{{ message.message }}
{{ button.text }}

Mijn top bevalling

Afbeelding blog 'Mijn top bevalling' Achtergrond blur afbeelding

Zo, hier is die dan mensen. Mijn allereerste echte blog. En wat voor een... we gooien er gewoon gelijk maar een bevallingsverhaal tegenaan. Want hé mijn bevalling was top en dat mag ook wel eens gedeeld worden.

Na een toch best pittige zwangerschap kwam mijn uitgerekende datum langzaam dichterbij. Rond de 38 weken was ik het goed zat en liep mijn bloeddruk weer op. Hiervoor moesten we al meerdere keren naar het ziekenhuis maar mochten steeds weer naar huis. Totdat de bloeddruk (op mijn uitgerekende datum) weer zo hoog was dat het gevaarlijk zou worden. Er werden ook eiwitten gevonden in mijn urine en het woord 'inleiden' kwam weer naar voren.  Bij mijn zoontje Melle ben ik ook ingeleid vanwege een te hoge bloeddruk en dit had ik niet als erg prettig ervaren. De bevalling duurde toen zó lang, bijna 24 uur, en die vreselijke weeënstorm zorgde ervoor dat ik dat nooit meer zou willen.

Maar helaas, weer geen thuis bevalling voor mij. Dat was mij toch een domper. I know, alles voor het kindje. Maar autistisch als ik ben moest ik er toch even aan wennen. We zouden ons zondagochtend om 08:00 moeten melden in het ziekenhuis en mochten gelukkig nog even naar huis. Aangezien ik nogal last had van nesteldrang heb ik die zaterdag het hele huis nog even goed geboend. Dat was dan weer een voordeel van het inleiden he. Melle zou 's morgens opgehaald worden door mijn moeder en daar ook lekker overnachten.

Daar stonden we dan 's ochtendsvroeg in het Albert Schweitzer ziekenhuis in Dordrecht. We kregen een kamer toegewezen en ik ging eerst even mijn spulletjes uitruimen, want hé dit zou weer zo'n lange bevalling worden toch?! Na kennis gemaakt te hebben met het team prikten ze het infuus en braken ze om 10:00 uur mijn vliezen. Ik liep al meerdere dagen met 3 cm ontsluiting dus dit ging gelukkig lekker vlot. Omdat ik die weeënstorm absoluut niet weer wilde spraken we af het langzaam op te bouwen. Toen ze om 11:30 uur kwamen vragen wat we wilden drinken en ik een koffie bestelden vonden ze het wel tijd worden dat het infuus verhoogd werd. “Prima hoor” riep ik nog vrolijk, het enige wat ik toen nog voelde was af en toe een licht krampje. 

Van 12:00 uur tot 14:00 uur kon ik mezelf wel voor m'n kop slaan dat ik koffie had besteld en niet gewoon een watertje. Want ja, lekker was wel even anders. De ene na de andere wee volgde en ik wist van voor niet meer dat ik achter leefde. Ik lag in bed, helemaal in mijn eigen wereld en wilde daar ook niet meer vanaf. 

Toen ze om 14:00 kwamen checken wat mijn ontsluiting was grapte ze nog ''nou zoals je er nu bij ligt ga ik voor 4-5 cm, wat denk jij...?''. Ik kon inmiddels niet meer lachen. Ik kon dat mens wel wat aandoen op dat moment. Het enige wat ik kon denken was als dit 4-5 cm is mag je mij opvegen. Ik probeerde mij groot te houden maar de moed zakte in mijn schoenen. Gelukkig was niets minder waar...Ik zat op 9 bijna 10 cm ontsluiting en mocht voorzichtig mee gaan persen! Man, man, man wat was ik blij (voor zover je blij kunt zijn met persweeën, haha) dat het nu al bijna klaar was. Ze verzochten mij nog heel even op mijn zij te draaien zodat het nog wat sneller ging. Maar nee, dat deed Iris even niet. Het ging allemaal al snel zat en wat een drama was dat de vorige keer die zijligging. 

Na 5 minuten was het zover ik mocht gaan persen. Ik wist het gewoon... hier ben ik goed in, eindelijk mag ik wat doen! En niks was minder waar. om 14:20 uur is ons kleine meisje Lou - Anna geboren. Wat een verassing, een dochtertje en zusje voor Melle. Ik hoopte dat ik in tranen uit zou barsten zoals je vaak ziet in films. Maar ook dat liep even anders. Het moest allemaal even landen. Ik zou toch pas over 18 uur gaan bevallen? Toen mijn moeder met Melle binnen kwam lopen liep mijn hart echt over. Wat een gelukkig mens was ik toch met 2 van deze geweldige telgen. En tot op de dag van vandaag is dat gevoel niet meer weg gegaan. 

Als ik nu terug denk aan het eerste moment ik Lou vast mocht houden krijg ik wel een brok in mijn keel. Wat een klein wonder is dit grietje. En zo kon het dus ook, bevallen. Wat een positieve ervaring was dit. Ik kijk er zo goed op terug. Waar ik na Melle's bevalling pas na weken weer de oude was voel ik me nu (na één maand) echt alweer top. Ik kan niks anders zeggen dan dat ik hier echt gelukkig mee ben en het daarom graag met jullie deel.


Afbeelding blog 'Mijn top bevalling'
Afbeelding blog 'Mijn top bevalling'
Afbeelding blog 'Mijn top bevalling'

*Mamaplaats faciliteert een open en voor iedereen toegankelijk social platform. Zij is niet verantwoordelijk voor inhoud en authenticiteit van posts. Algemene voorwaarden.

Login bij Mamaplaats
Login

Nog geen account bij Mamaplaats?
Registreren
profiel aanmaken

Ik heb al een account.
Ja, dat wil ik

Nee, dank je