{{ message.message }}
{{ button.text }}

Mijn bevalling dag 3.......

Dinsdag 22 augustus 2017

Afbeelding blog 'Mijn bevalling dag 3.......' Achtergrond blur afbeelding

Ik ben gelukkig niet echt 3 dagen aan het bevallen geweest. Moet er niet aan denken. Maar ja, je bent er wel in je hoofd 3 dagen mee bezig en dat kost energie. En daar slaap je minder goed van, zeker als je je in de ochtend om 7.00 moet melden in het ziekenhuis. Wat een tijden zeg pfff..... Ik werk zelf in de zorg maar ben totaal geen ochtendmens. Zie foto..... En iedere keer je vluchtkoffer mee in de auto, stel dat het toch al eerder begint...... Ik heb een korte maar redelijke nacht gehad als ik dinsdag vol spanning om 7.00 weer aan het CTG mag. Het duurt me iedere keer te lang dat uur , anderhalf uur dat ik er aan lig. Na 1,5 uur komen ze kijken of de ballon al iets gedaan heeft. Helemaal niks. Nog geen centimeter. Wat zeg je? Ik mag weer naar huis? Morgenvroeg terug komen om 7.00 Fuck!!! GVD %$@)@$)@$$!@)#$@)$@*% Fuck. Ben er klaar mee, ik wil niet meer wachten!! Ik weet heel goed dat als ik niet ingeleid zou hoeven worden dat ik goed nog 4 weken had kunnen moeten wachten maar daar stel je je op in. Ik heb me nu ergens anders op ingesteld en vandaag gaat er dus nog niks gebeuren. Ik heb in mijn hoofd ergens het gevoel nadat ik uitgevloekt ben, 23e, 23e, 23e, dat is de dag dat mijn man ook jarig is. Weliswaar in juni maar goed, mijn dochter wil dezelfde dag jarig zijn als haar vader. Prima meisje, mama gaat wel weer naar huis. Die dag zijn mijn ouders er en doen we niet veel, hangen we de hele dag wat rond, ik lig sta of loop wat, heb de hele dag wat last van voorweeën en probeer nog wat slaap in te halen. Een uurtje lig ik op bed, maar ik ben onrustig. Jij ook, je drumt nog flink wat solo`s in mijn buik. Na het avondeten is het ineens verdacht stil en zit er ook wat bloed aan de katheter. Ik probeer nuchter te blijven, maar raak toch in de stress. Ik wil zekerheid. Ziekenhuis bellen en we mogen meteen langs komen voor een CTG. Daar blijkt dat ik inderdaad al wat last heb van voorweeën maar nog steeds nog maar 1 centimeter ontsluiting. Met jou is verder alles goed en zodra ik aan de CTG lig begin je ook weer een drumsolo te geven!!!
Gelukkig maar, ik mag weer naar huis en proberen om te gaan slapen. Mijn ouders moeten woensdag gewoon werken dus die zijn in de avond afgelost door mijn broertje. Hij weet dat we de dag erna vroeg weg zijn en mogelijk wel of niet terug komen. Rond 23.00 lig ik in bed maar ik kan mijn draai niet vinden. Ik heb last van gezonde spanning, gaat het nou morgen dan wel eindelijk echt gebeuren? Na een uur woelen en draaien in bed sta ik maar op. Die stomme slang tussen mijn benen ben ik inmiddels meer dan zat en ik zoek afleiding in tv kijken, liggend, zittend, lopend door de huiskamer op zie ik het 2.30 worden. Dan moet ik plassen en wat ik de afgelopen dagen steeds deed als ik moest plassen is heel voorzichtig aan de stomme slangetje tussen mijn benen trekken of hij niet al eruit kwam. Om 2.30 floept hij er zo uit en sta ik echt letterlijk met dat smerige ding in mijn handen een vreugdedansje te doen op het toilet. Ik bel het ziekenhuis om te melden dat de ballon eruit is gevallen. Er staat een bed voor me klaar. De wetenschap dat ik morgen om 7.00 ver genoeg ben dat ze dan mijn vliezen gaan breken en jij echt bijna komt val ik weliswaar nog een uurtje in slaap op de bank. Dan moet ik alweer plassen. Ik merk dan ook dat ik wat sterkere krampen heb en dat ze om de 5 minuten komen. Ik time ze, ja hoor, ik loop zo een uurtje rond door het huis en vraag me af wat ik zal doen. Vaatwasser uitruimen en nog wat eten van de grote portie die mijn vader maandag heeft gekookt, ik heb honger van het de hele nacht rondlopen...... Ik wil zo graag bevallen dat slapen niet meer lukt en de weeën worden ook steeds sterker. Om 5.10 heb ik het idee dat het toch wel tijd word om richting ziekenhuis (al gebeld, ik mag komen) te gaan, ik maak mijn man wakker die ik verzoek om de was die ik de avond er voor aan heb gezet nog even op te hangen op zolder , 2 trappen is me nu toch net wat te veel. Hij wil nog koffie pakken maar dat mag hij niet meer van me. Onderweg in de auto naar het ziekenhuis verander ik in een vloekend cliché, ik snap niet dat mensen kiezen voor een tweede en nog meer van dit soort uitspraken met flink wat grof taalgebruik om mijn mening bij te stellen. Als we rond 5.45 de afdeling verloskunde op wandelen ben ik er klaar voor. Ze breken mijn vliezen en dan begint het echte werk. Ik ga EINDELIJK bevallen!!!!!

*Mamaplaats faciliteert een open en voor iedereen toegankelijk social platform. Zij is niet verantwoordelijk voor inhoud en authenticiteit van posts. Algemene voorwaarden.

Login bij Mamaplaats
Login

Nog geen account bij Mamaplaats?
Registreren
profiel aanmaken

Ik heb al een account.
Ja, dat wil ik

Nee, dank je