{{ message.message }}
{{ button.text }}

Positieve bevalling door inleiden

Met 42 weken

Afbeelding blog 'Positieve bevalling door inleiden' Achtergrond blur afbeelding

Tussen kerst en oud&nieuw, 42 weken, het duurde even want uit jezelf komen en de natuur z’n gang laten gaan daar ging jij niet op wachten. Je zat blijkbaar nog te lekker bij mij in mijn buik. Maar je moet er nu toch echt aan geloven.

Dinsdag 29 december worden wij om 06:00 verwacht in het ziekenhuis voor een inleiding. Geen idee wat ik moet verwachten, maar ook weer wel want dit heb ik al meegemaakt. Niet het gedeelte “ingeleid worden” maar een bevalling ervaren.

Ik vind het spannend dat de gedachte dat wij straks met jou thuis op de bank zitten zo onwerkelijk. Hoe gaat de bevalling verlopen? De weg is al eens vrij gemaakt door je broer, dus daar ligt het niet aan.

Om 07:00 wordt er een gaatje in mijn vliezen gemaakt. Het bestaat uit twee lagen. De eerste laag gaat gemakkelijk, maar de tweede laat zich niet snel stuk maken. Ze besluiten om een draadje op het hoofdje van de baby te plaatsen zodat ze meteen zijn hartslag goed kunnen monitoren en dan zijn de vliezen ook direct gebroken. Het lukt om de vliezen te breken, maar het draadje spoelt weer mee terug naar buiten waardoor het niet lukt om zo zijn hartslag te meten. Het doel was om de vliezen te breken dus dat het draadje niet geplaatst is, is helemaal niet erg.

Vervolgens begin ik al langzaam weeën te krijgen. De wee-opwekkers worden ook ingezet en de weeën worden steeds krachtiger.

Vanaf het moment dat ik in het ziekenhuis lag begon ik al met 3 cm ontsluiting. Dit kwam mede dankzij de drie keer strippen in de dagen ervoor. Dit gaf mij gelukkig een goede start.

De weeën werden zo heftig en kwamen zo snel op gang dat ik de keuze maak om een morfinepompje te nemen met de gedachte dat ik nog maar 4 á 5 cm ontsluiting zou hebben. De gynaecoloog komt langs om mijn ontsluiting te meten en de bijwerkingen voor het morfinepompje te benoemen.

Ik ben mij er van bewust dat je er slaperig van wordt en de baby ook.

Nadat de gyneacoloog alles heeft uitgelegd meet hij de ontsluiting en ik zit al op 8 cm(!!).

Mijn lichaam springt nog net niet op, maar ik doe mijn ogen open en zeg “wat? nu al?”

Hij laat mij er even over nadenken en komt later terug. Ik was zo opgelucht dat ik al 8 cm ontsluiting had. Roel vraagt: “Wil je een pompje of ga je dit gewoon keihard rocken?” Deze woorden gaven mij zoveel kracht dat het mij heeft doen besluiten om geen pompje te nemen en alles op eigen kracht te gaan doen.

De gyneacoloog komt na een half uur terug en mijn man geeft aan dat ik het zonder pompje ga doen. Vervolgens wordt mijn ontsluiting nogmaals gemeten en tot mijn grote verbazing zit ik al op 10 cm en mag ik gaan persen!

“Wat? Mag ik nu al gaan persen?” vraag ik heel slaperig. Ja, dit gaan we nu doen, zei de gyneacoloog.

Omdat ik mijn weeën opving, liggend op mijn linkerzij, ben ik ook uiteindelijk zo begonnen met persen, want het voelde niet goed op mijn rug.

Uiteindelijk ging dit toch niet heel lekker en ben ik toch weer op mijn rug gaan liggen. Ik kon de kracht maar niet vinden door zelf mijn benen vast te houden, dus werden de beensteunen ingezet.

Het voelde zo krachtig om te persen zonder enige pijnstilling. Je voelde letterlijk alles en ja ik ga niet ontkennen dat het geen pijn doet, maar je voelt echt de oerkracht als je zo rustig mogelijk blijft. Schreeuwen heeft geen zin want dan verlies je kracht had ik ergens gelezen.

De beruchte “ring of fire” had ik bereikt en de volgende wee zou mij een baby bezorgen als ik alles zou geven wat ik in mij had, maar ik had niet het gevoel dat ik hem er doorheen kreeg. Het gereedschap om in te knippen werd klaargelegd. Dit is iets waar ik helemaal niet bang voor was, want ik weet nog heel goed dat dit bij mijn eerste bevalling het laatste zetje was. De volgende perswee voelde ik aankomen. Ik was lichtelijk nerveus en angstig, want de gedachte “mijn baby is er bijna!” vond ik zo spannend.

Een laatste oerpers (is that even a word?) kwam eraan en daar was hij.

Onze prachtige tweede zoon “Lyo Novi”.

Wat een geluk. Ik was er stil van. Bij mijn vorige zoon zei ik “daar is ie dan!” maar bij Lyo kon ik alleen maar stil zijn en opgelucht naar hem staren dat alles goed is gegaan.

Op dat moment vroeg ik naar de tijd. De gyneacoloog zei: “het is 12:13” en ik schrok onwijs van dat moment, want hij is binnen 3 uur weeën opvangen geboren(!).

Nog nooit was ik zo trots op mezelf.

De placenta kwam er ook uit alsof het niks was en werd 5 minuten na Lyo geboren.

Ik heb deze bevalling zo positief ervaren ondanks dat ik allerlei negatieve ervaringen hoorde over inleiden. Er waren zelfs een aantal reacties van vrouwen met “Weet je zeker dat je wil worden ingeleid?” “Wil je niet de natuur z’n gang laten gaan?”

Tijdens de laatste centimeters tussen de 8 en 10 was er een moment dat ik de ontsluiting bewust mee maakte en zelfs steeds groter voelde worden met een wee.

Mijn doel met dit verhaal is iedereen een positieve kijk te geven op het inleiden en je de kracht geven om zo de bevalling te “rocken” zoals mijn man zei. 

*Mamaplaats faciliteert een open en voor iedereen toegankelijk social platform. Zij is niet verantwoordelijk voor inhoud en authenticiteit van posts. Algemene voorwaarden.

Login bij Mamaplaats
Login

Nog geen account bij Mamaplaats?
Registreren
profiel aanmaken

Ik heb al een account.
Ja, dat wil ik

Nee, dank je