{{ message.message }}
{{ button.text }}

Op het nippertje

Hoe mijn vriend op het nippertje bij de geboorte van onze zoon was

Afbeelding blog 'Op het nippertje' Achtergrond blur afbeelding

Nu mijn kleine man bijna een jaar oud is denk ik wel eens terug aan zijn geboorte. Hoe ontzettend fijn en soepel de laatste fase ging, hoe ongelooflijk trots ik op hem maar ook mijzelf was en hoe mijn vriend er nog net op tijd bij was. 

Maandagochtend naar het ziekenhuis voor een controle, een week overtijd, extreem heet weer en een erg ongeduldige vriend maakte het dat ik instemde met een inleiding. De verloskundige maakte zich zorgen over de grootte van de baby, hij werd tegen de 10 pond geschat, en ze vond het zorgelijk dat hij zich niet zoveel bewoog. Ik maakte mij geen zorgen en vond het nog wel fijn, zwanger zijn, de baby nog niet te hoeven delen, en daarbij was ik ook wel een beetje bang voor een herhaling van mijn eerste bevalling (de horror) waar een grotere kans op is als je gaat inleiden. Maar goed, een inwendig onderzoek en het plaatsen van een ballon volgde. "Als de ballon eruit valt bel je ons op en kan het zijn dat je vanavond nog opgenomen word en anders zien we je morgenochtend vroeg en beginnen we met tabletjes, uiteindelijk een infuus en dan denk ik dat je woensdag, uiterlijk donderdag bevallen bent" ondertussen stap ik van de bank af op de grond en voel het gewicht van de gevulde ballon drukken, niet prettig maar in elk geval ook niet pijnlijk. We gaan weer naar huis en vervolgen de bloedhete dag, mijn vriend is gespannen, kan niets hebben van mij of onze peuter en vraagt continu of ik nu al iets voel. Een paar uur later sta ik te koken en zakt de ballon eruit, zo mijn onderbroek in. Mijn vriend belt op zoals afgesproken maar het ziekenhuis Is niet bereikbaar, ik zeg hem kalm dat we niet naar het ziekenhuis hoeven want ik voel nog helemaal niets en we de volgende ochtend best af kunnen wachten. Luisteren doet hij niet en hij belt vervolgens naar de praktijk waar hij de invaller aan de lijn krijgt, die zegt dat het ziekenhuis niet bereikbaar is vanwege een storing en vraagt hem of het dringend is. Volgens hem wel maar ik neem de telefoon over en na een kort gesprek besluiten zij en ik om de nacht gewoon af te wachten, zij is nu op de hoogte en maakt een notitie, als er vannacht wel iets gebeurt kunnen we gelijk heen. 

Ik houd mij bezig met mijn meisje, het komt nu erg dichtbij en het lijkt mij ineens bij mijn keel te grijpen. Heel de zwangerschap heb ik mij geen zorgen gemaakt maar nu vraag ik mij ineens af wat dit met haar gaat doen en of ik het allemaal wel goed ga doen, dat ze niets tekort gaat komen. Het slaat ineens in en ik kan niet stoppen met piekeren en huilen. Mijn vriend doet op mijn verzoek lekker iets voor zichzelf, misschien dat hij dan een beetje kan ontspannen. Nadat ik mijn meisje op bed heb gebracht ga ik nog even lekker uitgebreid douchen en vroeg op bed maar slapen lukt niet echt, ik wrijf over mijn buik, ik weet precies waar zijn billetjes liggen, zijn beentje en ik weet dat als ik daar aai hij op mij reageert en hij trakteert mij dan ook op een paar flinke trappen, voor zover dat nog gaat in de krappe ruimte. Ik geniet nog even van mijn kleine jongen voor ik hem met de rest van de wereld moet delen, nog even samen, nog even van mij alleen. 

De volgende ochtend brengt mijn moeder ons naar het ziekenhuis, als wij eenmaal geïnstalleerd zijn gaat zij weer naar huis en neemt ze mijn dochter mee. Ik huil als ze weggaan en ze nog even naar mij zwaait, dag mijn allerliefste meisje, ik voel mij zo ontzettend schuldig terwijl mijn dochter haar geluk niet op kan, zij mag met oma mee naar huis, haar allerbeste vriendinnetje en zij vertrekt dan ook met een stralend gezichtje. Mijn vriend heeft geen geduld voor mijn hormonen en kan alleen maar mopperen en zeuren, hij kan echt niet tegen de spanning. Een lange dag volgt, inwendige onderzoeken, tabletjes, aan de monitor, ik weet niet wat mij meer op de zenuwen werkt, de inwendige onderzoeken of mijn vriend die klaagt dat hij zich verveeld en het zo lang duurt en niet opschiet en er niets te doen is. Als de verloskundige dan ook nog zegt dat de ontsluiting niet vordert, ze over een paar uur nog één keer een tabletje inbrengt maar het sowieso vandaag niet meer gaat gebeuren en mijn vriend het presteert om mij hier een schuldgevoel over te geven zeg ik dat hij maar naar huis moet gaan. Het gaat vandaag toch niet meer gebeuren dus ga fijn naar huis en lekker eten en tv kijken en in je eigen bed slapen als je dit zo ontzettend belangrijk vind! Daaag! En hij belt mijn moeder en gaat naar huis. Ondertussen wou ik buiten een ommetje maken maar zodra ik de draaideur instap en deze naar buiten draait en ik tegen een muur van hitte lijk te lopen, draai ik met de deur fijn weer mee naar binnen de airco in. In plaats daar van zoek ik het trappenhuis op en ga ik op rustig tempo een aantal keren omhoog en naar beneden, de mensen die ik tegenkom kijken mij raar aan, het zal ook wel geen gezicht zijn. Eenmaal terug op de afdeling blijkt het traplopen niets te hebben uitgehaald, ik krijg een laatste tabletje, ze zetten eten voor mij klaar op mijn kamer en de verloskundige gaat mij zo overdragen aan de late dienst. 

De zuster loopt met mij mee de gang door, mijn kamer ligt naast de verloskamer dus ver is het niet en wenst mij succes, ook zij is zo vrij en gaat dan met vakantie dus ik zie haar niet weer. 

Op mijn kamer staat een bord met eten, ik neem een hap of twee, maar krijg het niet weg, mijn rug doet zeer en mijn benen ook, denk door het traplopen en dit stuur ik ook naar mijn vriend, hij heeft net ons meisje op bed gelegd en gaat een film kijken, "fijne avond en tot morgen, ik ga douchen" stuur ik hem en stap onder de douche. Daar gaat het dus helemaal los, spuugmisselijk en golven van pijn spoelen over mij heen en het warme water helpt niets. Ik weiger te geloven dat ik ga bevallen, een kwartier geleden zat ik op nog geen 2 cm ontsluiting dus wat is dit? Onder de douche zak ik door mijn benen en houd ik mij vast aan een stang, ik bel maar ik krijg geen gehoor, ik blijf bellen maar ze zitten in de overdracht. Ik houd het niet meer en ik trek aan het rode koordje, binnen een paar tellen staat de badkamer vol met zusters, het interesseert mij niet meer wie mij naakt ziet, help me nou gewoon maar. De zuster die er al de hele dag bij is trekt een laken uit de kast, gooit deze om mij heen en ze sleept mij naar de verloskamer, ook de verloskundige die mij al de hele dag helpt komt erbij. Ik protesteer nog dat ik pas morgen zou bevallen en ik er nog langer niet ben qua ontsluiting. Ze wil mij controleren maar zodra ik lig spring ik omhoog en ren de kamer door, liggen gaat echt niet tijdens een wee, en ik maak het ze aardig moeilijk, niet expres en ik schaam mij enorm maar het gaat zo snel dat ik mijzelf niet meer in de hand lijk te krijgen. Ik vraag om een ruggenprik, deze had ik de eerste keer ook, maar de verloskundige denkt dat het hier al te laat voor is. Tussen twee weeën door lukt het dan toch een ik blijk volledige ontsluiting te hebben. "Als ik je vliezen breek dan is hij er met een paar persweeën maar we moeten je vriend bellen en proberen het op te houden tot hij hier is" Ze belt hem op met mijn telefoon maar hij neemt niet op... hij zit altijd op zijn telefoon! Altijd, hij lijkt er mee vergroeid te zijn, en nu? "Bel mijn moeder maar" die neemt gelukkig gelijk op, zij rent naar ons huis terwijl mijn vader de auto pakt om mijn vriend naar het ziekenhuis te brengen. Zij blijft bij mijn dochter en mijn vader rijd in record tijd naar het ziekenhuis. Ondertussen loop ik mijn vriend te vervloeken, ik houd het niet meer uit en zit inmiddels op handen en knieën. "Hij kan mij de boom in, ik wacht niet langer!" Schreeuw ik terwijl de persweeën mijn lichaam over lijken te nemen, mijn vliezen breken en terwijl ik mijn zoon zijn hoofd eruit pers, komt mijn vriend naar binnen gewandeld, gewandeld gewoon! Hij loopt gelijk op een prachtig beeld af, en komt snel bij mijn hoofdeinde staan; "ik kon je bij de ingang van de afdeling al horen" grapt hij en ik snauw dat hij zijn bek dicht moet houden. Ik voel alles, elke centimeter, maar het doet geen pijn, ik heb mij nog nooit zo ongelooflijk krachtig gevoeld. 

Met drie persen werd onze zoon geboren, ik knip zelf de navelstreng door en ben onwijs trots en tot over mijn oren verliefd. Hij weegt 3800 gram, en hij is zo knap! Mijn vriend belt mijn moeder, mijn vader reed net de straat weer in en mij moeder zegt morgenvroeg te komen met onze dochter. Ik vraag haar nu te komen omdat de ouders van mijn vriend mijn wens niet respecteren en nog voor mijn dochter de baby willen zien, maar ik wil graag dat ons meisje haar broertje als eerste van de familie mag ontmoeten. Dus mijn ouders en tante komen met mijn meisje naar het ziekenhuis en zo hebben wij even een momentje met ons vieren. 

Ik mag naar huis als ik wil, en dit klinkt erg aanlokkelijk, maar als vervolgens mijn schoonmoeder een koortslip blijkt te hebben en alsnog mijn pasgeboren zoon tegen haar gezicht aandrukt, lijkt het iedereen beter als we nog een nachtje blijven. Mijn vriend gaat met mijn ouders mee terug naar huis, zo kan iedereen in zijn of haar eigen bed slapen en ik blijf in het ziekenhuis met mijn kleine man die de hele nacht op mijn borst wil blijven liggen. De volgende ochtend is het wachten op de kinderarts, ondertussen zit de inmiddels grote zus op mijn bed met haar broertje in haar armen en ze wil hem niet meer loslaten.

 De arts onderzoekt hem uitgebreid en we krijgen te horen hoe onverstandig het is om mensen met een koortslip bij je baby te laten. We moeten hem extra goed in de gaten houden en mogen naar huis. Op de gang kom ik de verloskundige nog tegen en net zoals ik de zuster bedankt heb dat ze langer bleef terwijl haar dienst erop zat, bedank ik ook haar voor de goede zorgen en het overwerken. 





*Mamaplaats faciliteert een open en voor iedereen toegankelijk social platform. Zij is niet verantwoordelijk voor inhoud en authenticiteit van posts. Algemene voorwaarden.

Login bij Mamaplaats
Login

Nog geen account bij Mamaplaats?
Registreren
profiel aanmaken

Ik heb al een account.
Ja, dat wil ik

Nee, dank je