{{ message.message }}
{{ button.text }}

Mijn bevallingsverhaal - Saar Sophie

Afbeelding blog 'Mijn bevallingsverhaal - Saar Sophie'

Met Saar op m'n borst ga ik proberen mijn bevallingsverhaal uit te typen. Ik kan je verzekeren dat dat niet meevalt. Saar trekt haar eigen speen uit haar mond en wordt vervolgens boos dat haar speen weg is. Logica van een baby als je het mij vraagt.

In eerste instantie was ik niet van plan dit verhaal online te zetten, maar nadat mijn vriendin/schoonzus mij had overgehaald ga ik toch een poging wagen mijn bevalling uit te typen. Alleen deze paar regels heb ik al tig keer opnieuw getypt, dus dat wordt leuk haha.

Oké, here we go.

Ik was al aan het aftellen bij 37 weken. Mocht je nu zwanger zijn en dit ook van plan zijn; niet doen! Het kan vies tegenvallen. Net zoals bij mij, mijn bevalling begon ‘pas' bij 40 weken en 4 dagen. Ik was die dag nog lekker met mijn moeder in het centrum gaan wandelen. Een goed tijdverdrijf en natuurlijk hartstikke gezellig! Na een paar uurtjes zijn we in ma haar tuin beland om nog een lekker theetje te drinken in het heerlijke zonnetje. Echt genieten!

15.30-16.00 uur

Mijn moeder was een verhaal te vertellen toen ik ineens wat voelde ‘lopen’... Ik riep: ‘Oeh, volgens mij moet ik even naar de wc!’. Terwijl m’n moeder mij verbaast  aankeek liep ik gauw naar het toilet. Eén ding wist ik zeker, ik plaste niet in m’n broek. Maar of het nu echt vruchtwater was wist ik eigenlijk ook niet, het was niet veel namelijk. Toen ik even later weer in de tuin kwam dacht ik dat het toch wel handig was om even de verloskundige te bellen. Voicemail. Ik vroeg mijn moeder het hemd van haar lijf, maar omdat mijn moeder haar vliezen nooit gebroken zijn had zij ook geen idee. Afwachten maar dan totdat de verloskundige terug belt.

M’n moeder zei nog: ‘ik pak voor de zekerheid wel even een handdoek’, en liep naar boven. Ik stond op dat moment nog in de achtertuin en voelde plots ‘het een en ander’ langs m’n benen lopen. Oké, dit is vruchtwater, dat kan niet anders. Net als in de film! Ik weet niet of ik de enige ben die dit niet wist, maar als je vliezen breken kan het zijn dat je vruchtwater blijft ‘lopen’ en kun je dus niet meer van de wc af. Kort daarna belde de verloskundige terug. We maakten een afspraak voor diezelfde avond om 18.00 uur in de praktijk.

Ik belde Bas (mijn man) op om even kort verslag te doen van hetgeen wat er zojuist gebeurd was. Bas vroeg zich af of hij van zijn werk moest komen om mij te helpen. Ik zei dat dat niet perse hoefde aangezien het nog uren kon duren voordat er überhaupt wat zou gebeuren. Bas vroeg heel snugger ‘heb je droge kleding dan, en een auto?’ ‘Eh.., nee dat niet’ was mijn antwoord. ‘Oké, ik kom wel naar je toe’. Zo gezegd zo gedaan. Ondertussen zat ik nog steeds op het toilet en had mijn moeder er maar een stoel bij gepakt. Het moet er grappig uit hebben gezien: ik op de wc en m’n moeder op een stoel ernaast. Beiden excited over wat er gaat komen!

16.45 uur

Even later zat ik bij Bas in de auto. Ik voelde al pittige weeën en vroeg me af wat mij te wachten stond, aangezien het pas nét was begonnen. Bas moest zelf nog even terug naar het werk om zijn fiets op te halen. Ik dacht dat het een goed idee was om achter Bas aan te rijden in onze eigen auto. Volkomen onlogisch aangezien Bas met de fiets naar huis moest fietsen en ik dus voor Piet Snot naar de zaak reed, maar oké. Eenmaal omgedraaid en weer aangekomen in onze straat had ik 2 missies. Missie 1: Ongezien naar binnen zien te komen, aangezien ik inmiddels zeiknat was geworden (sorry als dit to much information is). Missie 2: Van de benedenverdieping naar de badkamer op de eerste verdieping komen, zonder het huis te veranderen in een zwembad. Missie 1 was snel geslaagd. Missie 2 viel ietsje tegen. Eenmaal aangekomen in de badkamer begon ik mijn weeën te timen via een app. Omdat er maar 1,5 minuut tussen mijn weeën zat zei de app ineens ‘bel de verloskundige, de baby komt eraan’. Tuurlijk, dacht ik, ik ben pas net begonnen dus dat zal wel meevallen. Ik bleef rustig zitten.

17.45 uur

Ik begon me inmiddels af te vragen of het wel een goed idee zou gaan om in deze ‘situatie’ naar de praktijk te gaan voor mijn afspraak met de verloskundige. Inmiddels was Bas ook thuis aangekomen en hij concludeerde dat ik de verloskundige maar even moest bellen om te vragen of zij niet naar ons huis toe kon komen. Zo gezegd, zo gedaan. Overigens had ik niks gezegd over mijn weeën, vraag me niet waarom.

18.30 uur

De verloskundige was inmiddels aangekomen bij ons thuis. Op dat moment zat ik nog steeds op een stoeltje in de douchecabine. De verloskundige leek redelijk verbaast te zijn over de tijd die tussen de weeën zat en de pittigheid van de weeën zelf. We gingen even kijken hoe ver ik was. 2/3 Centimeter. Nou, viel niet tegen vond ikzelf. We spraken af dat ze om 21.00 uur nog eens langs zou komen.

21.00 uur

De verloskundige was er weer. Ik zat nu op 4 centimeter ontsluiting. Behalve dat de weeën flink pittig waren liep alles nog steeds op rolletjes. We spraken dit keer af dat de verloskundige om 00.00 weer terug zou komen.

00.30 uur

Als ik dacht dat die weeën niet erger konden dan had ik het mis. Wat een rotgevoel is dat zeg hé. Bas en ik hadden inmiddels wel bedacht wat het meest handig was om de weeën op te vangen, namelijk keihard in m’n voeten knijpen op het moment dat er weer eentje aankwam. Dit leek voor mij de helft te schelen. De verloskundige kwam weer langs. Slecht nieuws, ik zat op 4,5 centimeter. Ik had dus 2,5 uur gedaan over een halve centimeter. Ik kan je vertellen, dat is best een domper. Zéker als je graag thuis wilt bevallen.

De verloskundige kwam naast me zitten en keek me aan. Ik voelde hem al aankomen. ‘Ik denk dat we toch even moeten gaan kletsen’, zei ze.

01.15 uur

Aangekomen in het ziekenhuis. Oja, ik vergeet een belangrijk detail. Ik ben bang (lees; heel bang) voor naalden.

Eenmaal op de afdeling riep ik naar de zusters dat ze mij niet hoefde te vragen om pijnstilling, want dat hoefde ik toch niet. Pijnstilling betekent namelijk dat je geprikt wordt. Wel kwam ik er al gauw achter dat ik een infuus zou krijgen voor de wee-opwekkers. Wat een ellende, ik kreeg een prik in m’n arm. En dat was nog niet alles, ik kreeg een ‘ding’ om m’n arm voor m’n bloeddruk en een band om m’n buik voor weet ik veel wat. Best shit als je niet medisch wilt worden. Maar oké. Op dit moment zat ik op 5 centimeter ontsluiting.

Uren verstreken, en er gebeurde niks bij mij van binnen. He-le-maal niks.

23 augustus: 40 weken en 5 dagen

Ergens in de ochtend, geen idee hoe laat, kwamen er 3 zusters naast mijn bed zitten met een verdacht serieus gezicht. Ik voelde de bui al hangen. Ik moest een ruggenprik, anders zou ik straks geen puf mee hebben om te bevallen. Lichte paniek, maar oké we gaan d’r voor. Eenmaal boven aangekomen was de lichte paniek overgegaan in een hele hele heftige paniek. Ik trilde als een malle en had ondertussen belachelijk pijnlijke weeën. Mevrouw vroeg mij of ik stil wilde zitten, omdat ze anders niet konden prikken. Ik zou wel willen, maar ik was doodsbang. Ja, je kan me een aansteller vinden, maar hier kan ik ook niks aan doen. Aard van ’t beessie moet je maar denken. De verdoving zat erin, wat een rotprik. Toen kwam het echte werk. Ik voelde iets groots m’n rug in komen, iets wat pijnlijk (?!). Ik was toch verdoofd of niet? Achter mij hoorde ik een stem die zei ‘Ik stop ermee, op deze manier kan ik niet prikken’. Wacht even hoor, heb ik nu voor niks een rotprik in m’n rug gekregen? Er zaten inmiddels 5/6 (overigens erg lieve!) zusters om mij heen. Wat een circus, en dat allemaal om mij op m’n gemak te stellen. Even later: poging 2. Deze ging beter. De prik zat erin. Een last viel van m’n schouders.

Na 10 minuten voelde ik helemaal niks meer, althans geen weeën. Bi-zar. Ik wist serieus niet dat een ruggenprik zoveel effect zou hebben. Terwijl ik een verhaal stond op te hangen, stonden 5/6 zusters mij aan te kijken; ‘je hebt nu een wee, voel je niks?’. Wat, ik? Nu een wee? Nee, ik voelde niks. Na deze prik zat ik op 6 centimeter en heb ik zelfs 1,5 uur geslapen!

Ca. 10.45 uur

EINDELIJK: 10 centimeter ontsluiting. Yes! Gaan met die banaan, dacht ik! Maar nee, de baby lag nog te hoog en moest de draai nog maken. Overigens voelde ik deze weeën wel, en goed zelfs. Ik raakte veel in paniek en kon daarom de weeën niet goed opvangen. De weeën leken daarom wel 5 minuten te duren, slopend. Na een uur mocht ik alvast wat mee gaan persen, maar nog niet tot het uiterste. Dit scheelde al enorm voor mij.

Ik mocht gaan persen. Op dit moment voelde ik me ineens weer fantastisch goed. Ik praatte weer honderduit en kon zelfs weer grappen maken. De zusters waren erg verbaasd haha. Het was zelfs gezellig! Ik was enorm opgelucht dat ik eindelijk wat mocht doen. 

12.30 uur

Het laatste ruime half uur heb ik geperst, en daar was ze dan: Saar Sophie. Wát een onbeschrijfelijk gevoel is dit. Een explosie van liefde en geluk! Saar was 55 centimeter en 4218 gram, een flinke meid!  

Afbeelding blog 'Mijn bevallingsverhaal - Saar Sophie'
Afbeelding blog 'Mijn bevallingsverhaal - Saar Sophie'
Afbeelding blog 'Mijn bevallingsverhaal - Saar Sophie'
Afbeelding blog 'Mijn bevallingsverhaal - Saar Sophie'

*Mamaplaats faciliteert een open en voor iedereen toegankelijk social platform. Zij is niet verantwoordelijk voor inhoud en authenticiteit van posts. Algemene voorwaarden.

Login bij Mamaplaats
Login

Nog geen account bij Mamaplaats?
Registreren
profiel aanmaken

Ik heb al een account.
Ja, dat wil ik

Nee, dank je