{{ message.message }}
{{ button.text }}

Rollercoaster : van de hemel naar de hel en terug?

Léonie Gelders

Afbeelding blog '
 Rollercoaster : van de hemel naar de hel en terug?
' Achtergrond blur afbeelding

Donderdag 28/09/17

Droomde ik of was ons dochtertje Léonie nu gisteren écht geboren?! Ja hoor, zoveel verschillende emoties die overheersten…. We beseften het allemaal nog niet goed totdat de kinderarts ’s morgens mijn kamer op het verloskwartier binnenkwam en zei dat Léonie toch beter naar de dienst Neonatologie van het UZA in Edegem werd gebracht, waar ze haar met de juiste middelen en apparatuur nog beter konden helpen. Vooral haar ademhaling had nog wat ondersteuning nodig. Dokters, verplegers en een professor van het UZA kwamen dan ook even later bij Léonie aan in Turnhout dus een vertrek kon niet lang meer duren, dachten we…

Jammer genoeg werden minuten al snel 2 lange uren…

Wat later kwam de professor van het UZA uitleggen dat bij de laatste controlefoto een klaplong was opgetreden bij Léonie en dat ze hiervoor een drain hadden moeten plaatsen tussen haar borstkas en longen om de overtollige lucht weg te zuigen. Wetende dat ze op dit moment maar 1,450 kg woog, waren we allemaal al heel opgelucht dat dit opgelost was en haar uiteindelijke overplaatsing rond 11 uur kon doorgaan. Ikzelf kon jammer genoeg op dat moment nog niet mee aangezien mijn toestand nog te kritiek was volgens de gynaecoloog. De zwangerschapsvergiftiging was duidelijk nog lang niet uit mijn lichaam… Daar lag ik dan, doodziek in een ziekenhuisbed, mijn dochter bijna 50 km van mij verwijderd nadat ze 7 maanden zo knus in mijn buik zat… Ik kan het nog steeds niet goed geloven wat er toen allemaal aan het gebeuren was. We konden gelukkig 24/24uur bellen om te horen hoe het met haar ging. Wat we toen nog niet wisten, was dat dit telefoontje het eerste van velen zouden worden.

Vrijdag 29/09/2017

De volgende dag werd ik rond de middag dan toch ook overgeplaatst naar het UZA. Léonie had een goede nacht gehad, maar de dokters wilden toch dat ik zo dicht mogelijk bij haar was voor het geval er iets zou misgaan en ikzelf natuurlijk ook. Ik had mijn eigen baby’tje nog niet eens goed kunnen aanraken terwijl ze al 48 uur ter wereld was, waanzin als ik er zo over nadenk. Ik probeerde tijdens het rusten door (zeer moeilijk aangezien mijn gedachten constant bij haar waren) zoveel mogelijk met mijn ziekenhuisbed of de rolstoel naar haar couveuse te gaan om haar te zien. We vergeleken haar altijd met een klein kuikentje dat aan het broeien was, zo mini was ze.

De volgende dagen ging het beter en beter met ons kleine meisje. De klaplong leek goed te herstellen ze begon beetje bij beetje zelfstandig te ademen. We mochten haar zelfs al een keertje op ons lichaam leggen, wat andere ouders van prematuurtjes ook wel kennen als “kangoeroën” . EIN-DE-LIJK. Na 5 dagen kon ik haar in mijn armen nemen, een heel emotioneel moment dat ik uiteraard nooit meer zal vergeten.

Alles ging dus de goede richting uit en daarom kregen we enkele dagen later het geweldige nieuws te horen dat Léonie die vrijdag terug naar Turnhout zou mogen om daar nog een paar weekjes aan te sterken en daarna eindelijk met ons haar huis zou gaan! We waren zó blij! Dit was voor ons als ouders ook veel makkelijker aangezien we haar daar veel sneller kunnen bezoeken!

Aangekomen in Turnhout gingen we verder met kangoeroën wat zowel voor ons als Léonie de band alleen maar kon versterken. Léonie was terug dichterbij huis en enkele vrienden en familie stonden ook te popelen om haar eens te komen bezoeken. Wat kon er nog beter zijn dan dit? Toch had ik ‘s avonds weer een minder goed gevoel, ik was ergens ongerust maar dit was voor niks nodig, het zouden de emoties van de voorbije 2 weken wel zijn…

Zaterdag en zondag waren mijn vriend en ik een hele dag bij Léonie in het ziekenhuis. Ze zag er goed uit en alles leek net zoals in het UZA goed te gaan. Tot dat ene moment…

Léonie was onrustig en haar saturatie was onder 90 gezakt, waardoor ook haar mooie kleurtje snel veranderde in een bleke, eerder grauwe kleur. Eventjes bij de mama liggen bracht geen oplossing en de onrust ging over in ongecontroleerd en paniekerig gehuil. Ze was voor de eerste keer dat wij zagen echt ontroostbaar en had zichtbaar enorm veel last, ze schreeuwde letterlijk om hulp. De kinderarts werd meteen opgebeld en die vroeg al snel om een foto. Deze was onverbiddelijk: Leonie had opnieuw een klaplong opgelopen aan dezelfde long. Onze wereld stortte in en mijn ongerust moedergevoel van vrijdag was dus blijkbaar toch niet voor niets geweest. Léonie moest in allerijl terug naar het UZA. Loeiende sirenes en blauwe lichten, een ware nachtmerrie herbegon… Gevoelens om deze situatie te omschrijven moeten misschien nog wel uitgevonden worden. Het moet zo ongeveer een mix geweest zijn van ongeloof, woede, bezorgdheid, verdriet, pijn, onzekerheid en nog veel meer. Een emotionele rollercoaster was voor ons dan ook nog nooit duidelijker dan op dat moment: hoe positiever alles evolueert en hoe beter het gaat, hoe dieper je blijkbaar achteraf kan vallen wanneer er slecht nieuws is.

Na wat achteraf een heel vage rit bleek, komen we opnieuw aan in het UZA, waar dokters en verpleegkundigen verbaasd zijn om ons terug te zien. Dit had niemand verwacht, want dit hadden ze ook nooit eerder gezien. Léonie is ondertussen stabiel en heeft voor de tweede keer haar intrek genomen op de dienst neonatologie. Tegen middernacht zijn ook wij terug thuis. Als emotionele wrakken kruipen we onder de wol. Hopen dat vanaf nu alles écht alleen maar beter kan gaan...


Login bij Mamaplaats
Login

Nog geen account bij Mamaplaats?
Registreren
profiel aanmaken

Ik heb al een account.
Ja, dat wil ik

Nee, dank je