{{ message.message }}
{{ button.text }}

Mijn Onverwachte bevalling

Afbeelding blog 'Mijn Onverwachte bevalling' Achtergrond blur afbeelding

De behoefte om mijn verhaal kwijt te kunnen is toch erg groot, dus hierbij mijn bevallingsverhaal..

Dat mijn bevalling nu bijna vier weken geleden is kan ik nog steeds niet helemaal bevatten. Ik heb veel over mijn bevalling nagedacht toen ik zwanger was maar me nooit druk gemaakt. Ik zie het allemaal wel dacht ik altijd. Van te voren had ik een plan van aanpak gemaakt met de verloskundige. Ik wilde perse in het ziekenhuis bevallen met zoveel mogelijk rust om mij heen zodat ik op mijn manier (heel rustig dus) kon bevallen. Liep dat toch ff anders!

Vanaf dat mijn zwangerschapsverlof begon zat ik te wachten tot er iets gebeurde. Ik had namelijk sterk het gevoel dat ik eerder zou bevallen dan de uitgerekende datum. Bij alles wat ik voelde vroeg ik me af of dit het nou was. Het duurde en het duurde. Ik zat in week 39 en vond het nou toch wel eens tijd worden. Toch verwacht je het niet als het toch begint.

Het was maandagnacht rond 02.00 toen ik wakker werd van pijn in mijn buik. Ik dacht er niks van en probeerde weer te slapen. De pijn verdween namelijk weer. Toch werd ik weer wakker van de pijn en begon er een belletje te rinkelen. Ik probeerde mijn vriend wakker te maken maar die was zover in coma dat hij alleen zijn hand gaf om in te knijpen en weer verder sliep. Omdat ik niet zeker wist of dit het nou was ging ik onder de douche staan. Ik had gehoord dat als het vals alarm was de pijn weg zou gaan onder de douche. De pijn ging niet weg. Ik ben toen op de bank gaan liggen, viel een half uur in slaap en was teleurgesteld dat ik niet meer wakker was geworden van de pijn. Zou het dan toch niet zo zijn? Het was inmiddels half 5 en alsof de kleine me gehoord had ging het vanaf dat moment flink doorzetten. Ik had weeën om de 8 minuten tot ongeveer 7 uur. Mijn vriend moest naar zijn werk maar die moest thuis blijven van mij. Hij belde op om te zeggen dat we dachten dat het begonnen was maar als het niet zo was kwam hij later op de dag nog naar werk. Little did we know!

Ik besloot de verloskundige te bellen om te vragen wat ik moest doen. De kleine was namelijk niet ingedaald en daar maakte ik me ineens toch zorgen om. Ik moest rustig blijven en bellen als de weeën een uur lang om de 4 minuten kwamen of als mijn vliezen braken. Op die 4 minuten zat ik nog niet dus hingen we weer op. Ook mijn ouders waren gebelt en die kwamen naar ons toe om mij te ondersteunen.

Vanaf het moment dat mijn ouders binnen kwamen is het als een speer gegaan. Ineens had ik zoveel pijn dat ik niet meer wist wat ik moest doen. Ik had ineens ook rugweeën, ik ging door de grond van de pijn. Timen lukte mij niet meer maar mijn moeder begon het bij te houden. Op een gegeven moment moest mijn vriend weer de verloskundige bellen van mijn moeder. De weeën kwamen ineens wel heel snel en heel heftig. De verloskundige zag er nog niet zoveel in en wilde eigenlijk nog niet komen maar toen ik zei dat ik het gevoel had alsof ik moest poepen vroeg ze of ik het fijn vond als ze kwam. Ik gilde hard dat ze moest komen.

Na een half uur stond ze op de stoep en zag ze hoeveel pijn ik had. Ik werd meteen op bed gelegd om te status beneden te bekijken. Ineens zij ze dat ik wat verder was dan we dachten. Ik had gewoon volledige ontsluiting. Geen tijd meer om naar het ziekenhuis te gaan, het moest nu gebeuren! Ik had niet veel later enorme persdrang en mocht bijna meteen beginnen met persen. Maar eerst moest de slaapkamer omgetoverd worden naar bevallingskamer. En omdat dit niet op mijn plan stond had ik al die spullen netjes weggezet en een mooie tas ingepakt. Alleen kon ik door de schok en pijn amper vertellen waar alles nou precies stond. Dus vriend, ouders en verloskundige door het huis heen om alles bij elkaar te zoeken. De kraamzorg werd gebelt en ik kon beginnen met persen.

Van te voren dacht ik dat ik zo’n meid was die rustig, in zichzelf gekeerd de weeën zou opvangen. Dat ik in kalmte zou persen en helemaal zen zou zijn. Nou mooi niet! Ik heb tijdens het persen de hele buurt bij elkaar geschreeuwd. Ik moest rustiger worden want anders zou ik de aanwijzingen van de verloskundige niet horen. Gelukkig was zij zo rustig, kalm en lief dat het me allemaal lukte. Wat vond ik het pittig om te persen zeg. Zeker het moment dat het hoofdje niet meer terug gaat en je weet dat je nog één keer moet persen en je kleintje dan ter wereld gaat komen.

45 minuten nadat ik begon met persen is Lucas geboren. Om 10.28. Met alles erop en eraan. Hij huilde rustig en werd meteen bij mij neergelegd. De navelstreng werd doorgeknipt en ik moest nog even de placenta uitpersen. Gelukkig ging dat helemaal goed. Ik kreeg nog een prik in mijn been (géén idee meer waarom) en alles werd opgeruimd. Lucas kreeg wat testjes die allemaal helemaal goed waren. Ik hoefde gelukkig geen hechtingen, ik had alleen een klein schaafwondje. Wat ik een wonder vond aangezien het zo snel ging en ik voor mijn gevoel een reus eruit had gekregen. Niks was minder waar want meneer woog 3020 gram en was heerlijk inieminie.

Na het douchen kon ik in een schoon bed kroelen met mijn nieuwe gezinnetje. Amper bekomen van wat er allemaal was gebeurd. Nog steeds is het voor mij allemaal zo bizar verlopen. Niks van mijn plan is uitgekomen. Maar ik kijk er met een goed gevoel op terug. Thuis bevallen was wel heel fijn en de mensen om mij heen hebben mij heel goed ondersteund. Alhoewel ik de pijn ondraaglijk vond ben ik super trots dat ik het gewoon gedaan heb, zonder medicijnen.

Zo zie je maar dat niks gaat zoals je verwacht!

*Mamaplaats faciliteert een open en voor iedereen toegankelijk social platform. Zij is niet verantwoordelijk voor inhoud en authenticiteit van posts. Algemene voorwaarden.

Login bij Mamaplaats
Login

Nog geen account bij Mamaplaats?
Registreren
profiel aanmaken

Ik heb al een account.
Ja, dat wil ik

Nee, dank je