{{ message.message }}
{{ button.text }}

Mijn bevalling, het allermooiste ooit.

Afbeelding blog 'Mijn bevalling, het allermooiste ooit. ' Achtergrond blur afbeelding

~ Mijn bevallingsverhaal ~

Op donderdag 06 augustus 2020 werden wij om 07:00 uur verwacht in het ziekenhuis. Even een korte samenvatting zodat ons verhaal wat duidelijker is. Het zit namelijk zo, ons kindje werd ruimer geschat dan het gemiddelde en lag in de stuitligging, dus hebben ze vanuit het ziekenhuis ons een keizersnede geadviseerd. Met 36 weken en 5 dagen zwanger te zijn, kwam dit pas ter sprake.

Dit was even schakelen voor mij. Waarom kwam dit nu pas ter sprake? Het woordje: keizersnede. “Leuk” als je dit even snel moet beslissen. Een “gewone” bevalling met de nodige risico’s of een geplande keizersnede, waar je langer van moet herstellen?

Lastig vond ik dit. Enorm lastig. Maar veel tijd was er niet om te beslissen, sterker nog, dag erop hadden we een afspraak met de gynaecoloog om ons “plannetje” te bespreken. Samen met mijn man heb ik de voor en nadelen besproken, maar de keuze lag bij mij. Na veel wikken en wegen besloten om voor een geplande keizersnede te gaan. We mochten overigens niet zelf de datum uitkiezen (ik dacht van wel), maar dit werd voor ons uitgekozen.

Dus, op donderdag 06 augustus 2020 werden wij verwacht, in het ziekenhuis. Ik mocht van te voren niks meer eten en drinken, (ik kreeg toch al geen hap door mijn keel) ik moest nuchter zijn voor de keizersnede. We kregen een kamer toegewezen voor onszelf. Al gauw kwam de verpleegkundige om het e.e.a. uit te leggen. Daarna kreeg ik een leuk “doktersjasje” aan en werd ik met bed en al naar het O.K. gereden. Ik kreeg een infuus en uitleg wat er allemaal ging gebeuren. Ondertussen was mijn man even weg, om zich om te kleden.

Daar waren we, in de O.K. kamer. Ik vond alles spannend, ik ben namelijk nog nooit geopereerd. Dus je kan je voorstellen hoe onder de indruk en gespannen ik was. De ruggenprik werd gezet (een infuus doet overigens meer pijn dan de ruggenprik) en gauw voelde ik mijn benen tintelen. Wat een apart gevoel was dat! Of beter gezegd geen gevoel. Van de borst tot helemaal aan mijn tenen, gevoelloos.

“Oké, het is nu precies 09:00 uur en we gaan starten met de sectio”, zei de gynaecoloog. Na wat geduw en getrek aan de buik (verder voelde ik helemaal geen pijn of iets), werd om 09:05 uur ons dochtertje geboren. Huilend kwam ze op de wereld en werd ze op mij gelegd, meteen knuffelen, met haar mama. En papa die erbij stond, vol bewondering en trots naar zijn dochter te kijken. Na 9 maanden lang, niet wetende of we een zoon of dochter mochten verwachten. Dit was ons allermooiste cadeautje. Een kind met alles erop en eraan, gezond en wel, bij ons in de armen. Onze dochter, onze trots, die door het leven gaat met de naam: Yaël Elina 🧡. 

*Mamaplaats faciliteert een open en voor iedereen toegankelijk social platform. Zij is niet verantwoordelijk voor inhoud en authenticiteit van posts. Algemene voorwaarden.

Login bij Mamaplaats
Login

Nog geen account bij Mamaplaats?
Registreren
profiel aanmaken

Ik heb al een account.
Ja, dat wil ik

Nee, dank je