{{ message.message }}
{{ button.text }}

Van zwanger tot mama. Mijn (h)eerlijk verhaal.

Afbeelding blog 'Van zwanger tot mama. Mijn (h)eerlijk verhaal.' Achtergrond blur afbeelding

Florien, 27 jaar mama van Estée 1 jaar. Dit ben ik. Bijna 5 jaar samen met mijn vriend en papa van onze dochter. 

Ons verhaal start ergens in november ‘18. Beide willen we heel graag een kindje en besliste samen om ervoor te gaan.  4 maart 2019, positieve zwangerschapstest. Beide super gelukkig maar ook veel angst, want wat nu? Ik geloof dat heel veel ouders met de zelfde gevoelens zitten, daarom schrijf ik graag ons verhaal neer in de hoop andere ouders een hart onder de riem te kunnen steken of misschien een lichtpuntje te kunnen zijn. Niet teveel koetjes en kalfjes. Gewoon de (h)eerlijke waarheid.

Bon waar waren we gebleven. Zwanger en nu? Doktersbezoek en zwangerschapsboekje. Jup dit is echt. Nog enkele weken de zwangerschap verzwijgen voor familie en vrienden dat kunnen we. Ofja dat dachten we toch. Op 5 weken zwangerschap moest ik enkele collega’s inlichten. Als spoedverpleegkundige een oproep met de 112 naar agressieve patiënt, collega 1 inlichten. Enkele dagen later ‘s avonds laat hulp bieden bij patiënt op radiologie, collega 2 en 3 inlichten... Dit ging niet zoals gepland dus. En nu? In spoedtempo naar de ouders om het goede nieuws te vertellen. Allen dolgelukkig met hun eerste kleinkind. 

De opvolgende maanden verliep alles vlot. Kindje deed het goed. Mama iets minder, weken iedere dag misselijk, dat doet iets met eens mens. Nooit wil ik nog een kind, dat dacht ik. Blij dat deze periode helemaal vergeten is. Een 2de kind komt er zeker. Het geslacht bleef geheim en wij vonden al dat vissen van familie en vrienden heel erg leuk. 

Juni 2019 4,5/5 maand zwanger. Als verpleegkundige verplicht op te stoppen. Hier zat ik dan iedere dag alleen thuis. Ik had hier zo hard naar uitgekeken. Werken met continue misselijkheid is ook niet aangenaam. Alsook werkte ik al sinds april op de dienst geriatrie. Iets met risicocontacten op de spoedopname. De komende weken verliepen gelijkaardig: shoppen, rusten, lijstjes maken, thema doopsuikers zoeken, op bezoek bij vrienden want dan was er nog geen corona. Maar ook het internet afschuimen naar bevallingsverhalen, tips en trics, apps downloaden.... Het internet, heel wat uiteenlopende verhalen, tot de meest extreme aan toe. Nee ik wilde niet meer bevallen. 

Suikertest. Jup dit onderga je ook tijdens je zwangerschap. Dit om te kijken ofdat je geen zwangerschapsdiabetes ontwikkeld. Ons kindje was ontzettend groot en zwaar. Al vanaf de eerste maanden. En ja hoor de test was twijfelachtig. Dan maar een extra test. Een suikerdrankje drinken waar mijn haren nu nog recht van staan en om de 30min/60min een nieuwe bloedafname. Uitslag: geen zwangerschapsdiabetes. Toch moeten we de groei van ons kindje goed in de gaten houden.

Enkele maanden later, november ‘19. Alles klaar voor de baby! Jup ze mag komen. Wekelijkse controle bij de gyneacoloog. Het gewichtje blijft stijgen, nog niets van opening. Afwachten dus. Ik wist niet dat wachten zo lang kan duren. 11 november 2019 due date! Nope nog altijd hoog en droog. De gyneacoloog wilde echt wel dat De baby snel ging komen. Omdat ze nog altijd aankwam in gewicht. Dan maar een inleiding plannen. Het geschatte gewichtje was 4,400 kg.

14 november 2019.

 D-day! Om 7 uur aangekomen in het ziekenhuis. Hup naar de verloskamer. OMG de verloskamer. Jup nu is het echt! Een inleiding begint met een pilletje in de baarmoederhals die ervoor zorgt dat de wand verweekt. Wat was me dat. De baby nog steeds hoog, o cm opening. Het pilletje bleef liever aan de vinger van de lieve verpleegster kleven of in mijn baarmoederhals. Enkele minuten en enkele lachbuien later is het toch gelukt. Eventjes tijd om te installeren en nu wachten. 

8 uur! Tijd voor weeën opwekkers. Een infuus. Nu gaat het echt beginnen. Wat zijn weeën eigenlijk. Dat moet je als nieuwe mama dus zelf ondervinden. Ondertussen is het 11 uur. Rustig scrollen op mijn gsm zit er niet meer in. De weeën volgen elkaar sneller op en ik heb de drang om rond te wandelen. Ik heb de laatste weken veel tijd verspeeld met het bekijken van bevallingsprogramma’s. Dit is nog niets vergeleken met op tv (dacht ik).

De lieve verpleegster komt regelmatig langs om te kijken of alles nog goed gaat. Ze stelt voor om mij nog eens te onderzoeken. Conclusie weeën zaten op maximum, opening van 2cm! Het woord keizersnede valt ook voor het eerst in de ruimte. 

11 uur net geen etenstijd voor de artsen. De vraag van epidurale verdoving valt. De pijn viel mee, maar ik geraakte stillaan uitgeput, mijn opening was pas 2cm, vliezen waren nog niet gebroken. In samenspraak leek een epidurale verdoving een goed plan. Ik had de keuze, nu epidurale of plots afzien rond 12 uur en moeten wachten tot 13 uur vooraleer een anesthesist beschikbaar was. Doe maar nu! En wat een zalig middel was dat! Een raar gevoel dat wel, maar ik had te tijd om eventjes uit te blazen. 

13 uur, roomservice. Mijn vriend kreeg eten. Gelukkig want volgens mij was hij het zwaarste werk aan het doen! Mannen hé. 15 min later kwam de lieve verpleegster met de gyneacoloog nog eens langs. Een opening van 3 cm was het verdikt, dan maar handmatig de vliezen breken. Gelukkig van mijn epidurale verdoving! Zaten ze daar met 2 een poging te doen om mijn vliezen te breken, maar dit ging niet in 123. Grappig voor mij, minder grappig voor mijn vriend! Zijn eten smaakte direct heel wat minder. Vele pogingen later breekt mijn water. HOERA! Mijn opening bleef 3 cm, dan nog maar wat geduld uitoefenen.

17 uur en 4 cm opening... Ik nog steeds in mijn bed, mijn vriend nog steeds op de stoel. Geen vreselijke pijnen zoals op televisie, maar we werden het wachten stillaan beu. We kregen 2 opties. 1) keizersnede 2) nog eventjes de natuur zijn gang laten gaan maar mogelijks 70% kans op keizersnede in de nacht. Onze keuze was snel gemaakt. Alles wordt in gereedheid gebracht en om 18u30 staan we in het operatiekwartier. 

18u53. Welkom Estée 4,900 kg !!!!! (Gelukkig moest ik dit niet persen) en 54 cm. Baby, mama en papa stellen het goed. Baby mag mee met de papa naar boven om daar lekker te knuffelen met huid op huid contact. Mama moes nog even dicht gemaakt worden en uitrusten op de recovery! Het besef kwam, ik ben mama. Een heel raar gevoel, ik had er even moeite mee om dit te beseffen. Eenmaal boven op de kamer tranen van geluk. Papa blij dat hij de baby mocht afgeven, nog nooit een baby vast gehad. Ook dit was even wennen. 

De dagen nadien verliepen vlot. Ik kwam het moederschap snel gewoon en het was alsof we nog niets anders gedaan hadden. Ik herstelde snel en waren klaar om naar huis te gaan. Niet met twee maar met drie.  

Ik hoop met dit verhaal toekomstige ouders te inspireren en te informeren. Iedere bevalling is anders, geloof niet alle verhalen die je online of op de tv ziet. Ik zou zo mijn bevalling opnieuw doen. Wees niet bang en geniet ervan! 

Veel liefde en kusjes

Yannick, Florien en Estée  




*Mamaplaats faciliteert een open en voor iedereen toegankelijk social platform. Zij is niet verantwoordelijk voor inhoud en authenticiteit van posts. Algemene voorwaarden.

Login bij Mamaplaats
Login

Nog geen account bij Mamaplaats?
Registreren
profiel aanmaken

Ik heb al een account.
Ja, dat wil ik

Nee, dank je