{{ message.message }}
{{ button.text }}

Van poepluier verschonen naar stoma zakje legen deel I

Als je meteen na de geboorte al van je roze wolk word getrokken..

Afbeelding blog 'Van poepluier verschonen naar stoma zakje legen deel I'

16 juni 2020 om 22:03 is mijn prachtige zoon geboren door middel van een keizersnede in het ETZ in Tilburg.Ik had nog nooit zoveel liefde en blijdschap gevoeld, wat is het een onbeschrijfelijk gevoel om voor het eerst je wonder te ontmoeten. 

Het was dinsdag 16 juni en ik had al een voorgevoel de dag van te voren dat het niet lang meer ging duren. Mijn partner Nick is ook op 16 juni jarig en in de middag zouden we naar familie gaan om het te vieren, maar onze kleine jongen had andere plannen in gedachten. Toen we wakker werden dinsdag ben ik meteen onder de douche gesprongen, ik had namelijk gelezen dat dit ontspannend was en hierdoor zou je minder krampen voelen ( geloof me heel de zwangerschap heb ik alles gegoogeld, al voor de kleinste scheet ) En inderdaad de douche was heerlijk maar ik begon na een hele tijd ook wel honger te krijgen, zo gezegd zo gedaan en zijn we beneden een lekker broodje gaan eten. De eerste hap was wel lekker maar daar bleef het ook bij, de krampen kwamen steeds sneller en heviger en toen begon ik toch te denken; 'is het echt begonnen nu?' 


Maar ik ben een eigenwijze dame en ik wauw niet geloven dat het nu echt zo toevallig zou zijn dat manlief en zoonlief dezelfde verjaardag zouden krijgen. Hiervoor waren we trouwens ook al drie keer voor vals alarm naar het ziekenhuis geweest dus ik was er al behoorlijk klaar mee. In het ziekenhuis was ik inmiddels al een bekend gezicht, heel de zwangerschap was ik namelijk kots en kots misselijk, ik had echt elk kwaaltje en ik was er wekelijks te vinden.. dan weer voor een opname wegens uitdroging, of een CTG maar de ergste was toen ik 32 weken zwanger was. Elke moeder kent het gevoel van angst voor dat je de 12 weken hebt bereikt, en dan is dat goed en dan heb je weer angst voor de 20 weken echo.. is alle wel goed met mijn baby? zijn er geen rare afwijkingen te zien? en de NIPT-test.. Ik ben nogal een stresskip en ik wauw alles weten, ik heb alle onderzoeken gedaan en alles zag er goed uit en dat stelde mij heel erg gerust. Toen kwam ook nog is COVID-19 om de hoek kijken en dat was best pittig moet ik zeggen, het geluk wat je normaal gesproken deelt samen was nu bijna onmogelijk. Naar elke vervolg afspraak moest ik alleen en pretecho's en shoots gingen niet meer door. We loste het op door bij de echo's te videobellen zodat hij toch ook kon genieten van onze kleine spruit en toen kwam de 32 weken echo..


In Waalwijk had ik de afspraak staan, mijn partner zat in de auto op het parkeertrein en ik vroeg aan de mevrouw of het goed was dat we deden videobellen met elkaar. Ze deed wat mompelen en moeilijk maar uit eindelijk was het gelukkig goed en belde ik mijn partner op. Ze ging alles af van hoofdje tot teentjes en toen kwamen we bij de buik en was het dood stil.. ik begreep het niet, ik was stil en keek de vrouw aan of ik iets van haar gezicht of kon lezen. Na een kwartier van stilte en al de tranen in mijn ogen want natuurlijk wist ik allang dat dit niet goed was vroeg ik aan haar 'is er soms iets mis?' En ze zei dat er iets was wat afwijkend was maar ze had hier geen ervaring mee dus ze wauw me graag doorsturen naar een ander ziekenhuis. Ik was me spullen al aan het pakken en dacht meteen door te kunnen, dus niet.. ik moest eerst op gesprek bij de gynaecoloog komen. Ik huilde alles bij elkaar, ik voelde me alleen en ik wauw gewoon weten wat er met mijn baby aan de hand was. De gynaecoloog maakte een afspraak en de eerste mogelijkheid was pas na een week. Nog een week in spanning en angst leven, en alweer speurde ik heel het google af was er aan de hand kon zijn. Ik las natuurlijk de ergste dingen en dat maakte me alleen nog maar angstiger.


Na een week vol angst konden we eindelijk terecht in het ETZ in Tilburg, gelukkig mocht dit keer mijn partner mee naar de echo en keken we opnieuw naar het rare zwarte vlekje in zijn buik. De man die de echo maakte vertelde dat dit eigenlijk niet eerder is voorgekomen hier en wauw ons graag doorsturen naar het Radboud UMC in Nijmegen.. en kun je het al raden? we konden weer een week vol onmacht en angst gaan wachten.  Uit eindelijk in Nijmegen aangekomen en ondertussen hoogzwanger niet wetend dat het ziekenhuis zo ongelofelijk groot daar is en Jezus mina wat was ik kapot na dat stuk waggelen. Weer kregen we een uitgebreide echo en daarna zouden we een gesprek krijgen met een arts. Het zwarte vlekje bleek een cyste te zijn in zijn maag, een cyste is een soort vochtophoping. We hadden geluk want de cyste bleek losstaand te zijn van de organen waardoor er voor nu geen probleem leek te zijn. We waren behoorlijk gerust gesteld en gingen weer door met het 'gewone' leven. Met 39 weken heb ik nog even mijn examens gemaakt ( en behaald yeah!) en we gingen nog lekker op stap samen naar de uithoeken van Nederland ( zelfs 15 juni nog oeps..) Maar toen was het toch echt Dinsdag 16 juni het moment dat we na mijn eigenwijsheid toch besloten het ziekenhuis te gaan bellen. We mochten langskomen en moesten meteen onze spullen meenemen voor als we mochten blijven. Ik had zo uitgekeken naar dit moment maar ik kon nog steeds niet geloven dat het dan nu eindelijk zo ver zou zijn..


Mijn moeder zei altijd wanneer het zo ver is dan weet je het echt meteen.. eerlijk gezegd ik had echt geen idee! Ik voelde me een beginner en geen idee wat me te wachten stond. De gynaecoloog kwam voelen naar mijn ontsluiting en het was inderdaad aan het beginnen ik zat bijna op 3 cm. Omdat ik medisch was moesten we in het ziekenhuis blijven en werden ik en mijn zoontje constant in de gaten gehouden via de ctg. Na een tijdje werden me vliezen gebroken en toen kwamen er liters groen vruchtwater uit, de eerste gedachte was dat er in het vruchtwater was gepoept. Ik begon ondertussen wat meer pijn te krijgen en weet nog van mijn moeders bevalling dat zo ruggenprik afentoe erg lang kan duren dus ik ging er vast om vragen, vijf minuten later was ik aan de beurt.. ik had er geen spijt van want oee dat was een relaxed gevoel. Ik stuurde me partner nog even naar de Jumbo om oreo koekjes te halen want ik had zo honger! Uit eindelijk kwam hij terug heb ik een heel pak oreo's naar binnen gewerkt en waren we nog steeds relaxed bezig maar het hield al snel op, meteen na de ruggenprik gaven ze me wee opwekkers en een half uur na de ruggenprik begon ik ineens weer te voelen. Zo konden we weer terug en kreeg ik opnieuw een ruggenprik.. het is maar goed dat ik tegen naalden kan! Na de ruggenprik gingen ze voelen en de ontsluiting was om 21:00 nog maar 4 a 5 cm.. dit schoot niks op en de hartslag van ons zoontje kreeg steeds een dipje. Hij had het heel zwaar en het lukte gewoon niet om vaginaal te gaan bevallen. Voor ik het wist werden we super snel klaar gemaakt om naar de OK te gaan, ik belde me vader nog even in paniek op en binnen vijf minuten reden we weg. Ook al had ik bobbie's bevallingen gebingwatched was het alsnog rete spannend. Ik zat ongelofelijk te trillen en het ging met mezelf ook steeds wat slechter maar om 22:00 begonnen ze en om 22:03 was daar ons prachtige wonder al. Wat een gevoel van trotsheid, geluk en liefde spoelt er over je heen. Ik was niet instaat om hem zelf vast te houden dus mijn partner kon hem als eerst even lekker knuffelen. Ik keek naar mijn twee mannen en ik was zo ontzettend in de wolken dat ik even zijn cyste vergat... in mijn tweede blog zul je binnenkort lezen hoe de dagen erna eruit zagen en in wat voor hel we te recht kwamen..

*Mamaplaats faciliteert een open en voor iedereen toegankelijk social platform. Zij is niet verantwoordelijk voor inhoud en authenticiteit van posts. Algemene voorwaarden.

Login bij Mamaplaats
Login

Nog geen account bij Mamaplaats?
Registreren
profiel aanmaken

Ik heb al een account.
Ja, dat wil ik

Nee, dank je