{{ message.message }}
{{ button.text }}

Mijn (horror)bevalling van Chloë Isabel

Één die ik totaal niet voor ogen had

Afbeelding blog 'Mijn (horror)bevalling van Chloë Isabel' Achtergrond blur afbeelding

Zooo lieve lezers, ik ben even weg geweest. Niet zonder reden, want ik ben 5 januari bevallen van onze prachtige dochter, Chloë Isabel.


Mijn gewenste, natuurlijke thuis- en tevens badbevalling eindigde in een spoedinleiding met complicaties, aan alle toeters en bellen, foetale nood, liggend op bed met eindstand: een ruggenprik. Nu is geen enkele bevalling te plannen, maar man, wat had ik deze niet zien aankomen.

Het begon vrijdag, de verloskundige zou mij voor een vierde keer proberen te strippen. Helaas ging dit weer niet. Teleurgesteld en verdrietig ging ik naar huis, hopend dat mijn lichaam het zelf zou oppakken dat weekend. Die avond dacht ik dat mijn vliezen gebroken waren, dus zaterdag ochtend belde ik de verloskundige die meteen even langs kwam. Geen gebroken vliezen, maar wel kunnen strippen, eindelijk!

Chloë was al een tijdje erg rustig, en zelfs de verloskundige kreeg er geen beweging in. Ik moest dus even naar het ziekenhuis voor een CTG wegens minder leven, en omdat mijn bloeddruk wat verhoogd was, zouden ze die ook nog even checken in het ziekenhuis.

De CTG was perfect, echter rees mijn bloeddruk de pan uit en werd ik zaterdag middag direct ingeleid. Dat was even schrikken... ik mocht meteen door naar de verloskamer en kreeg een ballon katheter geplaatst. Door het strippen die ochtend had ik al wat weeën activiteit en de ballon katheter zorgde meteen voor een weeënstorm. Nog geen drie uur later perste ik de ballon er, tegen alle verwachtingen in, al uit en had ik 4cm ontsluiting. Dit ging véél sneller dan gedacht!

Tijdens elke wee had ik een onverklaarbare pijn in mijn schaambot. Ik schreeuwde het uit, het voelde alsof de boel verbrijzelde daar beneden

Mijn lichaam pakte het daarna zelf goed op, en ik kreeg meteen krachtige, frequente weeën. Uren lang zuchtte ik ze weg onder de warme douche. Tot zover ging alles goed, tot onze Chloë het even heel erg zwaar kreeg. Haar hartslag schoot naar 210+, waar zij heel lang op bleef hangen. Hier besloten ze mijn vliezen te breken, zodat ze een elektrode op haar hoofd konden plaatsen en het hopelijk iets meer zou opschieten. Chloë moest er uit!

Het breken van de vliezen deed wonderen, want ik kwam binnen no time weer in een weeënstorm terecht met buik- en rugweeën. Ik wilde heel graag in bad, en dit mocht eindelijk toen Chloë haar hartslag weer stabiel was. Ondertussen had ik tijdens elke wee een onverklaarbare pijn in mijn schaambot. Ik schreeuwde het uit, het voelde alsof de boel verbrijzelde daar beneden.

Inmiddels was ik al 18 uur bezig, zat ik nog steeds op 4cm ontsluiting en was ik op. Helemaal gesloopt. Ik had vrijdag voor het laatst geslapen en normaal gegeten. Ik kon gewoon niet meer, dus ik heb om pijnstilling gevraagd en de ruggenprik werd mij aangeraden. Hier boeide het mij echt niet meer, en ik stemde in voor de ruggenprik. Als die pijn in mijn schaambot maar verdwijnt. Die was niet te doen.

Na 8 keer opnieuw aanprikken, door mijn scoliose, zat de ruggenprik eindelijk. Nog altijd niet goed, dus nog geen 1,5 uur later is deze eruit gehaald en is er weer twee keer opnieuw aangeprikt alvorens de ruggenprik goed zat. In de tussentijd werd er een echo gemaakt, en was de pijn in mijn schaambot eindelijk verklaarbaar. Onze eigenwijze flapdrol was een sterrenkijker! Geen wonder dat ik ook bleef hangen op 4cm. Ik moest op handen en knieën gaan zitten, in de hoop dat ze zou gaan draaien.

Afbeelding blog 'Mijn (horror)bevalling van Chloë Isabel'

Net in het bad, toen ik het nog lekker vond haha

De tweede ruggenprik zat goed, en Chloë was ondertussen half gedraaid. Haar gezicht keek nu naar links. Mijn rugweeën waren eindelijk weg, en ik had weer pauzes tussendoor. De buikweeën kon ik heel goed opvangen en zuchtte ik helemaal in mijn eigen wereld weg. Toen ik na nog geen uur riep dat ik moest persen, was iedereen verbaasd. De verloskundige kwam toucheren en ja hoor, ik was binnen een uur van 4 naar 10cm ontsluiting gegaan! Ik moest dit zelf ook even verwerken en begon te huilen, van opluchting, van blijdschap maar ook een beetje van spanning!

Van te voren had ik aangegeven dat ik absoluut niet op mijn rug wilde persen. Ze hebben dus meteen de ruggenprik uit gezet, en omdat Chloë weer helemaal moest indalen werd ik op mijn linkerzij gelegd. Volgens de verloskundige kon dit nog wel 1,5 a 2 uur duren. Ze zou dus met een uurtje weer komen kijken. Ze was de kamer nog niet uit, toen ik riep dat die verrekte katheter eruit gehaald moest worden omdat ik haar hoofd er tegen aan voelde drukken.

Daarna ben ik op mijn knieën gaan zitten, het was toen iets over 3en. Ik kreeg een paar héle krachtige persweeën en luisterde goed naar mijn lichaam. Chloë haar schouder zat nog even vast, maar om 15:17, na bijna 24 uur bevallen, werd onze dochter geboren. Grijs, grauw, slap en levenloos. Ondanks dat ik heel kalm bleef, dacht ik eerst dat ze niet meer leefde. Ze reageerde nergens op, had een hele lage APGAR-score en mijn moederinstinct speelde meteen op en ik begon wild over haar heen te wrijven.

Tegen medisch advies in, zijn we na de bevalling naar huis gegaan, en hier heb ik geen spijt van. De eerste nacht thuis was heerlijk!

Toen ze weer bijgekomen was, mocht ze gelukkig lekker bij mij liggen. Het was nog even spannend want mijn placenta wilde niet komen, dat was op het nippertje geen spoedje OK. Na een spuit, en heel veel geduw op mijn buik, kwam met grof geweld de placenta eruit. Chloë heeft nog 1,5 uur aan mijn borst gelegen, daarna is ze afgenaveld, aangekleed door papa en oma en ben ik gaan douchen. Omdat ik zelf, Thank God, intact ben gebleven daar beneden en maar 300ml bloed had verloren, voelde ik mij meteen heel goed. We hebben nog wat gegeten en om 19u die avond waren we alweer thuis. Tegen medisch advies in, ze wilden mij 24 uur houden ivm de hoge bloeddruk. Echter was mijn bloeddruk tijdens de bevalling alweer stabiel, en daarna ook. Ik wilde dus gewoon naar huis, en ik heb er geen spijt van dat we zijn gegaan. De eerste nacht thuis was heerlijk. 

Momenteel is Chloë Isabel alweer twee weken oud. De tijd gaat zo ontzettend snel. Het is ook nog zo onwerkelijk af en toe. Maar oh wat ben ik gelukkig en gezegend met dat kleine wondertje.

*Mamaplaats faciliteert een open en voor iedereen toegankelijk social platform. Zij is niet verantwoordelijk voor inhoud en authenticiteit van posts. Algemene voorwaarden.

Login bij Mamaplaats
Login

Nog geen account bij Mamaplaats?
Registreren
profiel aanmaken

Ik heb al een account.
Ja, dat wil ik

Nee, dank je