{{ message.message }}
{{ button.text }}

Milou

Afbeelding blog 'Milou' Achtergrond blur afbeelding

Nooit had ik verwacht dat ik moeder zou worden van drie prachtige dochters. Ik hou niet zo van baby’s en kleine kinderen, ik heb er helemaal niks mee. Mijn oudere zus en schoonzussen hadden ook horrorverhalen over de bevalling. Mijn zus vertelde dat je lichaam na de bevalling een stofje aanmaakt die ervoor zorgt dat je de ergste pijn weer vergeet. Tot het moment dat je opnieuw in een bevalling zit, dan weet je het weer precies. Dus ik dacht altijd, dat is niet voor mij. Totdat ik rond mijn 30ste een serieuze relatie kreeg, met huisje boompje beestje en het gevoel mij bekroop ‘is dit het nu’? We besloten er samen voor te gaan. Toen ik zwanger was had ik het er met een vriendin wel over hoe ik het voor me zag. Zij zag een groot gezin voor zich, maar ik had zoiets van, eerst maar bevallen en dan zien we dan wel weer verder. Maaike werd geboren en toen werd me heel erg duidelijk dat je dit allemaal niet kunt plannen. We leven in een maatschappij waarin we denken dat alles maakbaar is. Totdat je iets overkomt waardoor je beseft dat dit helemaal niet het geval is. Een gezond kindje krijgen is een heel groot wonder. Je kind zien opgroeien tot volwassene is nog een groter wonder. Het is iets waar de meeste mensen gelukkig niet bij stil staan. Met de geboorte van Maaike was wel het moedergevoel in mij losgebroken. Het op slag houden van zo’n klein hulpeloos wezentje, het willen zorgen! Onze tweede dochter Maud vervulde mijn aangewakkerde behoefte om te zorgen. Na Maud hebben mijn vriend en ik nooit meer voorbehoedsmiddelen gebruikt, want nog zo’n wonder zou zo ontzettend welkom zijn. Na 2,5 jaar was het zover, ik was opnieuw zwanger. Maar ik voelde mij ontzettend onzeker over deze zwangerschap. Met een vriendin sprak ik over deze onzekerheid. Ze probeerde me gerust te stellen met de woorden dat dit normaal is voor iemand die heeft meegemaakt wat wij hebben meegemaakt. Maar toch klopte het niet. Tijdens de zwangerschap van Maud had ik alle vertrouwen en nu zei mijn instinct dat het niet goed zat. Bij elke controle in het ziekenhuis zocht ik geruststelling van de zusters. Naar mijn gevoel werd er niet goed naar me geluisterd en gekeken naar ons kindje. Tijdens de laatste controle daar hield ik al aardig wat vocht vast. Ik maakte me hier ongerust over, dit had ik namelijk ook tijdens de zwangerschap van Maaike en dit was achteraf het eerste teken van de pré eclampsie die zich bij mij ontwikkelde. Maar ze maakten er niet veel van in het ziekenhuis in Heerenveen. Het was warm weer, mijn bloeddruk was nog goed. Ik had met Maud toch bewezen dat ik gezonde kinderen kon krijgen, waar maakte ik mij druk over. Eindelijk werd het tijd voor de 20-weken echo. Ik zag hier erg naar uit, want ik dacht dan wordt er eindelijk eens goed naar ons kindje gekeken. Maar in het ziekenhuis in Heerenveen konden ze geen goed beeld krijgen, dus we werden doorgestuurd naar het UMCG, een week later. Maud ging naar Pake en Beppe en mijn vriend en ik samen naar Groningen. Daar werden mijn angstige gevoelens bevestigd. De gynaecoloog heeft heel lang en goed gekeken en daarna ging ze met ons om tafel, het leek niet goed te gaan met ons meisje. Ze was veel te klein, omdat de doorbloeding van de navelstreng niet goed was kreeg ze onvoldoende voeding van mij. Mijn bloeddruk was te hoog en mijn urine werd gecontroleerd, hier zaten opnieuw eiwitten in. Na dit laatste bericht wist ik al dat het niet goed zou komen met ons meisje. Dit waren dezelfde symptomen als tijdens de zwangerschap met Maaike, met het verschil dat Maaike altijd wel goed bleef groeien en we met Maaike 5 weken verder waren in de zwangerschap. Toen was het ook niet goed gekomen, hoe zou dit dan nu wel nog goedkomen. Verslagen waren we, ontzettend verdrietig. De gynaecoloog wou dat ik gelijk in het ziekenhuis zou blijven, tenslotte was de pré eclampsie ook gevaarlijk voor mijzelf. Maar ik wou eerst nog naar huis en zelf uitleggen aan Maud dat mem voorlopig in het ziekenhuis moest blijven. We zijn drie kwartier naar huis gereden speciaal voor een hele dikke knuffel van haar en daarna heeft mijn broer mij weer terug gebracht, Maud en mijn vriend achterlatend. Ik kreeg een privé kamer, naast de kamer waar ik vier jaar geleden had gelegen, de geschiedenis herhaalde zich. Mijn vriend kwam elke dag op bezoek met Maud, meer bezoek wilde ik niet. Ik wilde al mijn energie steken in het meisje in mijn buik en het meisje in mijn armen. Dit was het allerbelangrijkste. Maud hield zich zo ontzettend flink alleen met haar heit, ik was zo ontzettend trots op hun beide. Mijn hart brak als ik dat vrolijke meisje uitzwaaide terwijl zij in de lift stond en zodra de deur dicht ging en de lift naar beneden zakte liet ik mijn tranen de vrije loop. Verschrikkelijk heimwee, in heel haar leven nog nooit een nacht onafscheidelijk van haar geweest en nu werd ik zo uit het gezin weggerukt. Elke dag werd er met een doptone geluisterd naar het hartje van ons meisje in de buik. Verder hadden we gesprekken met de gynaecologen. Er werd ons verteld dat het hoe dan ook verkeerd af zou lopen, de vraag was alleen wie eerder op zou geven, ons meisje of ik. We hebben nog een vruchtwaterpunctie ondergaan, wat ik echt verschrikkelijk vond! Ook nog zonder resultaat, want de gynaecoloog kon geen vruchtwater uit de baarmoeder krijgen. Hierna spraken de artsen over het afbreken van de zwangerschap. Maar dit kon ik nog niet. Dus kozen we ervoor om af te wachten en te monitoren. Ons laatste strohalm was de striderstudie. Hier deden we aan mee, elke dag kreeg ik een viagra pil toegediend en hiermee hopend dat de doorbloeding van de navelstreng beter zou worden. Maar omdat dit nog in onderzoeksfase was, kreeg de ene helft van de vrouwen die meedeed aan de studie daadwerkelijk de viagra en de andere helft kreeg een placebo. Het heeft niet mogen baten, want op de langste dag van het jaar 21 juni (7 dagen na opname) kon de zuster met de doptone geen hartslag meer vinden. Ze heeft de arts erbij gehaald en zij bevestigde met de echo dat ons meisje was overleden in de buik. Achteraf terugkijkend weet ik precies het moment terug te halen dat ze overleed, dit was een dag eerder op 20 juni toen ik met Maud samen aan het spelen was. Ik voelde me heel erg vreemd en wist dit op dat moment niet te verklaren. Die avond toen ze mijn bloeddruk controleerden was deze nog nooit zo mooi geweest. Mijn vriend kwam naar het UMCG om samen met de artsen te bespreken wat nu onze opties waren. We besloten dat ik een nachtje mee naar huis mocht om thuis even op te laden bij Maud en dat ik de volgende dag weer terug zou komen om de bevalling op te wekken. Een vaginale bevalling… Nooit had ik gedacht dat ik dit nog zou mogen ervaren. Ondertussen hadden we ook contact gehad met Stichting still, zij zouden zorgen voor een lief doosje waarin ons meisje begraven kon worden. Tijdens de weeën heb ik nog gebeld met de beheerster van de begraafplaats waar Maaike ligt, om te regelen dat ons meisje bij haar zus zou komen te liggen. Zo ontzettend dubbel om met deze zaken bezig te zijn terwijl je nog moet bevallen. Maar zoals elke moeder alles goed geregeld wil hebben voor als haar kindje komt, wilde ik dit natuurlijk ook. Rond etenstijd werden de weeën wat heftiger en rond tien uur ’s avonds zat ik midden in een vreselijke weeënstorm. Ik heb gevraagd om een ruggenprik, maar ik had al teveel ontsluiting. Gelukkig gingen de medicijnen die ik eerder had gekregen nu wel eindelijk hun werk doen. Mijn vriend kwam rond elf uur en een uur later, iets na twaalf werd ons prachtige meisje Milou stil geboren. Zo ontzettend klein, maar 200 gram, maar wat waren we trots op haar. Mijn vriend heeft de navelstreng doorgeknipt en daarna werd ze bij mij op de borst gelegd, waar ze de hele nacht heeft gelegen. Helaas wou de moederkoek niet komen en hebben ze die ’s middags nog onder narcose moeten verwijderen. Ik bleef nog een nachtje ter controle in het UMCG en de volgende dag kwam Maud haar zusje bewonderen en mochten we met ons allen naar huis. “Wat is ze rood” zei Maud. We kwamen thuis op een zaterdag en we hebben vrienden en familie de kans gegeven om kennis te maken en afscheid te nemen van ons prachtige meisje. Op maandagochtend hebben we haar met ons drieën weggebracht, naar haar zus. Mijn vriend heeft haar zelf in de grond gezet, net als hij vier jaar eerder had gedaan met Maaike. Opnieuw was er die enorme leegte. Opnieuw een toekomst weggevaagd.

Opnieuw zwanger worden durven we niet aan. Ik werk aan de acceptatie dat Maud als enigst kind op zal groeien. Ik weet niet of ik het ooit zal kunnen accepteren. Stiekem hoop ik op een klein wondertje van de natuur. Ikzelf ben namelijk verwerkt terwijl mijn moeder een spiraaltje had en mijn vader net was gesteriliseerd. Mijn moeder zei altijd dat ik nog hun cadeautje was. Zou het niet prachtig zijn als we zelf ook zo’n cadeautje mogen ontvangen? We zijn nu een jaar later en wel vind ik weer plezier in mijn leven. Ik geniet zo intens van alles wat we met Maud mogen beleven. Juist door wat we hebben meegemaakt, leef ik veel intenser. Verder had ik nooit gedacht dat ik moeder zou worden van drie prachtige dochters. Op alle drie ben ik zo ontzettend trots en ze vullen mijn hart met zoveel liefde, voor altijd!

Lieve Milou, bedankt voor alles wat je me hebt gegeven die 22 weken dat je bij me was en bedankt dat je heel mijn leven lang in mijn hart wilt blijven wonen. We vieren je bestaan aankomende zaterdag met een dagje pretpark. 

*Mamaplaats faciliteert een open en voor iedereen toegankelijk social platform. Zij is niet verantwoordelijk voor inhoud en authenticiteit van posts. Algemene voorwaarden.

Login bij Mamaplaats
Login

Nog geen account bij Mamaplaats?
Registreren
profiel aanmaken

Ik heb al een account.
Ja, dat wil ik

Nee, dank je