{{ message.message }}
{{ button.text }}

Mijn bevallingsverhaal van Amber

Had ik wel ingeleid moeten worden?

Afbeelding blog 'Mijn bevallingsverhaal van Amber'

Op 3 april 2015 was ik uitgerekend van mijn 1e kindje. De zwangerschap verliep prima, ik had nauwelijks klachten en keek ontzettend uit naar de bevalling (toen nog wel ;)). Elke dag dat de uitgerekende datum naderde voelde ik van alles, maar het liep allemaal op niks uit. Toen het dan eindelijk 3 april was, toch een soort magische datum, had ik een controle bij de verloskundige. Ze vroeg hoe ik me voelde. 'Ik ben er helemaal klaar mee' antwoordde ik. Een veelvoorkomend antwoord van een 40 weken zwangere vrouw. 

De verloskundige ging kijken en constateerde dat alles nog helemaal dicht zat, waarop ik even flink gevloekt heb (binnensmonds hoor). Vervolgens besloot ze me door te verwijzen naar het ziekenhuis voor verder onderzoek, 5 dagen later konden we terecht. 

Ik heb zo gehoopt dat er tussendoor iets zou gebeuren, maar er kwam niks....dus die woensdag 8 april gingen we naar het ziekenhuis. Daar maakten ze een echo, deden inwendig onderzoek en onderzochten mijn bloed en urine. We kregen meteen de uitslag, eigenlijk niks afwijkende, al begon mijn bloeddruk ietsje hoger te worden (vind je het gek met bijna 41 weken?) en leken er mogelijk iets van eiwitten in mijn urine te zijn gevonden, maar daar werd erg vaag over gedaan. Ze maten mijn bloeddruk nog een keer, die was toen weer helemaal prima, maar ze zeiden daarna toch dat ze me gingen inleiden. Ik was hartstikke blij want eindelijk mocht ik gaan bevallen, we konden die avond nog terecht. 

Om 9 uur meldden we ons. Er werd een ballonnetje geplaatst en ik werd aan de monitor gelegd. Mijn weeën begonnen meteen. Nu heb ik het idee dat mijn bevalling misschien die avond wel gewoon vanzelf was begonnen, maar toen had ik geen idee. Ik dacht dat dit normaal was. Het ballonnetje viel er een uur later al uit en ik mocht naar een andere kamer. Daar werd het steeds erger en erger tot de pijn niet meer te harden was. Ik zat op 5 cm. Een paar uur later, ik was inmiddels 10 uur bezig, moesten we weer naar een andere kamer. Hier stond een heel team van 5 mensen klaar. De weeën waren niet meer te doen en ze vroegen me of ik toch niet een ruggenprik wilde. Dat wilde ik absoluut niet en had ik van tevoren ook al aangegeven. Mijn vliezen werden gebroken en toen kwam ik in een weeënstorm terecht. Ik kreeg geen seconde rust meer, maar moest wel doorgaan. Ze controleerden me en ik had 9 cm. Toen verliet bijna iedereen de kamer en bleef er 1 gynaecoloog in opleiding achter. 

Ik voelde ineens persweeën en riep dat ik nu moest gaan persen. Volgens de gynaecoloog was dit onmogelijk, ik had 9 cm. Ik werd kwaad en riep dat ze meteen iemand moest halen want dit kon ik niet tegen houden. Ze haalde iemand, die keek en zei dat ik volledige ontsluiting had en we konden beginnen. Wat een verademing is dat!

Al bij voorbaat zetten ze een hele diepe knip, waarom? Geen idee....

20 minuten later, om 12:02 was onze prachtige dochter Amber er. 

Vervolgens moest ik nog gehecht worden, hier zijn ze heel lang mee bezig geweest en heb ik nog zeker 2 weken lang pijn van gehad. 

Bij de nacontrole, 6 weken later, werd mij verteld dat inleiden voor veel heftigere weeën zorgt. Later las ik ook dat in ziekenhuizen veel te snel wordt ingeknipt. Achteraf heb ik me vaak afgevraagd waarom ze dit allemaal gedaan hebben? Er was niks mis met me, ik had er alleen genoeg van, zoals iedereen die tegen het einde van een voldragen zwangerschap aanloopt. 

Wat zijn jouw ervaringen hiermee? 

P.s. ik ben hartstikke blij dat ik mijn kindje gezond op de wereld heb kunnen zetten, op welke manier dan ook. 

*Mamaplaats faciliteert een open en voor iedereen toegankelijk social platform. Zij is niet verantwoordelijk voor inhoud en authenticiteit van posts. Algemene voorwaarden.

Login bij Mamaplaats
Login

Nog geen account bij Mamaplaats?
Registreren
profiel aanmaken

Ik heb al een account.
Ja, dat wil ik

Nee, dank je