op doordeweeksedag in de ochtend mijn man maakte zich klaar voor zijn werk en ik zat aan tafel en besefte dat hij weg ging. Ik raakte compleet in paniek, ga niet weg dacht ik alleen maar, laat me niet alleen.
Nog niet eerder had ik zo'n totale paniek ervaren en ik besefte me dat het niet goed was. Ik had voor vrijdag al een afspraak staan bij de huisarts maar besefte dat dit niet kon wachten, ik had hulp nodig en snel. Ik belde oma om te vragen of ze me wilde helpen die dag zodat ik ging proberen om mijn afspraak te vervroegen. Ondertussen belde ik mijn beste vriendin om te vragen of ze op die meiden wilden passen als ik naar de dokter ging.

Luna was ondertussen nog steeds aan het huilen en ik wist niet meer wat ik moest. Ik stond in haar kamertje met haar in me armen te wiegen en ik huilde en huilde. Ik voelde de tranen over me gezicht stromen en voelde me zo alleen en hulpeloos. Alsof ik niet wist wat ik met mijn kindje moest, het voelde alsof ik faalde omdat ik haar maar niet kon troosten. Bij mijn oudste leek het alsof alles vanuit mijn gevoel lukte maar nu leek het alsof dat gevoel uitstond. Ik voelde niet meer aan of ze nou wilde eten, of slaap had of gewoon humeurig ik kon haar niet meer lezen of begrijpen.

Een vriend van mij reed mee naar de huisarts en ging mee naar het gesprek. Van praten kwam het eigenlijk niet ik kon enkel nog huilen, van de vermoeidheid en van de tranen kon ik amper me ogen open houden. De huisarts vroeg of ik medicatie wilde om weer rustig te worden maar ik wilde hier zelf weer bovenop komen.  Ik voelde me afgevlakt maar nog niet verzopen in deze situatie. Wel kreeg ik van de huisarts een verwijzing naar de psychiater in het ziekenhuis die zou dan bepalen of ik medicatie nodig had. Die zelfde avond namen mijn vrienden Luna mee om daar te slapen zodat wij even op adem konden komen en vooral even te slapen.

Hier kon ik door een spoedverwijzing gelukkig snel terrecht, aangezien de wachttijden voor psychologen en psychiaters tegenwoordig mega lang zijn. Ik had hier een onwijs goed gesprek en de vrouwelijk psychiater had zelf ervaring met een kindje die enorm veel huilde waardoor ze zich goed kon verplaatsen.  Zij besloot dat ik onder behandeling zou komen bij een psychiatrische verpleegkundige voor enkele vervolggesprekken. Hier ben ik nu een keer geweest en het lucht op om te praten met een omstander. 

Ik heb me in de afgelopen periode beseft dat je somber of verdrietig voelen in je kraamperiode niets is om je voor te schamen. En dat het heel veel vrouwen overkomt! Veel vaker dan we denken.  En ik realiseerde me dat we altijd maar een roze wolk zouden moeten ervaren na de bevalling helaas is die voor een ander misschien grijs of zelfs zwart. Het is geen zwakte om hulp te vragen of te aanvaarden en ik besef me dat het oke is als ik het soms even niet in mijn ' eentje ' kan. Dat ik best meer hulp mag vragen en dat ik me soms ook slecht mag voelen. Het toe laten van hulp en die gevoelens waren uiteindelijk een bevrijding! De ene dag is goed en de andere dag is slecht en dit zal nog even zo zijn maar uiteindelijk is er weer licht aan het einde van de tunnel. En zal ik kunnen genieten van de kleine kreetjes en glimlachjes van Luna zoals ik ook heb genoten van Madelynn.

Wat ben ik trots op mijn gezin en op de mensen die naast mij stonden en op wie ik kon leunen toen ik zelf even de vreugde niet zag.

Schaam je niet als je je somber voelt en vraag hulp ook al is die drempel zo enorm hoog. Het ouderschap is soms zwaar en soms niet
leuk maar ook is het geweldig en prachtig. Sta je zelf toe om al die kanten te voelen en je leert weer genieten.

MAAK DEPRESSIE BESPREEKBAAR

*Mamaplaats faciliteert een open en voor iedereen toegankelijk social platform. Zij is niet verantwoordelijk voor inhoud en authenticiteit van posts. Algemene voorwaarden.

Login bij Mamaplaats
Login

Nog geen account bij Mamaplaats?
Registreren
profiel aanmaken

Ik heb al een account.
Ja, dat wil ik

Nee, dank je