{{ message.message }}
{{ button.text }}

‘Plots begon de vroedvrouw op mijn buik te duwen..’

Mijn bevallingsverhaal, de start van een nieuw leven.

Afbeelding blog '‘Plots begon de vroedvrouw op mijn buik te duwen..’' Achtergrond blur afbeelding

13maart 2018 was de uitgerekende datum, maar ons kleintje besloot om toch nog even langer te blijven bij mama !


16 maart 2018,

Op deze dag had ik nog een controle afspraak in het ziekenhuis, aangezien ik nu 3 dagen overtijd was gingen ze kijken om eventueel een inleiding te doen dus moest ik aan de monitor. Na een klein uurtje mocht deze af en kwam de vroedvrouw ons vertellen dat ik over een 2tal uurtjes opnieuw moest terugkomen, ze zagen wat verschillen op de monitor en wilden voor de zekerheid een extra controle doen. 

————————————

Zo gezegd, zo gedaan en na een 2tal uurs keerde ik terug naar het ziekenhuis. Uiteraard met een bang hartje.. Snel bleek na de extra controle bij de gynaecoloog dat alles goed was en beslisten we dat als de kleine dinsdag er nog niet was ze me gingen inleiden. 

————————————

Ik kroop vroeg mijn bedje in want was ontzettend moe van die hele dag in het ziekenhuis + die buik begon toch wel heel vervelend te worden nu! Het is midden in de nacht en ik word wakker met ongelooflijke rug - en buikpijn. ‘Is het zo ver?’ was mijn eerste gedachte. Omdat ik niet meer kon van de pijn maakte ik mijn vriend wakker en die zei me om even te bellen naar het ziekenhuis wat we moesten doen. ‘Kom maar tot hier, ik denk dat het zo ver is’ kregen we als antwoord. 

————————————

Ondertussen was het 3uur ‘s nachts, we maakten ons klaar en pakten alle spullen in voor de zekerheid. We werden rustig onthaald en naar een kamer gebracht, ik werd aan de monitor gelegd en de gynaecologe werd opgebeld. 

————————————

Het is begonnen. Ik mocht van de vroedvrouw de weeën opvangen in bad en dit gaf zo een fijn gevoel! Maar na een 2tal uurs kon ik niet meer, ik moest meteen dat bad uit en vroeg rond de middag om een epidurale. Minuten duurden precies uren en eindelijk kreeg ik een epidurale. Welgeteld een half uur voelde ik me weer goed, de weeën werden aanvaardbaar en ik had de tijd om even op krachten te komen. Maar dit bleek van korte duur.. In plaats van mijn pijn weg te nemen kwam de pijn dubbel zo hard terug, mijn benen voelden verlamd aan en ik kon niet meer, ik was op. 

————————————

Eindelijk was het tijd, ik mocht gaan persen. In het begin ging het goed maar Menno besloot om te blijven zitten, zijn hartslag begon te dalen en alle seconden telden nu. De vroedvrouw ging op een bankje staan en plaatste haar handen op mijn buik. ‘Wanneer ik het zeg..’ Hoorde ik de gynaecoloog zeggen en wanneer ik perste begon de vroedvrouw te duwen op mijn buik met volle gewicht, ondertussen hadden ze ook een zuigertje op Menno zijn hoofdje geplaatst . Alles ging plots zo snel, ik riep tegen de vroedvrouw ‘Hou daarmee op, ik kan niet meer!’ ‘Nog 1 keer duwen, beloofd’ 

————————————

Gelijk had ze, het is 16h20 op 17 maart 2018 en Menno werd geboren. Tranen vloeiden van blijdschap, blij dat het voorbij is maar tegelijk ook bang van wat er nog allemaal gaat komen. Ons leven als gezinnetje kon beginnen. 

Ging jullie bevalling vlot of moeizaam? Laat het me weten! ❤️

Login bij Mamaplaats
Login

Nog geen account bij Mamaplaats?
Registreren
profiel aanmaken

Ik heb al een account.
Ja, dat wil ik

Nee, dank je