{{ message.message }}
{{ button.text }}

Mijn bevalling dag 4......

Woensdag 23 augustus 2017

Afbeelding blog 'Mijn bevalling dag 4......' Achtergrond blur afbeelding

In mijn blog van dag 3 van mijn bevalling schreef ik al hoe de nacht er uit zag. Hier vertel ik verder vanaf 5.45 dat ze mijn vliezen braken. Ik puf de eerste twee uur met goede moed de weeënstorm weg. Wat een ellende maar ik puf wel netjes een centimeter per uur weg. Wil ik onder de douche word me gevraagd? Hoe dan? Ik heb iedere 10 seconde een wee, ik zou niet eens weten hoe ik mijn bed uit moet komen. En dan die persdrang die ik al voel vanaf het moment dat mijn vliezen zijn gebroken. Je mag nog niet persen, je hebt pas 4 centimeter. Ja ammehoela, dat snap ik maar ik voel toch die persdrang. Uiteindelijk wel even onder de douche maar het helpt niks. Terug dat bed in maar en om 10.30 zit ik op 7 centimeter en ben ik kapot. Na al een paar nachten niet of nauwelijks slapen en deze weeënstorm trek ik het echt niet meer. Ik wil pijnbestrijding. Ze adviseren een ruggenprik ivm de weeënstorm die ik heb. Alles wat ik niet wilde maar ik hoor mezelf zeggen dat ik het prima vind. Na een uur ben je met een goedwerkende ruggenprik op de afdeling terug met nog steeds maar 7 centimeter. Ik voel gelukkig echt helemaal niks meer. Even op adem komen. Er word geconstateerd dat mijn dochter een sterrenkijkertje is, vandaar de persdrang!!! Mijn vliezen zijn wel gebroken maar ze ligt er voor en gaat zoals ze nu ligt gaat het waarschijnlijk niet passen. Ik moet rekening houden met een keizersnee. Fuck allejezus nog aan toe, dat wil ik niet maar ik ga er al maar van uit dat het uiteindelijk toch zo zal zijn. Huilen huilen huilen........ Alles wat ik niet wilde en alles wat tegen kon zitten gebeurde, dus dit kan er ook nog wel bij. Ik krijg de komende 2 uur weeënopwekkers om de weeën wat krachtiger te maken, ik heb er genoeg, 9 per kwartier, maar ze hopen hiermee dat de ontsluiting vordert en ze wellicht nog gaat draaien. Ik mag alleen vanaf dat moment niks meer eten en drinken. Vannacht om 5.00 voor het laatst iets gehad en ik had nog heel graag een glaasje water gedronken maar oke, ik heb het te accepteren. Om 13.30 heb ik 2 uur weeënopwekkers gehad, flink wat vocht en antibiotica ivm koorts ze hebben een katheter geplaatst en tussendoor heb ik wat liggen dutten tussen het rillen van de koorts door. Helaas nog steeds maar 7 cm. Er word gebeld naar de OK, ik mag meteen naar beneden, ze leggen een andere operatie stil voor me. En ik maak me op dat moment druk om de familie van die andere mevrouw. Die moeten langer wachten en zullen zich zorgen gaan maken.
Ik word de gang op gerold met bed om naar de OK gebracht te worden en o wacht we moesten nog bloedprikken voor de rhesus. Doe maar even midden op de gang joh, maakt niet uit. Voor de ruggenprik ging ik straks gruntend en vloekend naar beneden, nu heel kalm van buiten in ieder geval maar van binnen paniek. Een operatie, als ik het maar niet voel. Ik heb ooit eens een verhaal gelezen en dat wil ik niet mee maken. Ik mag meteen door en word op de operatie tafel gelegd. Dan komt iedereen zich voorstellen maar het boeit me niet. Ik ben toch wel zenuwachtig. Dus ga ik flauwe grappen maken want als de anesthesist vraagt of ik goed lig zeg ik dat een luchtbedje op zee met een cocktail in mijn hand aangenamer is maar dat ik nu ook wel goed lig. Er word getest of ik niks voel, ja een klein prikje voel ik wel. Dan is het goed. Uhhh wacht eens even ik voelde toch nog iets dat kan toch nooit goed zijn. Jawel want ze hebben met een naald in mijn buik lopen porren en een klein prikje voelen hoort erbij. Het getrek en geduw daarna voel ik namelijk ook. Oke, dan is alles gereed en gaan ze beginnen. Om 14.36 word het mooiste meisje van de hele wereld uit mijn buik gehaald en het eerste wat ik denk en zie is : wat heeft ze veel haar. Ik ben zo blij dat ze er eindelijk is dat ik huil van geluk. Niet in de gaten dat ik kon blijven kijken. Als ik dan naar links kijk waar ze met haar bezig zijn zie ik een zuurstofkapje er realiseer ik me dat ik haar ook nog niet gehoord heb. Blinde paniek , ze is er net, ik hoef haar toch niet meteen al weer af te geven? Mijn man staat er bij en kijkt me dan geruststellend aan. De kinderarts ziet dan ook de paniek in mijn ogen en zegt dat het allemaal goed komt. Na enige tijd (geen idee hoe lang maar het lijkt uren te duren) is daar het eerste huiltje. Nog een keer tranen van geluk. Dan word ze ingepakt en mag ik haar even een kus geven en moet ze mee naar boven. Toch ivm de slechte start wat ademhaling betreft. Mijn man gaat mee en ik blijf achter. Dat is het meest klote moment wat er maar is. Je wil haar zo graag ook op je borst hebben liggen, vasthouden, kijken, knuffelen. Niks van dat allen. Ik ben in gedachte en krijg amper mee wat er om mee heen gebeurd. Ik hoor nog dat ze me medicatie moeten geven via het infuus omdat de placenta niet los wil komen en ik al een liter bloed ben verloren. Ik ben mama wauw, ik kan alleen maar denken aan mijn dochter Lisa. Dan zijn ze klaar en breekt er een lachsalvo uit in de OK. De operatieassistente komt even toelichten dat de gynaecoloog door de snelle wisseling was vergeten zijn broek vast te knopen met de touwtjes en dat hij dus de hele operatie mijn de broek op de enkels heeft gedaan. Ik kan er om lachen, wel een leuk verhaal voor later.......... Dan naar de verkoeverkamer. Ik ben wakker en vertik het om toe te geven aan mijn vermoeidheid. Ik wil alleen maar naar mijn dochter. Ze komen de ruggenprik verwijderen en ik vraag of ik wat mag drinken. Ik krijg een paar slokjes maar wil meer. Van al die oerkreten die ik tijdens het wegpuffen van de weeënstorm heb uitgeslagen heb ik enorme dorst. Ik drink uiteindelijk een bekertje of 2 en omdat verder alles goed is mag ik naar boven. Ze bellen dat ik gehaald mag worden. Wat kunnen 20 minuten wachten dan lang duren zeg...... Maar dan boven aangekomen mag ik eindelijk mijn dochter vast houden en meteen gaan voeden. Dit gaat als vanzelf en ik ben de gelukkigste mama van de hele wereld.Mijn man belt familie en dan gaat dit verhaaltje over van bevallen naar kramen........

*Mamaplaats faciliteert een open en voor iedereen toegankelijk social platform. Zij is niet verantwoordelijk voor inhoud en authenticiteit van posts. Algemene voorwaarden.

Login bij Mamaplaats
Login

Nog geen account bij Mamaplaats?
Registreren
profiel aanmaken

Ik heb al een account.
Ja, dat wil ik

Nee, dank je