{{ message.message }}
{{ button.text }}

Mijn bevallingsverhaal 3.0

Afbeelding blog 'Mijn bevallingsverhaal 3.0'

Waar zal ik eens beginnen. Zelf lees ik never nooit niet een bevallingsverhaal. Waarom niet? Omdat ik nogal visueel ingesteld ben en ik al gillend over de grond, grijpend naar mijn kruis kruip wanneer ik een bevalling op televisie zie. Ik kan er niet tegen om het te zien of ook maar te lezen. Terwijl ik zelf eigenlijk heel makkelijk beval en mijn eigen bevallingen totaal niet als horror heb ervaren. Toch is het lezen van bevallingsverhalen volgens de mama platformen het helemaal en smult iedereen ervan. 

Laat ik beginnen met het feit dat ik en iedereen om mij heen na drie (voldragen) zwangerschappen wel kan zeggen dat ik niet zo goed ben in zwanger zijn. Excuses wanneer ik nu iemand tegen het zere been stoot of schop. (op het moment ben ik niet heel goed in uitdrukkingen, blame it on de slechte nachtrust) Natuurlijk is het een wonder wanneer je een kindje gezond en wel een volle zwangerschap mag en kan dragen, maar mijn hormonen vieren tijdens een zwangerschap negen maanden hoogtij en weet de verloskundige inmiddels dat het voor mij na week 36 klaar is, best lastig wanneer een zwangerschap tot 40 - 42 weken kan duren. Ik word tegen het einde van een zwangerschap zwaar ongeduldig en als ik ergens niet tegen kan is het wel het feit dat ik dingen niet zelf in de hand heb. Vandaar mijn intense angst voor vliegtuigen, ik bedoel: het liefst bestuur ik het vliegtuig zelf en dat zal natuurlijk vast en zeker veel beter gaan dan wanneer een piloot dit doet…

Vanaf week 37 begon het echte hormonale ‘gezeik’, ik was gestopt met werken en had inmiddels dus echt de hele dag de tijd om na te denken en mezelf gek te maken. De dagen duurde langer en de nachten kort. De kinderen werden vervelender en het weer werd warmer. Mijn gemoedstoestand ging achteruit en de verloskundige vond dat ik er slecht uit zag. Toen de baby niet volgens de curven was gegroeid hoe hij had moeten groeien en ik vertelde dat ik de baby die dag bijna niet had gevoelt werd ik doorgestuurd naar het ziekenhuis voor een CTG, dit is denk ik een verhaal dat veel vrouwen bekend voorkomt. Dus trommelde ik mijn moeder en Lloyd op om de gynaecoloog over te halen om mij in te leiden, een kansloos iets natuurlijk in de vakantie periode. Toch deed ik mijn verhaal en mocht ik een week later terug komen bij de gynaecoloog.

Eind week 38: opnieuw gingen Lloyd en ik naar het ziekenhuis. De gynaecoloog stelde voor om te kijken hoeveel cm ik had. Wellicht had ik al een aantal cm’s ontsluiting omdat het natuurlijk al het derde kindje was. Wanneer ik begin 3 cm zat kon ze mijn vliezen breken. Echter zat ik net aan een teleurstellende 1 cm. En dat terwijl sommige vrouwen bij een tweede zwangerschap al starten met 2/3 cm ontsluiting. ‘’Ten minste nog iets dat straks is aan mijn lichaam.’’ lachte ik maar weg. Het was eigenlijk om te janken natuurlijk. Volgende optie was strippen. Iets wat tijdens de andere twee zwangerschappen ook zonder resultaat was gedaan. Lekker charmant ook wel: de afspraak voor mijn Brazilian Wax stond voor de volgende dag gepland: ‘Hopelijk kom je erbij.’ zei ik en probeerde de ongemakkelijkheid maar een beetje weg te lachen.

Helaas kwamen de weeën door het strippen niet op gang, het rommelde maar zette niet door. Na twee dagen rommelen was ik het zat: ik trok het niet meer, mijn hormonen deden het woord tegen de verloskundige. Het was inmiddels zaterdag, de verloskundige stelde voor een 4de keer een sedatie voor en hoewel ik hier helemaal niet op zat te wachten nam ik het deze keer toch aan. Lloyd zei ook dat de kans misschien groter was op een inleiding en zij mij deze keer wel serieus zouden nemen. Met lood in mijn schoenen ging ik naar het ziekenhuis. Ik wilde gewoon thuis slapen, thuis bij mijn kinderen. Helaas had ik net pech en had ik een (vrouwelijke) gynaecoloog zonder enig gevoel van empathie. Nu zou je misschien denken: mens, je bent zwanger het is het einde van de wereld niet. Tijdens deze zwangerschap heb ik helaas echt heel veel stress gehad wegens familie (privé) omstandigheden waar mijn familie en ik op het moment nog niet weet hoe we er mee om moeten gaan of hoe we er over moeten praten. Vandaar dat ik hier niet over schrijf of dieper op in ga. Toen ik merkte dat de gynaecoloog niet bepaald oor had naar mijn verhaal en heb ik vervolgens het hele ziekenhuis bij elkaar geschreeuwd en gehuild. Ik stond zelfs op het punt om weer naar huis te gaan want ik vond het idee van niet thuis kunnen slapen toch al kut. Gelukkig was er een hele strenge maar lieve zuster die mij zo ver kreeg om een nachtje te blijven slapen.

Inmiddels was het 11 uur ’s avonds en ik werd naar mijn kamer gebracht. Ik kreeg een spuit met een naald in mijn bil waar je u tegen zegt en ik heb er serieus 2 hele dagen op geslapen. Waarschijnlijk vonden ze mij of mijn hormonen zo lastig dat ze gedacht hebben die gaan we eens goed onder zeil brengen. Toen ik na 48 uur slapen, na het nachtje slapen in het ziekenhuis (ik maak geen grap, alle vermoeidheid kwam er volgens mij uit) nog niet ‘de oude’ was en ik Lloyd vertelde dat ik gewoon echt nog niet wakker kon worden belde hij bezorgd de verloskundige. De verloskundige kwam langs en schrok: ik ga nu het ziekenhuis bellen zei ze.

Langdradig verhaal he? Kom op met die bevalling, hoor ik je denken. Ik moet je helaas teleurstellen want ik heb echt geen smeuïg horror verhaal voor je. Sorry.

De verloskundige belde naar het ziekenhuis en eindelijk had de verloskundige de juiste persoon te pakken, het was een oude mannelijke gynaecoloog vertelde ze. Het was maandag 19 augustus en ik mocht direct naar het ziekenhuis komen. We gaan haar inleiden zei hij: het heeft lang genoeg geduurd. Ik was die dag eigenlijk pas 39 + 3 weken zwanger.

In het ziekenhuis aangekomen werd ik om 10:00 aan de CTG aangesloten en even later kwam een gynaecoloog kijken op hoeveel cm ik zat. Een krappe 2 cm zei ze. We gaan je pilletjes geven waardoor de baarmoedermond rijper wordt en je hopelijk nog net iets meer ontsluiting krijgt, stelde ze voor. Om 15:00 kreeg ik de eerste twee pilletjes, vervolgens weer om 18:00. Om 20:00 werd er opnieuw gekeken op hoeveel centimeter ik zat: 3 cm! De gynaecoloog kon mijn vliezen nu dus breken. ‘Laat de interventie beginnen’ zei ze.

Direct na het breken van de vliezen gingen de de harde buiken over in weeën. Tot 22:00 uur kon ik de weeën goed opvangen, helaas zat ik toen pas op 4 cm. Als dit nog lang zo door ging zou ik het qua pijn niet de hele nacht trekken. Ik belde de zuster en vertelde haar dat ik een ruggenprik wilde. Deze vorm van pijnbestrijding heb ik bij de andere twee bevallingen ook gehad. Heerlijk. Al vrij snel stond de anesthesist in de verloskamer. Ondanks dat dit de derde keer was dat ik er een kreeg was ik er toch weer vrij nerveus voor. Bij Chloe werkte de ruggenprik maar aan een kant en ook deze keer was dit helaas het geval. Maar wat nog veel erger was is dat ik het touwtje van de ruggenprik langs mijn ruggengraat voelde gaan tijdens het zetten. Het was het ergste en naarste wat ik ooit in mijn leven qua pijn heb meegemaakt, ik ging dwars door het bed heen. Gelukkig was de pijn ook direct over toen de ruggenprik goed zat en ingesteld was. Het wachten tot 10 cm kon nu beginnen wist ik uit ervaring.

Toen ik eenmaal lekker op bed lag en ik gezellig, alsof er niets aan de hand was, met mijn moeder aan het kletsen was kwam de (eerste mannelijke) gynaecoloog binnen. Lloyd was Voetbal International aan het kijken en besloot toch maar even een kijkje te nemen aan het bed. 5 cm zei hij. Kak, dit was niet wat ik in gedachten had, ‘wat duurt het lang, wordt dus echt nachtwerk!’ zei ik. Het was inmiddels 0:30 en blijkbaar ging het hem ook niet snel genoeg. ‘We gaan je wat extra hormonen geven om de weeën wat krachtiger te maken’ zei hij. Extra hormonen = weeën stormen was het eerste wat er door mijn hoofd spookte. Holy shit, dat hadden we deze keer niet afgesproken. ‘Zet dan maar wel de ruggenprik wat omhoog’ vervolgde ik. En terwijl de verpleegster de anesthesist al aan het bellen was voelde ik wat druk van onder. Dat is gek, zei ik tegen mijn moeder:'ik voel druk van onder alsof ik moet poepen. Bij Ben had ik dit ook heel erg toen het hoofdje er al bijna uit kwam’ zei ik nog. 5 sec later: JONGENS, IK MOET POEPEN! HELP, DE BABY KOMT! HIJ KOMT. DE BABY KOMT! Ach, Fleur doe toch niet zo raar! Je zal wel naar het toilet moeten, net had je nog 5 cm zei mijn moeder lacherig. DAN MOET IK NAAR HET TOILET MAAR HIJ KOMT, HIJ KOMT ERUIT! riep ik in paniek.

Ik heb mijn moeder en Lloyd nog nooit zo hard zien rennen, we hebben er achteraf nog zo hard om gelachen. Het was allemaal weer zo hysterisch. Terwijl Lloyd ‘hulp’ ging halen kwamen de verpleegster en de gynaecoloog al aangerend. De verpleegster trok het laken omhoog en zei kalm:’het ziet er inderdaad naar uit dat je gaat bevallen ‘mijt’’. FUCK zei ik, NU AL!? Terwijl ik dat zei kon ik het niet meer tegenhouden en kon de gynaecoloog nog maar net op tijd zijn handschoenen aantrekken.

Met 5 minuten was hij geboren, onze kleine Lewis. Direct zo ontzettend verliefd en alles was vergeten. Lieve Lewi, wat zijn wij blij dat jij er bent. Het gene wat wij hier thuis allemaal nodig hadden: vreugde en nieuw leven. Het is echt waar: geluk zit in een klein rompertje.

*Mamaplaats faciliteert een open en voor iedereen toegankelijk social platform. Zij is niet verantwoordelijk voor inhoud en authenticiteit van posts. Algemene voorwaarden.

Login bij Mamaplaats
Login

Nog geen account bij Mamaplaats?
Registreren
profiel aanmaken

Ik heb al een account.
Ja, dat wil ik

Nee, dank je