{{ message.message }}
{{ button.text }}

mijn prachtbevalling

Mijn natuurlijke bevalling na een spoedkeizersnee

Afbeelding blog 'mijn prachtbevalling' Achtergrond blur afbeelding

Zoals jullie in mijn eerdere blog kunnen lezen is mijn eerste bevalling geeindigd in een spoed keizersnee. Uiteindelijk is alles natuurlijk goed gekomen en is mijn gezonde zoon het belangrijkste wat er is, maar toch heeft me dit wel een tijd dwars gezeten.

Toen ik zwanger werd van mijn 2e ben ik dan ook meteen gaan uitzoeken of ik nu natuurlijk mag bevallen en wat de risico's en opties zijn. Hier heb ik ook al eerder over verteld. Door een verdraaiing in mijn rug was de ruggenprik een ramp. Ook hier heb ik extra afspraken voor gehad om uit te zoeken of een ruggenprik nog wel mogelijk is, zodat ik bij een eventuele keizersnee niet volledig onder narcose hoef.

Gelukkig was er wel het een en ander mogelijk. Ik heb met de arts afgesproken dat ik, zodra ik met weeën in het ziekenhuis kom, en dus 3 á 4 cm ontsluiting heb, ik mag vragen om de ruggenprik. Zo kan er een specialist opgeroepen worden die de tijd hiervoor kan nemen, gezien het de vorige keer anderhalf uur heeft geduurd. Dit was prima, alleen liep het natuurlijk een beetje anders..

Ik was inmiddels 37 weken zwanger en enkele dagen daarvoor gevallen op mijn buik. Niet heel hard, maar ik was wel geschrokken. Hierdoor zijn we savonds in het ziekenhuis geweest en heb ik 4 uur aan de ctg gehangen. Gelukkig bleek alles goed, maar moest wel de dag erna terug voor controle. Gelukkig was ook deze controle goed.

Een paar dagen later moest ik weer op standaard controle komen, hier vond de verloskundige de hartslag wat laag. Ook was bekend dat de baby iets aan de kleine kant zou zijn en erg weinig vruchtwater, maar alles was nog binnen de lijnen. Doordat ze de hartslag wat laag vond, werd ik doorgestuurd naar de verloskamers om weer aan de ctg te worden aangesloten. Hier was de hartslag inderdaad wat onregelmatig, maar goed genoeg. Wel moest ik weer de dag erna terug voor de zekerheid. Dit is altijd zo.

De dag erna weer aan de ctg op de poli, en zoals verwacht was weer de hartslag onregelmatig en konden ze het niet goed meten. Dus moest ik weer door naar de verloskamers om daar gecontroleerd te worden. Na weer een uur aan de ctg mocht ik naar huis met de woorden: als je de baby voor 8 uur vanavond niet hebt gevoeld moet je wel terugkomen. Nou wat doe je dan, dan ga je er extra op letten en ja dan beweegt ie natuurlijk niet. Dus om half 9 savonds weer in de auto gestapt, onze oudste zoon uit bed gehaald en naar schoonouders gebracht en op naar het ziekenhuis. Hier weer aan de ctg, en na 2 uur bleek toch alles in orde te zijn. De baby bewoog op de echo echter ook niet veel, maar er was genoeg hartactiviteit. Zoals gewoonlijk moest ik de dag erna weer terug.

Je voelt m al aankomen, op deze controle was wederom de hartslag niet goed te meten en dus moest ik terug naar de verloskamers. Hier werd ik toch wel erg onzeker van en dit heb ik dan ook uitgesproken naar de gyn. Deze stress dat er iedere dag toch wel twijfel was, iedere dag op en neer naar het ziekenhuis, dat was ook niks. Uiteindelijk dan ook afgesproken dat ik 2 dagen later zou worden ingeleid. Meteen begonnen wel wat traantjes te stromen, want ik besefte mij heel goed dat de kans op de zo gewilde natuurlijke bevalling nu een stuk kleiner werd, maar zo door gaan kon ook niet meer. Ik mocht ook in het ziekenhuis blijven die avond tot aan de inleiding, maar ik wilde liever naar huis.

De zaterdag was aangebroken. De hele dag was ik nerveus, kreeg de tijd niet om en kon mijn rust niet vinden. 'S avonds om half 8 mocht ik mij melden op de verloskamer. Hier werd eerst een ctg gemaakt en vervolgens een ballonnetje geplaatst. Dit word gevuld met water en dan is het wachten tot dat deze eruit valt, dan heb je namelijk 3 cm ontsluiting. ondertussen werd ik wel weer aan de ctg aangesloten en zoals verwacht was deze weer erg onrustig en moeilijk te lezen. Het was uiteindelijk 11 uur en ik verging van de krampen. Dit waren geen weeën maar meer menstruatie krampen. Echt verschrikkelijk. Toen de gyn binnen kwam vroeg ik of ik even naar het toilet mocht. Toen ik terug kwam ging ze alles controleren en daar bleek het ballonnetje al los te zitten, dus deze heeft ze eruit gehaald. De 3 cm was dus al gehaald, dolblij was ik maar ook vol spanning, het ging nu echt gebeuren.

Omdat op de echo te zien was dat de baby het nog goed deed, werd besloten mij nog een nachtje lekker te laten slapen en de ochtend erna de vliezen te breken. Vanaf het moment dat de ballon eruit was, waren ook de krampen weg. Er begonnen wel wat weeën maar die waren veel beter op te vangen dan de eerdere krampen.

De ochtend erna was alles nog rustig en rond 10:00 uur werden mijn vliezen gebroken. Doordat ik erg weinig vruchtwater had, was dit nog niet zo makkelijk, overal zat de baby tegen de vlies aan en kreeg ze de naald er niet in. Gelukkig ging het uiteindelijk wel toen toen was het afwachten. De weeën kwamen langzaam op gang en we zouden langzaam kijken wat er zou gebeuren.

Rond 12 uur word ik verplaatst naar de verloskamer, Hier gaat het dan echt gebeuren. Ik krijg weeën opwekkers en zoals afgesproken word de anesthesist gebeld voor de ruggenprik. Dit is echter nog niet zo makkelijk, omdat ik alleen de specialist zelf kan laten prikken moet ik heel lang wachten. Na ongeveer 2 uur is ze er. In de tussentijd hebben we ook de weeënopwekkers niet hoger kunnen zetten, omdat de onsluiting niet te ver mocht vorderen voor de ruggenprik

Toen ik de prik eenmaal had, werd alles opgeschroefd en was het wachten weer begonnen. De weeën opwekkers deden goed hun werk en uiteindelijk werden het ook steeds meer centimeters. Op een gegeven moment kwam de gyn binnen omdat de hartslag van de baby blijkbaar al een tijdje laag was. Meteen werden de weeën stop gezet en gezegd: hij moet nu wel echt bijkomen anders moet hij nu geboren worden. Ik zag de bui al hangen en ging alweer van een keizersnee uit. Maar wonder boven wonder knapte hij meteen op en kwamen mijn weeën vanzelf opgang. Vanaf ongeveer half 8 werden ze echt heftig en vroeg ik om een check up, ze gaf aan 7 a 8 cm. "maar ik voel wel al een lichte druk daar beneden" na nog wat andere controles keek ze nog eens en bleek het inmiddels 10 te zijn. Ik begon spontaan te huilen. Was zo blij en trots dat ik tot de 10 cm was gekomen, dat was mij de vorige keer niet gelukt.

Ik heb ongeveer een uur in een eigen wereldje gezeten en de weeën weggepuft, wel mocht ik al een beetje mee persen maar nog niet volledig. Mijn eigen verloskundige was inmiddels aangekomen. Ze wilde er graag bij zijn en dit vond ik erg fijn. Ik hoorde haar nog vragen waar de doktor was, die stond op de hoek te wachten. "Nou ik ga hem halen hoor, want ik zie het hoofdje al". Toen de doktor binnen kwam was hij meteen enthousiast, wat een leuke man. Het ging echt beginnen. Bij de volgende wee mocht ik persen. Het was inmiddels 20:50 uur en ik gaf alles wat ik had.

7 min later hoorde ik ze zeggen: Pak hem maar. Ik denk huh wat, ja pak hem maar aan riepen ze. Ik deed mijn ogen open en daar was hij, zijn prachtige perfecte ronde hoofdje, ik heb hem meteen aangepakt en op mijn borst gelegd. Hij begon meteen te huilen. Jeetje wat een rollercoaster, hij was er gewoon al ik kon het niet geloven. Ik had het gedaan. Dat heb ik ook meerdere keren gezegd: het is me gewoon gelukt.

Ondertussen werd er natuurlijk nog steeds hard gewerkt, de moederkoek moest er nog uit en ik was een beetje ingescheurd, maar na een kwartiertje zei de gyn dat ze de operatiekamer moest klaarmaken. De placenta zat namelijk vast en ik was inmiddels al 1,3 liter bloed verloren. Dit was veel te veel. Ze gingen in de tussentijd wel nog alles eraan doen om hem te laten komen. Ik baalde ontzettend. Eindelijk mijn mooie natuurlijke bevalling en dan alsnog een operatie. Maar ik voelde ook meteen een wee, "pers maar mee"riepen ze. En toen kwam die gelukkig meteen los. Poeh, die operatie ook weer bespaard. Ik was inmiddels uitgeput en erg zwak, maar moest nog gehecht worden. Dit was allemaal nog erger dan de bevalling zelf, maar met zo;n prachtexemplaar op je buik laat je alles toe. Om 21:30 was alles klaar en werd het bloedverlies gewogen. Dit bleek zo'n 1,75 liter te zijn. Erg veel, hiervoor moest ik dan ook 24 uur in het ziekenhuis blijven. Mijn kleine mannetje werd gewogen en was met 2695 gram een mini exemplaar. Ook hij werd de komende 24 uur in de gaten gehouden en geprikt op glucose.

Op dinsdag mochten we dan eindelijk naar huis en kon het genieten beginnen. Ik zit nu echt op een roze wolk, een prachtige gezonde zoon en de natuurlijke bevalling die ik altijd heb gewild. Dolgelukkig met mijn mooie jongensgezin.

*Mamaplaats faciliteert een open en voor iedereen toegankelijk social platform. Zij is niet verantwoordelijk voor inhoud en authenticiteit van posts. Algemene voorwaarden.

Login bij Mamaplaats
Login

Nog geen account bij Mamaplaats?
Registreren
profiel aanmaken

Ik heb al een account.
Ja, dat wil ik

Nee, dank je