{{ message.message }}
{{ button.text }}

Mijn bevallingsverhaal van Indy

Nu kreeg ik wél de bevalling die ik wilde!

Afbeelding blog 'Mijn bevallingsverhaal van Indy ' Achtergrond blur afbeelding

Na mijn bevalling van mijn oudste, die niet verliep zoals verwacht (welke bevalling wel?), hoopte ik zo dat deze bevalling anders zou verlopen. In een eerdere blog kan je lezen dat ik bij Amber ingeleid werd, iets waar ik nog steeds veel onbeantwoorde vragen over heb. Gelukkig verliep deze bevalling totaal anders.

Ik was zwanger van mijn 2e kindje en de uitgerekende datum naderde. Aangezien ik de vorige keer met 40+5 was ingeleid en uiteindelijk met 40+6 was bevallen, begon ik hem steeds meer te knijpen. Wat ik het liefste voor deze bevalling wilde, was dat het natuurlijk op gang zou komen. Dat mijn lichaam het zelf aan zou geven en ik daardoor gewoon met de verloskundige in het geboortecentrum kon bevallen, in plaats van op de gynaecologie afdeling met alle toeters en bellen eromheen.

Dit sprak ik dan ook elke keer uit naar mijn nieuwe verloskundige, evenals mijn wens om niet ingeknipt te worden en het belangrijke feit dat mijn man ter alle tijde aan mijn hoofdeinde moest blijven staan. Dus ook niet voorstellen: 'Oh daar zie je het hoofdje al! Kom je even kijken?' Nee! Gewoon laten staan die vent. Er zijn vast mensen die dat niet begrijpen, maar ik wil gewoon niet dat hij voor altijd dat beeld van mij heeft, lijkt me niet heel romantisch ;). Gelukkig vond hij het allemaal wel prima en is hij bij de 1e ook netjes op zijn plek blijven staan.

Maar goed, ik was inmiddels 40 weken en erg verdrietig, dit was de vorige keer namelijk de dag waarop besloten was dat ik naar het ziekenhuis moest voor onderzoeken. Ik wilde dit écht niet en gelukkig zag mijn verloskundige er ook geen enkele reden toe, dus ik bleef gewoon bij haar.

Weeën voelde ik regelmatig, maar nooit zette er iets door. Inmiddels was ik 40+5 toen ik weer eens midden in de nacht wakker werd omdat ik moest plassen. Ik sleepte mijn walvislijf naar de wc en daar voelde ik ineens dat ik vruchtwater verloor, onmiskenbaar. Het was niet veel, maar bij elke beweging die ik maakte kwam er een beetje meer uit. Ik was zo blij! Het begon vanzelf! Ik maakte mijn man wakker en we besloten mijn ouders te bellen zodat mijn moeder kon komen voor de oudste. Het was 1 uur 's nachts en ik was dolgelukkig.

Meteen daarna begonnen de weeën. Oh ja, zo voelde dat....Inmiddels iets minder dolgelukkig ging ik beneden op de bank liggen en hield netjes mijn weeën timer app bij. Mijn moeder en kan zaten gezellig samen op de bank tv te kijken en ik lag weeën op te vangen. Prima te doen hoor, ik zat heerlijk in mijn eigen wereld. Inmiddels 2 uur later kwamen ze al om de 5 minuten dus mijn man belde de verloskundige. We mochten meteen naar het geboortecentrum rijden. Ook in de auto was het goed te doen. Deze weeën deden zoveel minder pijn dan die van de vorige keer!

In het geboortecentrum aangekomen keek de verloskundige hoe ver ik was, 5 cm al! En dat zonder echt hevige pijn! Wat heerlijk dit! Ik bleef rustig de weeën verder opvangen en ondertussen kletsten we wat. Inmiddels was het een uur of 5 en zat ik op 7 cm. Prima te doen dit.

Nog een uur later begonnen ze toch wel echt wat heviger te worden. Mijn baby was ook erg druk in mijn buik. Normaal worden baby's rustiger, maar deze bleef maar duwen en trappen. Zelfs tijdens de weeën bleef ze haar disco feest (want dat moet het geweest zijn) maar doorzetten. Dat maakte het wel erg lastig om te ontspannen, maar goed, ik had niks te klagen.

De verloskundige keek nog een keer en zag dat ik bijna volledige ontsluiting had. Ik mocht alvast voorzichtig een beetje mee gaan persen. De kraamhulp was er inmiddels ook bij, waardoor we met z'n vieren in de kamer waren. Niet een team van 5 man sterk om me heen zoals de vorige keer, maar heerlijk rustig.

Het persen ging wat moeilijker en duurder wat langer. Ik herinner me nog goed dat de kraamhulp en verloskundige tegen elkaar zeiden: het is nu bijna een uur, we gaan zo bellen.

Oh hell no! Geen extra medische hulp voor mij dit keer! Ik zette alles op alles en duwde die kleine eruit. Hoppa!

Om 6.58 was daar onze prachtige Indy, kerngezond!

Achteraf bleek dat het persen zo moeilijk ging omdat ze scheef lag, waardoor haar schedelplaatjes niet goed over elkaar heen konden schuiven, maar hee, got it out anyway!

Mijn placenta kwam er ook prima uit, wel in 2 delen, maar gelukkig gewoon volledig. Ik had alleen een klein scheurtje wat even gehecht moest worden, maar daar heb ik nauwelijks last van gehad. Wel kreeg ik nog 2 injecties in mijn been omdat het bloeden niet wilde stoppen.

We hebben daardoor tot 4 uur 's middags moeten blijven, maar mochten daarna lekker naar huis, waar ons andere dochtertje op ons wachtte. Dat moment, dat je je kindjes voor het eerst aan elkaar voorstelt, wauw....daar zijn geen woorden voor.

Ik kijk vol plezier op deze bevalling terug, heerlijk was het en precies zoals ik het had gewild! 

*Mamaplaats faciliteert een open en voor iedereen toegankelijk social platform. Zij is niet verantwoordelijk voor inhoud en authenticiteit van posts. Algemene voorwaarden.

Login bij Mamaplaats
Login

Nog geen account bij Mamaplaats?
Registreren
profiel aanmaken

Ik heb al een account.
Ja, dat wil ik

Nee, dank je